Zapach kobiety | 10/10 Klasyka filmowa
Opis wydarzenia:
reż. Martin Brest | USA | 1992
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych dramatów obyczajowych lat 90. oraz film, który przyniósł Alowi Pacino jego jedynego Oscara. Opowieść o weekendowej podróży niewidomego, zgorzkniałego pułkownika Franka Slade’a i młodego studenta Charliego Simmsa staje się historią nieoczywistej relacji, w której cynizm spotyka się z empatią, a doświadczenie z niewinnością.
Wybitna i magnetyczna kreacja Ala Pacino, balansująca między brawurą, ironią i głębokim dramatyzmem. Postać Franka Slade’a — charyzmatyczna, prowokacyjna i jednocześnie krucha — stała się jedną z ikon amerykańskiego kina. Film zapisał się także w historii dzięki legendarnej scenie tanga oraz pamiętnym dialogom, które nadają opowieści wyjątkowy rytm i emocjonalną intensywność.
„Zapach kobiety” to klasyczny przykład kina o spotkaniu dwóch światów i o sile ludzkiej solidarności. Film porusza tematy godności, odpowiedzialności i wyborów moralnych, unikając sentymentalizmu na rzecz szczerego, humanistycznego tonu. Jego popularność i trwała obecność w kulturze potwierdzają, że jest to dzieło ponadczasowe.
To klasyka kina głównego nurtu — poruszająca historia oparta na uniwersalnych emocjach, które pozostają aktualne niezależnie od epoki.
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych dramatów obyczajowych lat 90. oraz film, który przyniósł Alowi Pacino jego jedynego Oscara. Opowieść o weekendowej podróży niewidomego, zgorzkniałego pułkownika Franka Slade’a i młodego studenta Charliego Simmsa staje się historią nieoczywistej relacji, w której cynizm spotyka się z empatią, a doświadczenie z niewinnością.
Wybitna i magnetyczna kreacja Ala Pacino, balansująca między brawurą, ironią i głębokim dramatyzmem. Postać Franka Slade’a — charyzmatyczna, prowokacyjna i jednocześnie krucha — stała się jedną z ikon amerykańskiego kina. Film zapisał się także w historii dzięki legendarnej scenie tanga oraz pamiętnym dialogom, które nadają opowieści wyjątkowy rytm i emocjonalną intensywność.
„Zapach kobiety” to klasyczny przykład kina o spotkaniu dwóch światów i o sile ludzkiej solidarności. Film porusza tematy godności, odpowiedzialności i wyborów moralnych, unikając sentymentalizmu na rzecz szczerego, humanistycznego tonu. Jego popularność i trwała obecność w kulturze potwierdzają, że jest to dzieło ponadczasowe.
To klasyka kina głównego nurtu — poruszająca historia oparta na uniwersalnych emocjach, które pozostają aktualne niezależnie od epoki.