Baby Broker | KinoKorea | prelekcja
reż. Hirokazu Koreeda | Korea Południowa | 2022
Sang-hyun (Song Kang-Ho) I jego przyjaciel Dong-soo (Gang Dong-Won) żyją skromnie, prowadząc małą pralnię i dorabiając na plebanii. Pewnej ulewnej nocy w oknie życia pojawia się niemowlę. Przekonani, że po porzuconego chłopca nikt się nie zgłosi, Sang-hyun i Dong-soo planują sprzedać go parze, która nie może mieć własnych dzieci. Kiedy wszystko wydaje się ustalone, niespodziewanie zjawia się matka dziecka.
Młoda dziewczyna odkrywa ich plan i chce zgłosić sprawę na policję. Porywacze przekonują ją jednak, że ich celem jest znalezienie dobrego domu dla małego Woo-sunga, więc dziewczyna postanawia wyruszyć z nimi na poszukiwania nowych rodziców. Wkrótce okazuje się, że ich śladem podążają dwie funkcjonariuszki policji. Po drodze na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że każdy ma coś na sumieniu…
„Baby Broker” to cudowna w swej wrażliwości opowieść, zadająca pytanie o kwestie etyki, wolności wyboru, pieniędzy, rodziny oraz tego, jak znaleźć miłość w tym szalonym bałaganie zwanym życiem.
Prelekcję pod tytułem „Hirokazu Koreeda: koreańska przygoda” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Sang-hyun (Song Kang-Ho) I jego przyjaciel Dong-soo (Gang Dong-Won) żyją skromnie, prowadząc małą pralnię i dorabiając na plebanii. Pewnej ulewnej nocy w oknie życia pojawia się niemowlę. Przekonani, że po porzuconego chłopca nikt się nie zgłosi, Sang-hyun i Dong-soo planują sprzedać go parze, która nie może mieć własnych dzieci. Kiedy wszystko wydaje się ustalone, niespodziewanie zjawia się matka dziecka.
Młoda dziewczyna odkrywa ich plan i chce zgłosić sprawę na policję. Porywacze przekonują ją jednak, że ich celem jest znalezienie dobrego domu dla małego Woo-sunga, więc dziewczyna postanawia wyruszyć z nimi na poszukiwania nowych rodziców. Wkrótce okazuje się, że ich śladem podążają dwie funkcjonariuszki policji. Po drodze na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że każdy ma coś na sumieniu…
„Baby Broker” to cudowna w swej wrażliwości opowieść, zadająca pytanie o kwestie etyki, wolności wyboru, pieniędzy, rodziny oraz tego, jak znaleźć miłość w tym szalonym bałaganie zwanym życiem.
Prelekcję pod tytułem „Hirokazu Koreeda: koreańska przygoda” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Bez wyjścia | KinoKorea | prelekcja
reż. Park Chan-wook | Korea Południowa | 2025
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacji dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Prelekcję pod tytułem „Park Chan-wook: kino zemsty” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacji dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Prelekcję pod tytułem „Park Chan-wook: kino zemsty” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Bez wyjścia | pokaz przedpremierowy
reż. Park Chan-wook | Korea Południowa | 2025
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacji dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacji dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Chicago | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Rob Marshall | USA, Niemcy, Kanada, Wielka Brytania | 2002
„Chicago” to musical kryminalny w reżyserii Roba Marshalla, oparty na broadwayowskim spektaklu Johna Kandera i Freda Ebba.
Akcja filmu toczy się w Chicago w latach 20. XX wieku. Opowiada historię Roxie Hart, ambitnej tancerki, która po zabójstwie kochanka trafia do więzienia. Tam poznaje Velmę Kelly, gwiazdę sceny oskarżoną o morderstwo męża i siostry. Obie kobiety rywalizują nie tylko o wolność, lecz także o sławę i zainteresowanie mediów, manipulując opinią publiczną przy pomocy charyzmatycznego adwokata Billy’ego Flynna.
Film łączy czarną komedię, satyrę i musical, pokazując, jak media potrafią zamienić przestępstwo w widowisko. Numery muzyczne są stylizowane na występy sceniczne i odzwierciedlają emocje oraz ambicje bohaterów.
„Chicago” to musical kryminalny w reżyserii Roba Marshalla, oparty na broadwayowskim spektaklu Johna Kandera i Freda Ebba.
Akcja filmu toczy się w Chicago w latach 20. XX wieku. Opowiada historię Roxie Hart, ambitnej tancerki, która po zabójstwie kochanka trafia do więzienia. Tam poznaje Velmę Kelly, gwiazdę sceny oskarżoną o morderstwo męża i siostry. Obie kobiety rywalizują nie tylko o wolność, lecz także o sławę i zainteresowanie mediów, manipulując opinią publiczną przy pomocy charyzmatycznego adwokata Billy’ego Flynna.
Film łączy czarną komedię, satyrę i musical, pokazując, jak media potrafią zamienić przestępstwo w widowisko. Numery muzyczne są stylizowane na występy sceniczne i odzwierciedlają emocje oraz ambicje bohaterów.
Chinatown | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Roman Polański | USA | 1974
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Człowiek z blizną | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Brian De Palma | USA | 1983
To jedno z najbardziej ikonicznych dzieł amerykańskiego kina gangsterskiego. Film opowiada historię Tony’ego Montany – kubańskiego emigranta, który w brutalnym świecie Miami lat 80. wspina się na sam szczyt narkotykowego imperium, płacąc za swój sukces najwyższą cenę.
Status klasyki zapewniły filmowi nie tylko charyzmatyczna, legendarna rola Ala Pacino, ale także bezkompromisowa wizja reżyserska Briana De Palmy i scenariusz Olivera Stone’a. „Człowiek z blizną” w nowatorski sposób zreinterpretował mit amerykańskiego snu, pokazując go jako drogę prowadzącą do moralnej degradacji, przemocy i samotności. Film stał się przełomowy w ukazywaniu brutalności i estetyki nadmiaru, charakterystycznej dla epoki reaganowskiej.
Z biegiem lat „Człowiek z blizną” zyskał kultowy status, wywierając ogromny wpływ na kino, popkulturę, muzykę hip-hopową i sposób przedstawiania bohatera-antyherosa. To film, który nie tylko definiuje gatunek gangsterski na nowo, ale także pozostaje aktualnym komentarzem na temat władzy, ambicji i ceny sukcesu.
To jedno z najbardziej ikonicznych dzieł amerykańskiego kina gangsterskiego. Film opowiada historię Tony’ego Montany – kubańskiego emigranta, który w brutalnym świecie Miami lat 80. wspina się na sam szczyt narkotykowego imperium, płacąc za swój sukces najwyższą cenę.
Status klasyki zapewniły filmowi nie tylko charyzmatyczna, legendarna rola Ala Pacino, ale także bezkompromisowa wizja reżyserska Briana De Palmy i scenariusz Olivera Stone’a. „Człowiek z blizną” w nowatorski sposób zreinterpretował mit amerykańskiego snu, pokazując go jako drogę prowadzącą do moralnej degradacji, przemocy i samotności. Film stał się przełomowy w ukazywaniu brutalności i estetyki nadmiaru, charakterystycznej dla epoki reaganowskiej.
Z biegiem lat „Człowiek z blizną” zyskał kultowy status, wywierając ogromny wpływ na kino, popkulturę, muzykę hip-hopową i sposób przedstawiania bohatera-antyherosa. To film, który nie tylko definiuje gatunek gangsterski na nowo, ale także pozostaje aktualnym komentarzem na temat władzy, ambicji i ceny sukcesu.
Dalej jazda 2
reż. Mariusz Kuczewski | Polska | 2026
Józiek i Ela, czyli stare dobre małżeństwo, powracają w drugiej części „Dalej jazda” aby… wziąć ślub! Przygotowania do uroczystości przeradzają się w serię zabawnych i zaskakujących wydarzeń – od zaginionej panny młodej, wzruszającej podróży w rodzinne strony, aż po spotkanie, dzięki któremu Antoni Kryska ma szansę na miłość życia. W tle Andrzej próbuje ratować swoje małżeństwo z Basią, a Sebuś stara się oświadczyć Justynce. Cała historia prowadzi do wzruszającego finału, w którym miłość, rodzina i przyjaźń okazują się ważniejsze, niż wszystkie przeciwności.
Józiek i Ela, czyli stare dobre małżeństwo, powracają w drugiej części „Dalej jazda” aby… wziąć ślub! Przygotowania do uroczystości przeradzają się w serię zabawnych i zaskakujących wydarzeń – od zaginionej panny młodej, wzruszającej podróży w rodzinne strony, aż po spotkanie, dzięki któremu Antoni Kryska ma szansę na miłość życia. W tle Andrzej próbuje ratować swoje małżeństwo z Basią, a Sebuś stara się oświadczyć Justynce. Cała historia prowadzi do wzruszającego finału, w którym miłość, rodzina i przyjaźń okazują się ważniejsze, niż wszystkie przeciwności.
Fargo | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Ethan Coen, Joel Coen | USA, Wielka Brytania | 1996
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Father Mother Sister Brother
reż. Jim Jarmusch | Francja, USA, Irlandia | 2025
„FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers”. Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina.
„FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers”. Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina.
Głos Hind Rajab
reż. Kaouther Ben Hania | Wielka Brytania, Tunezja | 2025
29 stycznia 2024 roku Wolontariusze Czerwonego Półksiężyca otrzymują zgłoszenie alarmowe. Sześcioletnia dziewczynka jest uwięziona w samochodzie pod ostrzałem w Strefie Gazy i błaga o ratunek. Starając się utrzymać z nią łączność, robią wszystko, co w ich mocy, aby wysłać do niej karetkę. Dziewczynka nazywała się Hind Rajab.
29 stycznia 2024 roku Wolontariusze Czerwonego Półksiężyca otrzymują zgłoszenie alarmowe. Sześcioletnia dziewczynka jest uwięziona w samochodzie pod ostrzałem w Strefie Gazy i błaga o ratunek. Starając się utrzymać z nią łączność, robią wszystko, co w ich mocy, aby wysłać do niej karetkę. Dziewczynka nazywała się Hind Rajab.
Hamnet
reż. Chloé Zhao | Wielka Brytania | 2025
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, „Hamleta”.
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, „Hamleta”.
Kasyno | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Martin Scorsese | USA, Francja | 1995
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
KILL BILL: The Whole Bloody Affair | pokaz specjalny
reż. Quentin Tarantino | USA | 2006
„Kill Bill: The Whole Bloody Affair” Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło bez kategorii wiekowej, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował – wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi „The Whole Bloody Affair” pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina – rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Czas trwania: 275' - w tym 15-minutowa przerwa
Początek przerwy: 01:50:31:00
Koniec przerwy: 02:05:34:00
„Kill Bill: The Whole Bloody Affair” Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło bez kategorii wiekowej, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował – wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi „The Whole Bloody Affair” pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina – rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Czas trwania: 275' - w tym 15-minutowa przerwa
Początek przerwy: 01:50:31:00
Koniec przerwy: 02:05:34:00
La Grazia
reż. Paolo Sorrentino | Włochy | 2025
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna imieniem Ove | DKF | spotkanie
reż. Hannes Holm | Szwecja | 2015
Nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego komediodramat opowiada historię dobiegającego 60-tki Ove, który nie może pogodzić się ze śmiercią swojej ukochanej żony Sonji. Na domiar złego zostaje zmuszony do szybszego przejścia na emeryturę, przez co pogrąża się w głębokiej depresji. Rozpoczyna starania, których celem ma być skrócenie cierpienia i dołączenie do żony. Tymczasem do domu po drugiej stronie ulicy wprowadza się małżeństwo z dwojgiem dzieci. Pierwsza spotkanie Ove i ciężarnej Parvaneh nie zwiastuje niczego dobrego – kobieta wjeżdża samochodem w jego skrzynkę na listy. Niespodziewanie Ove zaczyna znajdować z nią wspólny język, co prowadzi do zabawnych i wzruszających momentów. Czy dzięki niej Ove znowu zacznie żyć? Film doczekał się amerykańskiego remake'u z Tomem Hanksem w roli głównej.
Po seansie zapraszamy na spotkanie z dr hab. Tomaszem Zarębskim, prof. UD DSW -filozofem, specjalizującym się we współczesnej filozofii języka oraz badaniach interdyscyplinarnych łączących filozofię, pedagogikę, literaturoznawstwo, psychologię i nauki kognitywne.
Nominowany do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego komediodramat opowiada historię dobiegającego 60-tki Ove, który nie może pogodzić się ze śmiercią swojej ukochanej żony Sonji. Na domiar złego zostaje zmuszony do szybszego przejścia na emeryturę, przez co pogrąża się w głębokiej depresji. Rozpoczyna starania, których celem ma być skrócenie cierpienia i dołączenie do żony. Tymczasem do domu po drugiej stronie ulicy wprowadza się małżeństwo z dwojgiem dzieci. Pierwsza spotkanie Ove i ciężarnej Parvaneh nie zwiastuje niczego dobrego – kobieta wjeżdża samochodem w jego skrzynkę na listy. Niespodziewanie Ove zaczyna znajdować z nią wspólny język, co prowadzi do zabawnych i wzruszających momentów. Czy dzięki niej Ove znowu zacznie żyć? Film doczekał się amerykańskiego remake'u z Tomem Hanksem w roli głównej.
Po seansie zapraszamy na spotkanie z dr hab. Tomaszem Zarębskim, prof. UD DSW -filozofem, specjalizującym się we współczesnej filozofii języka oraz badaniach interdyscyplinarnych łączących filozofię, pedagogikę, literaturoznawstwo, psychologię i nauki kognitywne.
Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej | pokaz przedpremierowy | spotkanie
reż. Emi Buchwald | Polska | 2025
Seans przedpremierowy połączony ze spotkaniem z reżyserką filmu – Emi Buchwald.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Seans przedpremierowy połączony ze spotkaniem z reżyserką filmu – Emi Buchwald.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Ojciec chrzestny | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Francis Ford Coppola | USA | 1972
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
Pillion | pokaz przedpremierowy
reż. Harry Lighton | Wielka Brytania, Irlandia | 2025
Kiedy myślisz, że widziałeś już wszystko, pojawia się on: ostry jak kolczasta obroża, zmysłowy jak zapach skórzanej kurtki i romantyczny jak nocna przejażdżka motocyklem. „Pillion” Harry’ego Lightona to połączenie queerowego romansu i komediodramatu, w którym elektryzujący duet – Alexander Skarsgård („Wiking”, serial „Sukcesja”) i Harry Melling (serial „Gambit królowej”, „Bielmo”) – z czułością i humorem przełamuje erotyczne tabu. Portretując skomplikowaną relację poczciwego parkingowego i seksownego motocyklisty, „Pillion” zamienia sztywne filmowe konwencje w jazdę bez trzymanki. Seks jeszcze nigdy nie był tak zabawny, a humor — tak podniecający.
Kiedy zabójczo przystojny Ray (Skarsgård) zostawia nieśmiałemu Colinowi (Melling) swój numer telefonu, ten bez wahania pozwala zakuć się w miłosne kajdany. Od tej pory zjawia się na każde wezwanie najatrakcyjniejszego członka klubu bikersów. Nagła przemiana Colina to szok dla jego miłych rodziców, a dla niego samego oszałamiająca nauka jazdy na tylnym siedzeniu. Utrata kontroli i całkowite oddanie – kto by pomyślał, że to takie przyjemne?
„Pillion” brawurowo eksploruje świat relacji BDSM, a przede wszystkim odważnie pokonuje wyboistą drogę wiodącą do seksualnego i emocjonalnego przebudzenia. Ta prowokacyjna, przezabawna i bezwstydnie romantyczna historia miłosna przekonuje też, że nie ma to jak randka w kinie. Nie opieraj się, ty też mu ulegniesz.
Kiedy myślisz, że widziałeś już wszystko, pojawia się on: ostry jak kolczasta obroża, zmysłowy jak zapach skórzanej kurtki i romantyczny jak nocna przejażdżka motocyklem. „Pillion” Harry’ego Lightona to połączenie queerowego romansu i komediodramatu, w którym elektryzujący duet – Alexander Skarsgård („Wiking”, serial „Sukcesja”) i Harry Melling (serial „Gambit królowej”, „Bielmo”) – z czułością i humorem przełamuje erotyczne tabu. Portretując skomplikowaną relację poczciwego parkingowego i seksownego motocyklisty, „Pillion” zamienia sztywne filmowe konwencje w jazdę bez trzymanki. Seks jeszcze nigdy nie był tak zabawny, a humor — tak podniecający.
Kiedy zabójczo przystojny Ray (Skarsgård) zostawia nieśmiałemu Colinowi (Melling) swój numer telefonu, ten bez wahania pozwala zakuć się w miłosne kajdany. Od tej pory zjawia się na każde wezwanie najatrakcyjniejszego członka klubu bikersów. Nagła przemiana Colina to szok dla jego miłych rodziców, a dla niego samego oszałamiająca nauka jazdy na tylnym siedzeniu. Utrata kontroli i całkowite oddanie – kto by pomyślał, że to takie przyjemne?
„Pillion” brawurowo eksploruje świat relacji BDSM, a przede wszystkim odważnie pokonuje wyboistą drogę wiodącą do seksualnego i emocjonalnego przebudzenia. Ta prowokacyjna, przezabawna i bezwstydnie romantyczna historia miłosna przekonuje też, że nie ma to jak randka w kinie. Nie opieraj się, ty też mu ulegniesz.
Poprzednie życie | KinoKorea | prelekcja
reż. Celine Song | USA, Korea Południowa | 2023
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Prawdziwa historia Tamary Łempickiej | pokaz specjalny
reż. Julie Rubio | USA | 2024
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to poruszający, wizualnie olśniewający dokument o życiu i twórczości jednej z najbardziej ikonicznych malarek XX wieku. To historia niezwykłej kobiety, mistrzyni autokreacji, która wielokrotnie definiowała siebie na nowo, tworząc coraz to nowe, niezwykłe biografie. Kobiety uosabiającej odwagę, niezależność i bezkompromisowe dążenie do twórczej wolności. Film prowadzi widzów przez awangardowe środowisko Paryża lat 20. XX wieku i kolejne etapy artystycznej reinwencji Łempickiej na różnych kontynentach.
Dzięki przełomowemu odkryciu dokumentów, w tym aktu urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia – tak skrzętnie przez lata ukrywane – prawdziwe imię i nazwisko artystki, jej pochodzenie i tożsamość. Opowieść wzbogacają nigdy wcześniej niepublikowane domowe nagrania na taśmie 8 mm oraz materiały archiwalne i ekskluzywne rozmowy. Obraz jednej z najbardziej wpływowych kobiet XX wieku kreślą członkowie rodziny artystki, eksperci Sotheby’s – najstarszego i jednego z największych domów aukcyjnych na świecie – historycy sztuki oraz kuratorzy Fine Arts Museums of San Francisco.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to również opowieść o triumfalnym powrocie do kanonu i rekordach aukcyjnych. Jedno z dzieł Łempickiej sprzedano niedawno za ponad 21,1 miliona dolarów, co stanowi trzecią najwyższą cenę w historii zapłaconą za pracę współczesnej artystki.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to inspirujący portret artystki, która wyprzedziła swoją epokę. Tworzyła w świecie, który nie akceptował kobiet-artystek, a mimo to stała się rozpoznawalna, uwielbiana a wręcz rozchwytywana. Przełamywała stereotypy i otwierała drzwi kolejnym pokoleniom twórczyń.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to poruszający, wizualnie olśniewający dokument o życiu i twórczości jednej z najbardziej ikonicznych malarek XX wieku. To historia niezwykłej kobiety, mistrzyni autokreacji, która wielokrotnie definiowała siebie na nowo, tworząc coraz to nowe, niezwykłe biografie. Kobiety uosabiającej odwagę, niezależność i bezkompromisowe dążenie do twórczej wolności. Film prowadzi widzów przez awangardowe środowisko Paryża lat 20. XX wieku i kolejne etapy artystycznej reinwencji Łempickiej na różnych kontynentach.
Dzięki przełomowemu odkryciu dokumentów, w tym aktu urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia – tak skrzętnie przez lata ukrywane – prawdziwe imię i nazwisko artystki, jej pochodzenie i tożsamość. Opowieść wzbogacają nigdy wcześniej niepublikowane domowe nagrania na taśmie 8 mm oraz materiały archiwalne i ekskluzywne rozmowy. Obraz jednej z najbardziej wpływowych kobiet XX wieku kreślą członkowie rodziny artystki, eksperci Sotheby’s – najstarszego i jednego z największych domów aukcyjnych na świecie – historycy sztuki oraz kuratorzy Fine Arts Museums of San Francisco.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to również opowieść o triumfalnym powrocie do kanonu i rekordach aukcyjnych. Jedno z dzieł Łempickiej sprzedano niedawno za ponad 21,1 miliona dolarów, co stanowi trzecią najwyższą cenę w historii zapłaconą za pracę współczesnej artystki.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to inspirujący portret artystki, która wyprzedziła swoją epokę. Tworzyła w świecie, który nie akceptował kobiet-artystek, a mimo to stała się rozpoznawalna, uwielbiana a wręcz rozchwytywana. Przełamywała stereotypy i otwierała drzwi kolejnym pokoleniom twórczyń.
Przepis na szczęście
„Przepis na szczęście” to oryginalne połączenie kina kulinarnego oraz filmu muzycznego z ciepłym, rodzinnym komediodramatem. W roli głównej wystąpiła znana francuska piosenkarka Juliette Armanet.
Po tym filmie będziesz marzyć, żeby jeść, śpiewać i kochać!
Trzydziestoletnia Cécile (Juliette Armanet) to ceniona szefowa kuchni, która stoi u progu spełnienia marzenia, jakim jest otwarcie własnej restauracji. Problemy zdrowotne ojca, Gérarda (François Rollin), zmuszają ją jednak do odłożenia planów i powrotu do rodzinnego miasteczka.
W tym miejscu czas płynie zupełnie inaczej niż w paryskiej metropolii, pozwalając jej przemyśleć życiowe wybory i zastanowić się nad tym, jak chciałaby, żeby wyglądała jej najbliższa przyszłość. Do Cécile wracają młodzieńcze wspomnienia, zwłaszcza gdy odnawia znajomość ze swoją dawną miłością Raphaëlem (Bastien Bouillon).
Po tym filmie będziesz marzyć, żeby jeść, śpiewać i kochać!
Trzydziestoletnia Cécile (Juliette Armanet) to ceniona szefowa kuchni, która stoi u progu spełnienia marzenia, jakim jest otwarcie własnej restauracji. Problemy zdrowotne ojca, Gérarda (François Rollin), zmuszają ją jednak do odłożenia planów i powrotu do rodzinnego miasteczka.
W tym miejscu czas płynie zupełnie inaczej niż w paryskiej metropolii, pozwalając jej przemyśleć życiowe wybory i zastanowić się nad tym, jak chciałaby, żeby wyglądała jej najbliższa przyszłość. Do Cécile wracają młodzieńcze wspomnienia, zwłaszcza gdy odnawia znajomość ze swoją dawną miłością Raphaëlem (Bastien Bouillon).
Rodzina do wynajęcia | FKS
reż. Hikari | USA, Japonia | 2025
Akcja filmu Rodzina do wynajęcia, osadzonego we współczesnym Tokio, skupia się na amerykańskim aktorze, który zmaga się z poczuciem zagubienia i brakiem celu. Przypadek sprawia, że podejmuje nietypową pracę w japońskiej agencji „wynajmu rodzin”, gdzie wciela się w różne role – od syna po męża – na potrzeby obcych ludzi. Z czasem coraz głębiej wnika w światy swoich klientów, tworząc autentyczne więzi, które zacierają granice między grą a rzeczywistością. W obliczu moralnych dylematów swojej pracy, bohater odkrywa na nowo sens życia, przynależność i subtelne piękno ludzkiej bliskości.
Akcja filmu Rodzina do wynajęcia, osadzonego we współczesnym Tokio, skupia się na amerykańskim aktorze, który zmaga się z poczuciem zagubienia i brakiem celu. Przypadek sprawia, że podejmuje nietypową pracę w japońskiej agencji „wynajmu rodzin”, gdzie wciela się w różne role – od syna po męża – na potrzeby obcych ludzi. Z czasem coraz głębiej wnika w światy swoich klientów, tworząc autentyczne więzi, które zacierają granice między grą a rzeczywistością. W obliczu moralnych dylematów swojej pracy, bohater odkrywa na nowo sens życia, przynależność i subtelne piękno ludzkiej bliskości.
Stowarzyszenie Umarłych Poetów | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Peter Weir | USA | 1989
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Szczęki | 10/10 Klasyka filmowa | tematyczne party
reż. Steven Spielberg | USA | 1975
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Tam, gdzie rosną poziomki | DKF | quiz
reż. Ingmar Bergman | Szwecja | 1957
Nagrodzony Złotym Niedźwiedziem i Złotym Globem dramat Ingmara Bergmana. W jego centrum szwedzki mistrz umieszcza podróż profesora Isaka Berga (w tej roli legendarny aktor i reżyser Viktor Sjöström) do Lund, gdzie ma odebrać doktorat honoris causa. W drodze na wydarzenie, które ma być celebracją jego kariery naukowej, profesor wspomina własne życie. Ile zdąży przepracować w ciągu jednodniowej podróży?
Nagrodzony Złotym Niedźwiedziem i Złotym Globem dramat Ingmara Bergmana. W jego centrum szwedzki mistrz umieszcza podróż profesora Isaka Berga (w tej roli legendarny aktor i reżyser Viktor Sjöström) do Lund, gdzie ma odebrać doktorat honoris causa. W drodze na wydarzenie, które ma być celebracją jego kariery naukowej, profesor wspomina własne życie. Ile zdąży przepracować w ciągu jednodniowej podróży?
Tańcz albo giń | Najlepsze z najgorszych
reż. Richard W. Munchkin | USA | 1987
Jason próbuje ogarnąć dwie rzeczy naraz: doprowadzić swój zespół taneczny do wielkiego występu i wyrwać się z uzależnienia od narkotyków. Problem w tym, że mieszka z współlokatorem, który handluje kokainą a kiedy ten zostaje zabity za przekręt w interesach, Jason zaczyna być nękany przez dealerów, którzy są przekonani, że to on ukrywa brakujący towar. Taniec? Jest. Kryminał narkotykowy? Jest. Wybór między tańcem a kłopotami? Cały czas.
To jest kino, które wygląda i brzmi jak późnonocna kaseta VHS: taneczny sznyt epoki (ambicje w stylu: „chcę zrobić coś jak „Flashdance”) zderzony z brudnym wątkiem narkotykowym i narastającą paranoją. Do tego dochodzi Las Vegas jako tło – miasto, które samo w sobie jest neonem, obietnicą i ostrzeżeniem jednocześnie. W efekcie dostajemy bardzo 80sową hybrydę: taneczny thriller z erotycznymi scenami i narkotykowym brudem, w którym parkiet, sypialnia i ulica funkcjonują na równych prawach.
Richard W. Munchkin reżyseruje „Tańcz albo giń” jako kino klasy B powinno być kręcone: na wysokim pulsie, niskim budżecie i bez zatrzymywania muzyki. Realne lokacje, umowna dramaturgia i aktorstwo balansujące między pasją a przesadą składają się na film, który nie zawsze trafia w rytm, ale nigdy nie schodzi z parkietu. To kino, które nie próbuje być eleganckie – woli być głośne, spocone i szczere.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Jason próbuje ogarnąć dwie rzeczy naraz: doprowadzić swój zespół taneczny do wielkiego występu i wyrwać się z uzależnienia od narkotyków. Problem w tym, że mieszka z współlokatorem, który handluje kokainą a kiedy ten zostaje zabity za przekręt w interesach, Jason zaczyna być nękany przez dealerów, którzy są przekonani, że to on ukrywa brakujący towar. Taniec? Jest. Kryminał narkotykowy? Jest. Wybór między tańcem a kłopotami? Cały czas.
To jest kino, które wygląda i brzmi jak późnonocna kaseta VHS: taneczny sznyt epoki (ambicje w stylu: „chcę zrobić coś jak „Flashdance”) zderzony z brudnym wątkiem narkotykowym i narastającą paranoją. Do tego dochodzi Las Vegas jako tło – miasto, które samo w sobie jest neonem, obietnicą i ostrzeżeniem jednocześnie. W efekcie dostajemy bardzo 80sową hybrydę: taneczny thriller z erotycznymi scenami i narkotykowym brudem, w którym parkiet, sypialnia i ulica funkcjonują na równych prawach.
Richard W. Munchkin reżyseruje „Tańcz albo giń” jako kino klasy B powinno być kręcone: na wysokim pulsie, niskim budżecie i bez zatrzymywania muzyki. Realne lokacje, umowna dramaturgia i aktorstwo balansujące między pasją a przesadą składają się na film, który nie zawsze trafia w rytm, ale nigdy nie schodzi z parkietu. To kino, które nie próbuje być eleganckie – woli być głośne, spocone i szczere.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Uwierz w ducha | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Jerry Zucker | USA | 1990
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Wartość sentymentalna | pokaz przedpremierowy
reż. Joachim Trier | Norwegia, Niemcy, Dania, Francja, Szwecja | 2025
Nominowany do ośmiu (!) Złotych Globów najnowszy film Joachima Triera, reżysera nominowanego do Oscara „Najgorszego człowieka na świecie”, z Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z trzech najdłużej oklaskiwanych tytułów w historii wszystkich edycji festiwalu w Cannes, laureat Grand Prix dla Najlepszego Filmu i jeden z największych faworytów zbliżającego się oscarowego wyścigu.
Po latach nieobecności w życiu Nory (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) niespodziewanie pojawia się ich ojciec, Gustav (Stellan Skarsgård). Nie wraca jednak sam, lecz z hollywoodzką gwiazdą (Elle Fanning), która chce poznać historię ich rodziny.
Nominowany do ośmiu (!) Złotych Globów najnowszy film Joachima Triera, reżysera nominowanego do Oscara „Najgorszego człowieka na świecie”, z Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z trzech najdłużej oklaskiwanych tytułów w historii wszystkich edycji festiwalu w Cannes, laureat Grand Prix dla Najlepszego Filmu i jeden z największych faworytów zbliżającego się oscarowego wyścigu.
Po latach nieobecności w życiu Nory (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) niespodziewanie pojawia się ich ojciec, Gustav (Stellan Skarsgård). Nie wraca jednak sam, lecz z hollywoodzką gwiazdą (Elle Fanning), która chce poznać historię ich rodziny.
Wichrowe wzgórza
reż. Emerald Fennell | USA, Wielka Brytania | 2026
Historia miłosna osadzona na tle wrzosowisk Yorkshire, ukazująca intensywny i destrukcyjny związek między Heathcliffem a Catherine Earnshaw.
Historia miłosna osadzona na tle wrzosowisk Yorkshire, ukazująca intensywny i destrukcyjny związek między Heathcliffem a Catherine Earnshaw.
Wielki Marty
reż. Josh Safdie | USA | 2025
Marty chce być gwiazdą. Nagnie więc wszystkie reguły, wejdzie w sojusze z ludźmi, od których powinien trzymać się z daleka, gotów będzie uwieść każdą kobietę, byleby tylko zrealizować swoje marzenie o wielkości.
Marty chce być gwiazdą. Nagnie więc wszystkie reguły, wejdzie w sojusze z ludźmi, od których powinien trzymać się z daleka, gotów będzie uwieść każdą kobietę, byleby tylko zrealizować swoje marzenie o wielkości.
Wieśniaccy Zombie | Najlepsze z najgorszych
reż. Pericles Lewnes | USA | 1987
Absurdalny humor i bimbrownia, która wywołała apokalipsę zombie
Amerykańska armia gubi w lesie beczkę radioaktywnych odpadów. Lokalni miłośnicy bimbru uznają, że to najwyraźniej… prezent od losu. Domowa produkcja alkoholu zostaje „ulepszona” tajemniczą substancją i szybko okazuje się, że to – o dziwo – nie był dobry pomysł. Każdy, kto spróbuje skażonego trunku, zmienia się w zombie, a ponieważ na tej wsi nikt nie odmawia darmowego bimbru, epidemia rozchodzi się szybciej niż plotka na festynie. W krótkim czasie cała okolica zostaje opanowana przez hordę nieumarłych wieśniaków, a garstka przypadkowych bohaterów próbuje przetrwać w świecie, w którym radioaktywna bimbrownia staje się początkiem zombie-apokalipsy.
„Wieśniaccy zombie” to bezczelna, niskobudżetowa komedia grozy, która łączy bardzo B-klasowy horror i absurdalny humor – bez cienia skrępowania. Jest tu dużo sztucznej krwi, ale jeszcze więcej zabawy i tempo przypominające jazdę bez trzymanki po leśnej drodze – wszystko celowo przerysowane, odjechane i grane z pełnym przekonaniem. To kino VHS-owej ery w najczystszej postaci. Idealnie dla widzów, którzy lubią absurdalny humor i filmy, w których logika przegrywa z pomysłem.
Film wyreżyserował Pericles Lewnes, twórca związany z amerykańskim kinem ultra-niezależnym lat 80., który „Wieśniackich zombie” zrealizował poza mainstreamem – tanio, szybko i z wyraźną radością z przekraczania granic dobrego smaku. To produkcja pomyślana z myślą o rynku VHS, gdzie liczyła się energia, pomysł i czysta zabawa konwencją. Z czasem film „Wieśniaccy zombie” dorobił się statusu kultowej, samoświadomej komedii grozy, uwielbianej za absurd, anarchiczny humor i bezwstydną radość z bycia filmem, który dokładnie wie, czym jest i ani przez chwilę nie próbuje udawać czegoś więcej.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Absurdalny humor i bimbrownia, która wywołała apokalipsę zombie
Amerykańska armia gubi w lesie beczkę radioaktywnych odpadów. Lokalni miłośnicy bimbru uznają, że to najwyraźniej… prezent od losu. Domowa produkcja alkoholu zostaje „ulepszona” tajemniczą substancją i szybko okazuje się, że to – o dziwo – nie był dobry pomysł. Każdy, kto spróbuje skażonego trunku, zmienia się w zombie, a ponieważ na tej wsi nikt nie odmawia darmowego bimbru, epidemia rozchodzi się szybciej niż plotka na festynie. W krótkim czasie cała okolica zostaje opanowana przez hordę nieumarłych wieśniaków, a garstka przypadkowych bohaterów próbuje przetrwać w świecie, w którym radioaktywna bimbrownia staje się początkiem zombie-apokalipsy.
„Wieśniaccy zombie” to bezczelna, niskobudżetowa komedia grozy, która łączy bardzo B-klasowy horror i absurdalny humor – bez cienia skrępowania. Jest tu dużo sztucznej krwi, ale jeszcze więcej zabawy i tempo przypominające jazdę bez trzymanki po leśnej drodze – wszystko celowo przerysowane, odjechane i grane z pełnym przekonaniem. To kino VHS-owej ery w najczystszej postaci. Idealnie dla widzów, którzy lubią absurdalny humor i filmy, w których logika przegrywa z pomysłem.
Film wyreżyserował Pericles Lewnes, twórca związany z amerykańskim kinem ultra-niezależnym lat 80., który „Wieśniackich zombie” zrealizował poza mainstreamem – tanio, szybko i z wyraźną radością z przekraczania granic dobrego smaku. To produkcja pomyślana z myślą o rynku VHS, gdzie liczyła się energia, pomysł i czysta zabawa konwencją. Z czasem film „Wieśniaccy zombie” dorobił się statusu kultowej, samoświadomej komedii grozy, uwielbianej za absurd, anarchiczny humor i bezwstydną radość z bycia filmem, który dokładnie wie, czym jest i ani przez chwilę nie próbuje udawać czegoś więcej.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Wysokie i niskie tony | FKS
reż. Emmanuel Courcol | Francja | 2024
Thibaut to światowej sławy dyrygent, który podróżuje po świecie. Kiedy dowiaduje się, że został adoptowany, odkrywa istnienie brata Jimmy’ego (Pierre Lottin), pracownika szkolnej stołówki, który gra na puzonie w orkiestrze dętej na północy Francji. Podobno dzieli ich wszystko oprócz miłości do muzyki. Wykrywając wyjątkowe zdolności swojego brata, Thibaut wyznacza sobie misję naprawienia niesprawiedliwości przeznaczenia…
Thibaut to światowej sławy dyrygent, który podróżuje po świecie. Kiedy dowiaduje się, że został adoptowany, odkrywa istnienie brata Jimmy’ego (Pierre Lottin), pracownika szkolnej stołówki, który gra na puzonie w orkiestrze dętej na północy Francji. Podobno dzieli ich wszystko oprócz miłości do muzyki. Wykrywając wyjątkowe zdolności swojego brata, Thibaut wyznacza sobie misję naprawienia niesprawiedliwości przeznaczenia…
Zapach kobiety | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Martin Brest | USA | 1992
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych dramatów obyczajowych lat 90. oraz film, który przyniósł Alowi Pacino jego jedynego Oscara. Opowieść o weekendowej podróży niewidomego, zgorzkniałego pułkownika Franka Slade’a i młodego studenta Charliego Simmsa staje się historią nieoczywistej relacji, w której cynizm spotyka się z empatią, a doświadczenie z niewinnością.
Wybitna i magnetyczna kreacja Ala Pacino, balansująca między brawurą, ironią i głębokim dramatyzmem. Postać Franka Slade’a — charyzmatyczna, prowokacyjna i jednocześnie krucha — stała się jedną z ikon amerykańskiego kina. Film zapisał się także w historii dzięki legendarnej scenie tanga oraz pamiętnym dialogom, które nadają opowieści wyjątkowy rytm i emocjonalną intensywność.
„Zapach kobiety” to klasyczny przykład kina o spotkaniu dwóch światów i o sile ludzkiej solidarności. Film porusza tematy godności, odpowiedzialności i wyborów moralnych, unikając sentymentalizmu na rzecz szczerego, humanistycznego tonu. Jego popularność i trwała obecność w kulturze potwierdzają, że jest to dzieło ponadczasowe.
To klasyka kina głównego nurtu — poruszająca historia oparta na uniwersalnych emocjach, które pozostają aktualne niezależnie od epoki.
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych dramatów obyczajowych lat 90. oraz film, który przyniósł Alowi Pacino jego jedynego Oscara. Opowieść o weekendowej podróży niewidomego, zgorzkniałego pułkownika Franka Slade’a i młodego studenta Charliego Simmsa staje się historią nieoczywistej relacji, w której cynizm spotyka się z empatią, a doświadczenie z niewinnością.
Wybitna i magnetyczna kreacja Ala Pacino, balansująca między brawurą, ironią i głębokim dramatyzmem. Postać Franka Slade’a — charyzmatyczna, prowokacyjna i jednocześnie krucha — stała się jedną z ikon amerykańskiego kina. Film zapisał się także w historii dzięki legendarnej scenie tanga oraz pamiętnym dialogom, które nadają opowieści wyjątkowy rytm i emocjonalną intensywność.
„Zapach kobiety” to klasyczny przykład kina o spotkaniu dwóch światów i o sile ludzkiej solidarności. Film porusza tematy godności, odpowiedzialności i wyborów moralnych, unikając sentymentalizmu na rzecz szczerego, humanistycznego tonu. Jego popularność i trwała obecność w kulturze potwierdzają, że jest to dzieło ponadczasowe.
To klasyka kina głównego nurtu — poruszająca historia oparta na uniwersalnych emocjach, które pozostają aktualne niezależnie od epoki.