Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Kasia z Heilbronnu | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Jerzy Jarocki | Polska | 1994
Spektakl „Kasia z Heilbronnu” jest olśniewającą bogactwem literackich pomysłów opowieścią o miłości córki płatnerza i Heilbronnu i hrabiego Fryderyka. Uczucie to zostało im przepowiedziane we śnie. Jednak Kasia, aby osiągnąć cel, musi przejść zwycięsko przez wiele prób, Fryderyk zaś, który początkowo ze swe przeznaczenie bierze inną kobietę, musi poznać swój błąd i zrozumieć, że to Kasia jest bliźniaczką połową jego duszy. W tej bajkowej historii kryją się filozoficzne rozważania o ludzkim przeznaczeniu i wiara w porządek, który jest niezależny od ludzkich działań. Cała historia akcentuje dwoistość rzeczywistości – tej świadomej i widzialnej oraz tej, jaka odkrywa się na bezdrożach snu i marzeń. Dramat bohaterów Kleista jest bowiem realizacją marzeń uniwersalnych, a przez to bliskich i współczesnych.
Premiera na Scenie na Świebodzkim odbyła się 30 listopada 1994 roku. Przedstawienie zainaugurowało działalność nowej sceny Teatru Polskiego na Dworcu Świebodzkim, gdzie wrocławski zespół znalazł schronienie na czas odbudowy macierzystej siedziby, zniszczonej w pożarze. Zaadaptowane dla potrzeb teatru pomieszczenia starego, nieczynnego od lat dworca, dały realizatorom możliwość interesującego zagospodarowania przestrzeni scenicznej. Jerzy Jarocki odkrył ten XVIII-wieczny utwór dla polskiego teatru. Odkrył też Kingę Preis, której powierzył tytułową rolę. Przedstawienie „Kasia z Heilbronnu” stało się wydarzeniem, a jej wersja telewizyjna daje nam szansę zapoznania się z tym wybitnym spektaklem, który ze względu na specyfikę inscenizacji powiązanej z architekturą dworca nie mógł być wystawiany poza macierzystą sceną.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Spektakl „Kasia z Heilbronnu” jest olśniewającą bogactwem literackich pomysłów opowieścią o miłości córki płatnerza i Heilbronnu i hrabiego Fryderyka. Uczucie to zostało im przepowiedziane we śnie. Jednak Kasia, aby osiągnąć cel, musi przejść zwycięsko przez wiele prób, Fryderyk zaś, który początkowo ze swe przeznaczenie bierze inną kobietę, musi poznać swój błąd i zrozumieć, że to Kasia jest bliźniaczką połową jego duszy. W tej bajkowej historii kryją się filozoficzne rozważania o ludzkim przeznaczeniu i wiara w porządek, który jest niezależny od ludzkich działań. Cała historia akcentuje dwoistość rzeczywistości – tej świadomej i widzialnej oraz tej, jaka odkrywa się na bezdrożach snu i marzeń. Dramat bohaterów Kleista jest bowiem realizacją marzeń uniwersalnych, a przez to bliskich i współczesnych.
Premiera na Scenie na Świebodzkim odbyła się 30 listopada 1994 roku. Przedstawienie zainaugurowało działalność nowej sceny Teatru Polskiego na Dworcu Świebodzkim, gdzie wrocławski zespół znalazł schronienie na czas odbudowy macierzystej siedziby, zniszczonej w pożarze. Zaadaptowane dla potrzeb teatru pomieszczenia starego, nieczynnego od lat dworca, dały realizatorom możliwość interesującego zagospodarowania przestrzeni scenicznej. Jerzy Jarocki odkrył ten XVIII-wieczny utwór dla polskiego teatru. Odkrył też Kingę Preis, której powierzył tytułową rolę. Przedstawienie „Kasia z Heilbronnu” stało się wydarzeniem, a jej wersja telewizyjna daje nam szansę zapoznania się z tym wybitnym spektaklem, który ze względu na specyfikę inscenizacji powiązanej z architekturą dworca nie mógł być wystawiany poza macierzystą sceną.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Rajski ogródek | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Paweł Miśkiewicz | Polska | 2001
Fragmenty utworów Tadeusza Różewicza „Grupa Laokoona”, „Wyszedł z domu”, „Dzidzibobo, czyli miłość romantyczna czeka już pod drzwiami”, „Rajski ogródek”, a także wiersz „Na drodze mojego życia”, stanowią tworzywo telewizyjnej wersji dyplomowego spektaklu z 2001 roku, czwartego roku PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Doskonała adaptacja sztuk scenicznych znakomitego dramaturga, poety i prozaika, sprawna reżyseria Pawła Miśkiewicza, brawurowe aktorstwo młodych wykonawców, a także świetnie współbrzmiące z tekstami autora piosenki Wandy Warskiej, sprawiły, że „Szkice z Różewicza” zostały zgodnie uznane przez krytykę i publiczność za najlepsze przedstawienie tamtego sezonu teatralnego.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Fragmenty utworów Tadeusza Różewicza „Grupa Laokoona”, „Wyszedł z domu”, „Dzidzibobo, czyli miłość romantyczna czeka już pod drzwiami”, „Rajski ogródek”, a także wiersz „Na drodze mojego życia”, stanowią tworzywo telewizyjnej wersji dyplomowego spektaklu z 2001 roku, czwartego roku PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Doskonała adaptacja sztuk scenicznych znakomitego dramaturga, poety i prozaika, sprawna reżyseria Pawła Miśkiewicza, brawurowe aktorstwo młodych wykonawców, a także świetnie współbrzmiące z tekstami autora piosenki Wandy Warskiej, sprawiły, że „Szkice z Różewicza” zostały zgodnie uznane przez krytykę i publiczność za najlepsze przedstawienie tamtego sezonu teatralnego.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Aftersun | DKF
reż. Charlotte Wells | USA, Wielka Brytania | 2022
Dorastanie w rozbitej rodzinie. W fascynującym debiucie Charlotte Wells obserwujemy młodego ojca Caluma (nominowany do Oscara Paul Mescal), który zabiera swoją córkę Sophie na wakacje mające dać im szansę na zacieśnienie rodzinnych więzi.
Dorastanie w rozbitej rodzinie. W fascynującym debiucie Charlotte Wells obserwujemy młodego ojca Caluma (nominowany do Oscara Paul Mescal), który zabiera swoją córkę Sophie na wakacje mające dać im szansę na zacieśnienie rodzinnych więzi.
Blisko | DKF | spotkanie
reż. Lukas Dhont | Belgia, Francja, Holandia | 2022
Nominowany do Oscara i nagrodzony Grand Prix w Cannes film Lucasa Dhonata o dorastaniu, które przychodzi za szybko i zbyt brutalnie. Leo i Remi wychowują się razem. Łączy ich bliska relacja, której rozwój zostaje zakłócony. „Blisko” to opowieść o bliskości, która buduje i wzmacnia, choć czasem bywa bolesna.
Po seansie zapraszamy na spotkanie z Pawłem Rudnickim profesorem Uniwersytetu DSW Ideis, pedagogiem i politologiem zajmującmy się badaniami nad edukacją, migracjami, nierównościami społecznymi oraz zaangażowanymi praktykami edukacyjnymi.
Nominowany do Oscara i nagrodzony Grand Prix w Cannes film Lucasa Dhonata o dorastaniu, które przychodzi za szybko i zbyt brutalnie. Leo i Remi wychowują się razem. Łączy ich bliska relacja, której rozwój zostaje zakłócony. „Blisko” to opowieść o bliskości, która buduje i wzmacnia, choć czasem bywa bolesna.
Po seansie zapraszamy na spotkanie z Pawłem Rudnickim profesorem Uniwersytetu DSW Ideis, pedagogiem i politologiem zajmującmy się badaniami nad edukacją, migracjami, nierównościami społecznymi oraz zaangażowanymi praktykami edukacyjnymi.
Chinatown | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Roman Polański | USA | 1974
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Cholitas | FKS
reż. Jaime Murciego, Pablo Iraburu | Hiszpania | 2019
Pięć Cholitas – rdzennych mieszkanek Boliwii – bierze udział w wyjątkowej wyprawie na Aconcaguę. Zdobycie najwyższego szczytu obu Ameryk ma symbolizować ich wolność i wewnętrzną siłę. Ana, Cecilia, Dora, Elena i Lidia zawsze chodzą po górach w niezwykłych strojach – ozdobnych, długich do kostek spódnicach. Jednocześnie są kimś więcej niż tylko wspinającymi się dziewczynami, noszącymi kolorowe, tradycyjne ubrania. Cholitas to odważne kobiety, odnajdujące w górach przestrzeń, w której mogą poczuć się wolne, szczęśliwe i pełne życia.
Pięć Cholitas – rdzennych mieszkanek Boliwii – bierze udział w wyjątkowej wyprawie na Aconcaguę. Zdobycie najwyższego szczytu obu Ameryk ma symbolizować ich wolność i wewnętrzną siłę. Ana, Cecilia, Dora, Elena i Lidia zawsze chodzą po górach w niezwykłych strojach – ozdobnych, długich do kostek spódnicach. Jednocześnie są kimś więcej niż tylko wspinającymi się dziewczynami, noszącymi kolorowe, tradycyjne ubrania. Cholitas to odważne kobiety, odnajdujące w górach przestrzeń, w której mogą poczuć się wolne, szczęśliwe i pełne życia.
Diabeł ubiera się u Prady 2
reż. David Frankel | USA | 2026
Dwadzieścia lat po stworzeniu kultowych ról Mirandy, Andy’ego, Emily i Nigela Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci powracają na tętniące modą ulice Nowego Jorku i do eleganckich biur magazynu Runway w filmie „Diabeł ubiera się u Prady 2” wytwórni 20th Century Studios, długo oczekiwanej kontynuacji fenomenalnego hitu z 2006 roku, który ukształtował całe pokolenie.
Dwadzieścia lat po stworzeniu kultowych ról Mirandy, Andy’ego, Emily i Nigela Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci powracają na tętniące modą ulice Nowego Jorku i do eleganckich biur magazynu Runway w filmie „Diabeł ubiera się u Prady 2” wytwórni 20th Century Studios, długo oczekiwanej kontynuacji fenomenalnego hitu z 2006 roku, który ukształtował całe pokolenie.
Drama
reż. Kristoffer Borgli | USA | 2025
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Drugie życie | FKS
reż. Maryam Touzani | Niemcy, Francja, Hiszpania, Belgia, Maroko | 2025
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Drugie życie | pokaz przedpremierowy
reż. Maryam Touzani | Niemcy, Francja, Hiszpania, Belgia, Maroko | 2025
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
Dziecko z pyłu
reż. Weronika Milczewska | Czechy, Polska, Szwecja, Wietnam, Katar | 2025
Trwająca blisko dwie dekady wyniszczająca wojna w Wietnamie przyniosła nie tylko ogromny chaos, śmierć i zgliszcza, ale również setki tysięcy nowych istnień. Większość amerykańskich żołnierzy nie chciała ponieść odpowiedzialności za spłodzone potomstwo, odmawiając kontaktu z dziećmi. Dla porzuconych Wietnamczyków, dla których figura ojca jest niezwykle ważna kulturowo i religijnie, oznaczało to życie w poczuciu gorszości i społeczne wykluczenie. Z ostracyzmem zmagał się też Sang, bohater „Dziecka z pyłu” Weroniki Mliczewskiej. Mężczyzna po 50 latach otrzymuje unikatową szansę poznania ojca, jednak żeby spełnić swoje największe marzenie musi zostawić ukochaną rodzinę i opuścić Wietnam na zawsze. Czy Sang zdecyduje się spróbować swoich sił za oceanem?
Trwająca blisko dwie dekady wyniszczająca wojna w Wietnamie przyniosła nie tylko ogromny chaos, śmierć i zgliszcza, ale również setki tysięcy nowych istnień. Większość amerykańskich żołnierzy nie chciała ponieść odpowiedzialności za spłodzone potomstwo, odmawiając kontaktu z dziećmi. Dla porzuconych Wietnamczyków, dla których figura ojca jest niezwykle ważna kulturowo i religijnie, oznaczało to życie w poczuciu gorszości i społeczne wykluczenie. Z ostracyzmem zmagał się też Sang, bohater „Dziecka z pyłu” Weroniki Mliczewskiej. Mężczyzna po 50 latach otrzymuje unikatową szansę poznania ojca, jednak żeby spełnić swoje największe marzenie musi zostawić ukochaną rodzinę i opuścić Wietnam na zawsze. Czy Sang zdecyduje się spróbować swoich sił za oceanem?
Dźwięki miłości | FKS
reż. Eva Libertad | Hiszpania | 2025
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, uniwersalna i poruszająca opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie oraz wyjątkowo czułe i subtelne spojrzenie na rodzicielstwo – pełne niuansów i prawdziwych emocji. Laureat nagród publiczności na międzynarodowych festiwalach, uznany za najlepszy hiszpański film roku.
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, uniwersalna i poruszająca opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie oraz wyjątkowo czułe i subtelne spojrzenie na rodzicielstwo – pełne niuansów i prawdziwych emocji. Laureat nagród publiczności na międzynarodowych festiwalach, uznany za najlepszy hiszpański film roku.
Fabelmanowie | DKF
reż. Steven Spielberg | Indie, USA | 2022
Dorastanie z kamerą w ręku. Steven Spielberg w najbardziej osobistym filmie w karierze. Wybitny reżyser opowiada o tym, jak złapał bakcyla do kręcenia opowieści, którymi kształtuje kolejne pokolenia kinomanów. I jak wielki wpływ miała na to jego matka (w tej roli wybitna Michelle Williams).
Dorastanie z kamerą w ręku. Steven Spielberg w najbardziej osobistym filmie w karierze. Wybitny reżyser opowiada o tym, jak złapał bakcyla do kręcenia opowieści, którymi kształtuje kolejne pokolenia kinomanów. I jak wielki wpływ miała na to jego matka (w tej roli wybitna Michelle Williams).
Fargo | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Ethan Coen, Joel Coen | USA, Wielka Brytania | 1996
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Ja, kapitan | Kurs Reżyserii Obsady | spotkanie
reż. Matteo Garrone | Belgia, Francja, Włochy | 2023
Pokaz filmu połączony ze spotkaniem Francesco Vedovatim, uznanym reżyserem obsady (m.in. „Biały Lotos”, „Dwóch papieży”).
Seydou i Moussa to dwaj nastolatkowie, którzy nie boją się marzyć. Widzą, że rodzinny Dakar nie jest w stanie zaoferować im wiele, a perspektywa lepszego życia i upragnionej muzycznej kariery czeka na nich z dala od afrykańskiego kontynentu. Celem bohaterów nowego filmu Matteo Garrone staje się zatem Europa.
W tajemnicy przed rodzinami chłopcy przygotowują się do dalekiej podróży. Grają na imprezach, by zebrać niezbędne środki, i coraz bardziej dojrzewają do tego, by – być może na zawsze – opuścić swoich bliskich. Nie zdają sobie jednak sprawy, że droga ku lepszej przyszłości okazać się może wyjątkowo kręta. A niebezpieczeństwo będzie czyhało na nich nie tylko za sprawą wyczerpującej przeprawy przez kolejne afrykańskie kraje, ale i ludzi, którzy z pośredniczenia w nielegalnym przerzucie imigrantów uczynili swój sposób na życie.
W chwilami baśniowej konwencji kina drogi włoski twórca mierzy się z kluczowym problemem dzisiejszego świata, pokazując perspektywę wykluczonych i oddając głos tym, których zwykle się go pozbawia.
Po projekcji odbędzie się spotkanie z gościem specjalnym, Francesco Vedovatim, uznanym reżyserem obsady, który odpowiadał za skład aktorski m.in. serialu „Biały Lotos” (sezon 2.) czy filmie „Dwóch papieży”, za który otrzymał nominację do nagrody BAFTA. Rozmowę poprowadzi krytyczka filmowa, Ola Salwa.
Wydarzenie będzie tłumaczone na język polski.
Pokaz i spotkanie to zwieńczenie trwającego niemal tydzień wrocławskiego finału Kursu Reżyserii Obsady.
Wydarzenie odbywa się w ramach Kursu Reżyserii Obsady i jest współorganizowane przez Instytut Audiowizualny, Gildię Polskich Reżyserek i Reżyserów Obsady oraz Dolnośląskie Centrum Filmowe, przy wsparciu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.
Partnerzy: Szkoła Wajdy, Filmmakers Europe, Stowarzyszenie Mudita, Film Spring Open, Akademia Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, Teatr Muzyczny Capitol, Mediabrigade.
Kurs dofinansowano ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Pokaz filmu połączony ze spotkaniem Francesco Vedovatim, uznanym reżyserem obsady (m.in. „Biały Lotos”, „Dwóch papieży”).
Seydou i Moussa to dwaj nastolatkowie, którzy nie boją się marzyć. Widzą, że rodzinny Dakar nie jest w stanie zaoferować im wiele, a perspektywa lepszego życia i upragnionej muzycznej kariery czeka na nich z dala od afrykańskiego kontynentu. Celem bohaterów nowego filmu Matteo Garrone staje się zatem Europa.
W tajemnicy przed rodzinami chłopcy przygotowują się do dalekiej podróży. Grają na imprezach, by zebrać niezbędne środki, i coraz bardziej dojrzewają do tego, by – być może na zawsze – opuścić swoich bliskich. Nie zdają sobie jednak sprawy, że droga ku lepszej przyszłości okazać się może wyjątkowo kręta. A niebezpieczeństwo będzie czyhało na nich nie tylko za sprawą wyczerpującej przeprawy przez kolejne afrykańskie kraje, ale i ludzi, którzy z pośredniczenia w nielegalnym przerzucie imigrantów uczynili swój sposób na życie.
W chwilami baśniowej konwencji kina drogi włoski twórca mierzy się z kluczowym problemem dzisiejszego świata, pokazując perspektywę wykluczonych i oddając głos tym, których zwykle się go pozbawia.
Po projekcji odbędzie się spotkanie z gościem specjalnym, Francesco Vedovatim, uznanym reżyserem obsady, który odpowiadał za skład aktorski m.in. serialu „Biały Lotos” (sezon 2.) czy filmie „Dwóch papieży”, za który otrzymał nominację do nagrody BAFTA. Rozmowę poprowadzi krytyczka filmowa, Ola Salwa.
Wydarzenie będzie tłumaczone na język polski.
Pokaz i spotkanie to zwieńczenie trwającego niemal tydzień wrocławskiego finału Kursu Reżyserii Obsady.
Wydarzenie odbywa się w ramach Kursu Reżyserii Obsady i jest współorganizowane przez Instytut Audiowizualny, Gildię Polskich Reżyserek i Reżyserów Obsady oraz Dolnośląskie Centrum Filmowe, przy wsparciu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.
Partnerzy: Szkoła Wajdy, Filmmakers Europe, Stowarzyszenie Mudita, Film Spring Open, Akademia Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, Teatr Muzyczny Capitol, Mediabrigade.
Kurs dofinansowano ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Kasyno | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Martin Scorsese | USA, Francja | 1995
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
Król umiera, czyli Ceremonie | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Jerzy Grzegorzewski | Polska | 1996
„Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać” – pisał w swoim testamencie dramaturg Eugène Ionesco. Jego „Król umiera, czyli Ceremonie” jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.
Marta Steiner, „Król umiera”, w: Słowo Polskie. 14.11.1996
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
„Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać” – pisał w swoim testamencie dramaturg Eugène Ionesco. Jego „Król umiera, czyli Ceremonie” jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.
Marta Steiner, „Król umiera”, w: Słowo Polskie. 14.11.1996
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Mandalorian i Grogu
reż. Jon Favreau | USA | 2026
Złowrogie Imperium upadło, a imperialni watażkowie wciąż są rozproszeni po całej galaktyce. Nowo powstała Nowa Republika, która stara się chronić wszystko, o co walczyła Rebelia, zwraca się o pomoc do legendarnego mandaloriańskiego łowcy nagród, Dina Djarina, i jego młodego ucznia, Grogu.
Złowrogie Imperium upadło, a imperialni watażkowie wciąż są rozproszeni po całej galaktyce. Nowo powstała Nowa Republika, która stara się chronić wszystko, o co walczyła Rebelia, zwraca się o pomoc do legendarnego mandaloriańskiego łowcy nagród, Dina Djarina, i jego młodego ucznia, Grogu.
Michael
reż. Antoine Fuqua | USA, Wielka Brytania | 2026
Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.
Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album „Off the Wall” (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę „Thriller”. Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).
Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.
Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album „Off the Wall” (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę „Thriller”. Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).
Milcząca przyjaciółka
reż. Ildikó Enyedi | Niemcy, Francja, Węgry | 2025
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
Milcząca przyjaciółka | FKS
reż. Ildikó Enyedi | Niemcy, Francja, Węgry | 2025
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie? To pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie? To pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
Miłość w czasach apokalipsy
reż. Anne Émond | Kanada | 2025
Czterdziestopięcioletni Adam (Patrick Hivon) prowadzi skromne, uporządkowane życie, będąc właścicielem schroniska dla psów. Większość czasu spędza ze swoim najlepszym przyjacielem Frankiem (Eric K. Boulianne) oraz wymagającym, ale życzliwym ojcem (Gilles Renaud). Pozory potrafią mylić, bo nadwrażliwy mężczyzna jest na skraju depresji, ukrywając swoje egzystencjalne lęki.
W dużej mierze są one związane z kondycją naszej planety. Adama przytłacza myśl, że zmiany klimatyczne osiągnęły punkt krytyczny i nie ma już od niego odwrotu. Oprócz przepisanych przez psychiatrę leków, mężczyzna decyduje się spróbować solarnej lampy terapeutycznej, która ma poprawić jego samopoczucie. Dzwoniąc na infolinię pomocy technicznej, poznaje Tinę (Piper Perabo). Pogodną kobietę, której głos łagodzi wszystkie jego zmartwienia. To nieoczekiwane telefoniczne spotkanie zmienia wszystko…
Czterdziestopięcioletni Adam (Patrick Hivon) prowadzi skromne, uporządkowane życie, będąc właścicielem schroniska dla psów. Większość czasu spędza ze swoim najlepszym przyjacielem Frankiem (Eric K. Boulianne) oraz wymagającym, ale życzliwym ojcem (Gilles Renaud). Pozory potrafią mylić, bo nadwrażliwy mężczyzna jest na skraju depresji, ukrywając swoje egzystencjalne lęki.
W dużej mierze są one związane z kondycją naszej planety. Adama przytłacza myśl, że zmiany klimatyczne osiągnęły punkt krytyczny i nie ma już od niego odwrotu. Oprócz przepisanych przez psychiatrę leków, mężczyzna decyduje się spróbować solarnej lampy terapeutycznej, która ma poprawić jego samopoczucie. Dzwoniąc na infolinię pomocy technicznej, poznaje Tinę (Piper Perabo). Pogodną kobietę, której głos łagodzi wszystkie jego zmartwienia. To nieoczekiwane telefoniczne spotkanie zmienia wszystko…
Młode matki
reż. Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne | Belgia, Francja | 2025
Akcja nowego filmu braci Dardenne rozgrywa się w domu opieki dla młodych matek w belgijskim Liège. Poznajemy pięć nastolatek – Julie, Jessicę, Perlę, Naïmę i Ariane – zmuszonych do tego, by zmierzyć się z trudami wczesnego macierzyństwa. Każda z dziewczyn, których los do tej pory nie oszczędzał, ma inną historię.
Krytycy zgodnie uważają, że jest to jeden z najbardziej wzruszających oraz przekonujących filmów braci Dardenne.
Julie, mająca w przeszłości problemy z nałogami, próbuje zacząć wszystko od nowa. Jessica i Perla, poza wychowawcami oraz pracownikami ośrodka, nie mogą liczyć na żadne wsparcie. Pierwszą z dziewczyn po urodzeniu porzuciła matka, z którą po latach chciałaby się pojednać, druga zmaga się z obojętnością ze strony siostry oraz partnera. Naïma marzy, by w końcu znaleźć stabilizację i bezpieczeństwo. Z kolei piętnastoletnia Ariane, chcąc skończyć szkołę, myśli o tym, by oddać dziecko do rodziny zastępczej, wbrew woli swojej matki.
Młode bohaterki zmagają się nie tylko z trudami codzienności pełnej nowych obowiązków, ale również z traumami z przeszłości, które noszą w sobie. Dom opieki wydaje się być jedynym miejscem, gdzie czują się rozumiane i zaopiekowane.
„Młode matki” to kolejna pełna humanizmu i empatii opowieść belgijskich braci o tych, którzy zwykle nie mają głosu. Realizm historii łączy się tu z nutą nadziei związaną z wartościami takimi jak solidarność czy wsparcie. Film, oparty na obserwacjach z autentycznego ośrodka pomocy, obrazuje ich walkę o lepszą przyszłość dla siebie i swoich dzieci.
Akcja nowego filmu braci Dardenne rozgrywa się w domu opieki dla młodych matek w belgijskim Liège. Poznajemy pięć nastolatek – Julie, Jessicę, Perlę, Naïmę i Ariane – zmuszonych do tego, by zmierzyć się z trudami wczesnego macierzyństwa. Każda z dziewczyn, których los do tej pory nie oszczędzał, ma inną historię.
Krytycy zgodnie uważają, że jest to jeden z najbardziej wzruszających oraz przekonujących filmów braci Dardenne.
Julie, mająca w przeszłości problemy z nałogami, próbuje zacząć wszystko od nowa. Jessica i Perla, poza wychowawcami oraz pracownikami ośrodka, nie mogą liczyć na żadne wsparcie. Pierwszą z dziewczyn po urodzeniu porzuciła matka, z którą po latach chciałaby się pojednać, druga zmaga się z obojętnością ze strony siostry oraz partnera. Naïma marzy, by w końcu znaleźć stabilizację i bezpieczeństwo. Z kolei piętnastoletnia Ariane, chcąc skończyć szkołę, myśli o tym, by oddać dziecko do rodziny zastępczej, wbrew woli swojej matki.
Młode bohaterki zmagają się nie tylko z trudami codzienności pełnej nowych obowiązków, ale również z traumami z przeszłości, które noszą w sobie. Dom opieki wydaje się być jedynym miejscem, gdzie czują się rozumiane i zaopiekowane.
„Młode matki” to kolejna pełna humanizmu i empatii opowieść belgijskich braci o tych, którzy zwykle nie mają głosu. Realizm historii łączy się tu z nutą nadziei związaną z wartościami takimi jak solidarność czy wsparcie. Film, oparty na obserwacjach z autentycznego ośrodka pomocy, obrazuje ich walkę o lepszą przyszłość dla siebie i swoich dzieci.
Ojciec chrzestny | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Francis Ford Coppola | USA | 1972
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
Ojczyzna | FKS
reż. Paweł Pawlikowski | Polska, Niemcy, Włochy, Francja | 2026
Film opowiada o relacji między Thomasem Mannem, laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych. Film jest koprodukcją Dolnośląskiego Centrum Filmowego.
Film opowiada o relacji między Thomasem Mannem, laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych. Film jest koprodukcją Dolnośląskiego Centrum Filmowego.
Orlando | DKF | Quiz
reż. Sally Potter | Francja, Holandia, Rosja, Wielka Brytania, Włochy | 1992
Film na podstawie jednej z najoryginalniejszych powieści Virginii Wolf. Tytułowy bohater (Tilda Swinton) pragnie namiętności i przygody. Jego podróż za marzeniami zaczyna się w elżbietańskiej Anglii i prowadzi aż do lat dwudziestych minionego wieku. W jej połowie Orlando staje się kobietą. Pionierski utwór zekranizowała Sally Potter, jedna z najciekawszych brytyjskich reżyserek.
Film na podstawie jednej z najoryginalniejszych powieści Virginii Wolf. Tytułowy bohater (Tilda Swinton) pragnie namiętności i przygody. Jego podróż za marzeniami zaczyna się w elżbietańskiej Anglii i prowadzi aż do lat dwudziestych minionego wieku. W jej połowie Orlando staje się kobietą. Pionierski utwór zekranizowała Sally Potter, jedna z najciekawszych brytyjskich reżyserek.
Poprzednie życie | KinoKorea | prelekcja
reż. Celine Song | USA, Korea Południowa | 2023
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Projekt Hail Mary
reż. Phil Lord, Christopher Miller | USA | 2026
Nauczyciel nauk ścisłych Ryland Grace (Ryan Gosling) budzi się na statku kosmicznym lata świetlne od domu, nie pamiętając, kim jest ani jak się tam znalazł. Gdy wraca mu pamięć, zaczyna odkrywać swoją misję: rozwiązać zagadkę tajemniczej substancji powodującej wygaśnięcie słońca. Musi wykorzystać swoją wiedzę naukową i niekonwencjonalne pomysły, aby ocalić wszystko na Ziemi przed zagładą, ale nieoczekiwana przyjaźń oznacza, że być może nie będzie musiał robić tego sam.
Nauczyciel nauk ścisłych Ryland Grace (Ryan Gosling) budzi się na statku kosmicznym lata świetlne od domu, nie pamiętając, kim jest ani jak się tam znalazł. Gdy wraca mu pamięć, zaczyna odkrywać swoją misję: rozwiązać zagadkę tajemniczej substancji powodującej wygaśnięcie słońca. Musi wykorzystać swoją wiedzę naukową i niekonwencjonalne pomysły, aby ocalić wszystko na Ziemi przed zagładą, ale nieoczekiwana przyjaźń oznacza, że być może nie będzie musiał robić tego sam.
Przekleństwa niewinności | DKF | Quiz
reż. Sofia Coppola | USA | 1999
Debiut reżyserski Sofii Coppoli, zrealizowany na podstawie powieści Jeffreya Eugenidesa pt. „Samobójczynie". Bohaterkami jest pięć nastoletnich sióstr, które wzbudzają zainteresowanie chłopców z sąsiedztwa. Gdy najmłodsza z nich popełnia samobójstwo, atmosfera w rodzinie przestaje być sielankowa.
Debiut reżyserski Sofii Coppoli, zrealizowany na podstawie powieści Jeffreya Eugenidesa pt. „Samobójczynie". Bohaterkami jest pięć nastoletnich sióstr, które wzbudzają zainteresowanie chłopców z sąsiedztwa. Gdy najmłodsza z nich popełnia samobójstwo, atmosfera w rodzinie przestaje być sielankowa.
Romería
reż. Carla Simón | Hiszpania | 2026
Osiemnastoletnia Marina odwiedza swoich biologicznych, dotąd nieznanych dziadków. Potrzebuje ich podpisu do dopełnienia formalności związanych ze stypendium na studia filmowe. Z pozoru techniczna i krótka wizyta przeradza się w konfrontację z przeszłością, rodzinnymi traumami, przemilczeniami i trudnymi wspomnieniami. Marina spotyka członków swojej - nieswojej rodziny, odkrywa też pamiętnik pisany ręką matki.
Osiemnastoletnia Marina odwiedza swoich biologicznych, dotąd nieznanych dziadków. Potrzebuje ich podpisu do dopełnienia formalności związanych ze stypendium na studia filmowe. Z pozoru techniczna i krótka wizyta przeradza się w konfrontację z przeszłością, rodzinnymi traumami, przemilczeniami i trudnymi wspomnieniami. Marina spotyka członków swojej - nieswojej rodziny, odkrywa też pamiętnik pisany ręką matki.
Sarnie żniwo, czyli pokusa statuetkowego szlaku | Najlepsze z najgorszych
reż. Bartosz Walaszek | Polska | 2006
Kultowa produkcja w reżyserii Bartosza Walaszka
Pan Andrzej, drobny przemytnik z wielkimi ambicjami, wchodzi w posiadanie tajemniczych statuetek, które podobno dają władzę absolutną. Problem w tym, że ten sam trop wpada cała plejada typów spod ciemnej gwiazdy: od Wściekłego Węża po Tytanowego Janusza. Zaczyna się wyścig, w którym każdy chce przejąć artefakty, a droga do celu prowadzi przez bijatyki, zdrady i decyzje złe, ale podejmowane z pełnym przekonaniem.
„Sarnie żniwo” to esencja studia filmowego ZF Skurcz: tanio, szybko, bez hamulców i z pomysłami, które nie powinny działać – a jednak działają. To kino, które parodiuje filmy akcji, a jednocześnie buduje własny, kompletnie absurdalny świat, gdzie Bruce Lee sąsiaduje z polskim blokiem, a epicka przygoda zaczyna się od podejrzanej transakcji. Dialogi lecą jak z karabiny, humor jest bezczelny, a całość ma tempo, które nie pozwala pytać „dlaczego?” – tylko „co oni jeszcze zrobią?”.
Za wszystkim stoi ekipa ZF Skurcz, która z amatorskiego DIY zrobiła pełnoprawny fenomen kulturowy. Z kaset VHS, pirackich kopii i Internetu wyrosło uniwersum, które wychowało całe pokolenie widzów na absurdzie i totalnej wolności twórczej. Reżyserem filmu jest Bartosz Walaszek – twórca, który od lat konsekwentnie buduje własny, natychmiast rozpoznawalny styl, znany także z produkcji takich jak Blok Ekipa czy Kapitan Bomba.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu.
Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Kultowa produkcja w reżyserii Bartosza Walaszka
Pan Andrzej, drobny przemytnik z wielkimi ambicjami, wchodzi w posiadanie tajemniczych statuetek, które podobno dają władzę absolutną. Problem w tym, że ten sam trop wpada cała plejada typów spod ciemnej gwiazdy: od Wściekłego Węża po Tytanowego Janusza. Zaczyna się wyścig, w którym każdy chce przejąć artefakty, a droga do celu prowadzi przez bijatyki, zdrady i decyzje złe, ale podejmowane z pełnym przekonaniem.
„Sarnie żniwo” to esencja studia filmowego ZF Skurcz: tanio, szybko, bez hamulców i z pomysłami, które nie powinny działać – a jednak działają. To kino, które parodiuje filmy akcji, a jednocześnie buduje własny, kompletnie absurdalny świat, gdzie Bruce Lee sąsiaduje z polskim blokiem, a epicka przygoda zaczyna się od podejrzanej transakcji. Dialogi lecą jak z karabiny, humor jest bezczelny, a całość ma tempo, które nie pozwala pytać „dlaczego?” – tylko „co oni jeszcze zrobią?”.
Za wszystkim stoi ekipa ZF Skurcz, która z amatorskiego DIY zrobiła pełnoprawny fenomen kulturowy. Z kaset VHS, pirackich kopii i Internetu wyrosło uniwersum, które wychowało całe pokolenie widzów na absurdzie i totalnej wolności twórczej. Reżyserem filmu jest Bartosz Walaszek – twórca, który od lat konsekwentnie buduje własny, natychmiast rozpoznawalny styl, znany także z produkcji takich jak Blok Ekipa czy Kapitan Bomba.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu.
Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Stań przy mnie | DKF
reż. Rob Reiner | USA | 1986
Film w reżyserii Roba Reinera opowiada o grupie przyjaciół z niewielkiego amerykańskiego miasteczka. Czterej nastolatkowie marzą, by wszyscy uznali ich za bohaterów, postanawiają więc wyruszyć na poszukowania zaginionego kolegi. Adaptacja opowiadania Stephena Kinga.
Film w reżyserii Roba Reinera opowiada o grupie przyjaciół z niewielkiego amerykańskiego miasteczka. Czterej nastolatkowie marzą, by wszyscy uznali ich za bohaterów, postanawiają więc wyruszyć na poszukowania zaginionego kolegi. Adaptacja opowiadania Stephena Kinga.
Stowarzyszenie Umarłych Poetów | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Peter Weir | USA | 1989
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Szczęki | 10/10 Klasyka filmowa | tematyczne party
reż. Steven Spielberg | USA | 1975
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Uwierz w ducha | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Jerry Zucker | USA | 1990
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Werdykt
reż. David Merriman, Jim Sheridan | Irlandia, Luksemburg | 2025
90 minut czystego napięcia. Werdykt to fikcyjny proces inspirowany prawdziwą, nierozstrzygniętą sprawą brutalnego morderstwa w Irlandii. Czy dziennikarz Ian Bailey rzeczywiście zabił producentkę Sophie Toscan du Plantier? Dwunastu przysięgłych, sprzeczne dowody i emocje, które mogą zmienić wszystko. Każdy argument ma znaczenie, a ostateczna decyzja należy do widza. Film Jima Sheridana, sześciokrotnie nominowanego do Oscara twórcy W imię ojca, oraz Davida Merrimana to mistrzowski dramat sądowy oparty na klasycznej konwencji Dwunastu gniewnych ludzi. Znakomite kreacje aktorskie Vicky Krieps (Nić widmo, W gorsecie), Colma Meaneya (Przekładaniec, Con Air) i Aidana Gillena (Gra o Tron, Mroczny Rycerz powstaje) wrzucają nas w sam środek emocjonującej batalii o prawdę, winę i odpowiedzialność.
90 minut czystego napięcia. Werdykt to fikcyjny proces inspirowany prawdziwą, nierozstrzygniętą sprawą brutalnego morderstwa w Irlandii. Czy dziennikarz Ian Bailey rzeczywiście zabił producentkę Sophie Toscan du Plantier? Dwunastu przysięgłych, sprzeczne dowody i emocje, które mogą zmienić wszystko. Każdy argument ma znaczenie, a ostateczna decyzja należy do widza. Film Jima Sheridana, sześciokrotnie nominowanego do Oscara twórcy W imię ojca, oraz Davida Merrimana to mistrzowski dramat sądowy oparty na klasycznej konwencji Dwunastu gniewnych ludzi. Znakomite kreacje aktorskie Vicky Krieps (Nić widmo, W gorsecie), Colma Meaneya (Przekładaniec, Con Air) i Aidana Gillena (Gra o Tron, Mroczny Rycerz powstaje) wrzucają nas w sam środek emocjonującej batalii o prawdę, winę i odpowiedzialność.
Wolność po włosku
reż. Mario Martone | Francja, Włochy | 2025
Najnowszy film Mario Martone ("Nostalgia") to elektryzujący portret Goliardy Sapienzy – złodziejki, kochanki, więźniarki, niepokornej ikony wolności, a także jednej z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek. Ta dojrzała, wyzwolona kobieta w świecie przemocy i politycznych napięć nie traci z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie daje sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. W postać Sapienzy wciela się Valeria Golino, ikona włoskiego kina, która tworzy na ekranie portret kobiety wyprzedzającej swoje czasy. W "Wolności po włosku" Mario Martone Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Na ekranie weterance włoskiego kina towarzyszy między innymi należąca do nowego pokolenia włoskich aktorek Matilda De Angelis. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, "Wolność po włosku" stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról? Mario Martone, z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną, kreśli portret osoby, która śmiało wyprzedza swoje czasy.
Najnowszy film Mario Martone ("Nostalgia") to elektryzujący portret Goliardy Sapienzy – złodziejki, kochanki, więźniarki, niepokornej ikony wolności, a także jednej z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek. Ta dojrzała, wyzwolona kobieta w świecie przemocy i politycznych napięć nie traci z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie daje sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. W postać Sapienzy wciela się Valeria Golino, ikona włoskiego kina, która tworzy na ekranie portret kobiety wyprzedzającej swoje czasy. W "Wolności po włosku" Mario Martone Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Na ekranie weterance włoskiego kina towarzyszy między innymi należąca do nowego pokolenia włoskich aktorek Matilda De Angelis. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, "Wolność po włosku" stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról? Mario Martone, z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną, kreśli portret osoby, która śmiało wyprzedza swoje czasy.
Zawieście czerwone latarnie | pokaz specjalny
reż. Yimou Zhang | Chiny, Hongkong, Tajwan | 2026
Film opowiada historię młodej dziewczyny o imieniu Song Lian (Li Gong), która nie mając perspektyw na ukończenie studiów, podejmuje decyzję o zamążpójściu. Wie, że wybierając bogatego męża nie ma szans, by być jego jedyną kobietą. Po przybyciu do siedziby swojego małżonka Song Lian powoli poznaje zwyczaje mieszkańców i rytuał zawieszania czerwonych latarni. Jest to inny świat, w którym musi nauczyć się funkcjonować.
Film opowiada historię młodej dziewczyny o imieniu Song Lian (Li Gong), która nie mając perspektyw na ukończenie studiów, podejmuje decyzję o zamążpójściu. Wie, że wybierając bogatego męża nie ma szans, by być jego jedyną kobietą. Po przybyciu do siedziby swojego małżonka Song Lian powoli poznaje zwyczaje mieszkańców i rytuał zawieszania czerwonych latarni. Jest to inny świat, w którym musi nauczyć się funkcjonować.
Zawodowcy | pokaz przedpremierowy
reż. Guy Ritchie | USA, Wielka Brytania | 2026
Eve, działająca w szarej strefie specjalistka od załatwiania ekstremalnie trudnych spraw dla wyjątkowo bogatych klientów otrzymuje zlecenie od grupy nowojorskich inwestorów. Ma odzyskać dług od mieszkającego na prywatnej wyspie, dysponującego własną armią miliardera o szemranej reputacji. Gdy zawodzą cywilizowane metody negocjacji i staje się jasne, że dłużnik nie ma najmniejszego zamiaru regulować należności, do gry wchodzi ekipa do zadań specjalnych. To grupa byłych żołnierzy, z którymi Eve pracuje do lat. Wspólnie opracowują i wcielają w życie misterny plan wtargnięcia na wyspę, "załatwienia sprawy" i ucieczki. Brzmi prosto, ale ludzie miliardera są przygotowani na takie ewentualności, a okazywanie litości nie należy do zakresu ich obowiązków.
Eve, działająca w szarej strefie specjalistka od załatwiania ekstremalnie trudnych spraw dla wyjątkowo bogatych klientów otrzymuje zlecenie od grupy nowojorskich inwestorów. Ma odzyskać dług od mieszkającego na prywatnej wyspie, dysponującego własną armią miliardera o szemranej reputacji. Gdy zawodzą cywilizowane metody negocjacji i staje się jasne, że dłużnik nie ma najmniejszego zamiaru regulować należności, do gry wchodzi ekipa do zadań specjalnych. To grupa byłych żołnierzy, z którymi Eve pracuje do lat. Wspólnie opracowują i wcielają w życie misterny plan wtargnięcia na wyspę, "załatwienia sprawy" i ucieczki. Brzmi prosto, ale ludzie miliardera są przygotowani na takie ewentualności, a okazywanie litości nie należy do zakresu ich obowiązków.
Zemsta embriona | Najlepsze z najgorszych
reż. Francis Teri | USA | 1990
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się w mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską – lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość – gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna – buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się w mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską – lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość – gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna – buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Znaki Pana Śliwki | FKS
reż. Urszula Morga, Bartosz Mikołajczyk | Polska | 2025
Wbrew oczekiwaniom rodziny Karol Śliwka opuszcza wieś i zaczyna studia artystyczne w Warszawie. Postanawia zająć się projektowaniem znaków graficznych. Swoimi pracami wypełnia komunistyczną Polskę i definiuje wizualny krajobraz kraju. Jego znaki nie wiszą w galeriach, ale są obecne w polskich domach, na polskich ulicach, w instytucjach i zakładach pracy. Jednocześnie prowadzi zwyczajne życie rodzinne, które przez lata z pasją dokumentuje.
Wbrew oczekiwaniom rodziny Karol Śliwka opuszcza wieś i zaczyna studia artystyczne w Warszawie. Postanawia zająć się projektowaniem znaków graficznych. Swoimi pracami wypełnia komunistyczną Polskę i definiuje wizualny krajobraz kraju. Jego znaki nie wiszą w galeriach, ale są obecne w polskich domach, na polskich ulicach, w instytucjach i zakładach pracy. Jednocześnie prowadzi zwyczajne życie rodzinne, które przez lata z pasją dokumentuje.
Żywot Briana | pokaz specjalny
reż. Terry Jones | Wielka Brytania | 1979
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.