Kasia z Heilbronnu | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Jerzy Jarocki | Polska | 1994
Spektakl „Kasia z Heilbronnu” jest olśniewającą bogactwem literackich pomysłów opowieścią o miłości córki płatnerza i Heilbronnu i hrabiego Fryderyka. Uczucie to zostało im przepowiedziane we śnie. Jednak Kasia, aby osiągnąć cel, musi przejść zwycięsko przez wiele prób, Fryderyk zaś, który początkowo ze swe przeznaczenie bierze inną kobietę, musi poznać swój błąd i zrozumieć, że to Kasia jest bliźniaczką połową jego duszy. W tej bajkowej historii kryją się filozoficzne rozważania o ludzkim przeznaczeniu i wiara w porządek, który jest niezależny od ludzkich działań. Cała historia akcentuje dwoistość rzeczywistości – tej świadomej i widzialnej oraz tej, jaka odkrywa się na bezdrożach snu i marzeń. Dramat bohaterów Kleista jest bowiem realizacją marzeń uniwersalnych, a przez to bliskich i współczesnych.
Premiera na Scenie na Świebodzkim odbyła się 30 listopada 1994 roku. Przedstawienie zainaugurowało działalność nowej sceny Teatru Polskiego na Dworcu Świebodzkim, gdzie wrocławski zespół znalazł schronienie na czas odbudowy macierzystej siedziby, zniszczonej w pożarze. Zaadaptowane dla potrzeb teatru pomieszczenia starego, nieczynnego od lat dworca, dały realizatorom możliwość interesującego zagospodarowania przestrzeni scenicznej. Jerzy Jarocki odkrył ten XVIII-wieczny utwór dla polskiego teatru. Odkrył też Kingę Preis, której powierzył tytułową rolę. Przedstawienie „Kasia z Heilbronnu” stało się wydarzeniem, a jej wersja telewizyjna daje nam szansę zapoznania się z tym wybitnym spektaklem, który ze względu na specyfikę inscenizacji powiązanej z architekturą dworca nie mógł być wystawiany poza macierzystą sceną.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Spektakl „Kasia z Heilbronnu” jest olśniewającą bogactwem literackich pomysłów opowieścią o miłości córki płatnerza i Heilbronnu i hrabiego Fryderyka. Uczucie to zostało im przepowiedziane we śnie. Jednak Kasia, aby osiągnąć cel, musi przejść zwycięsko przez wiele prób, Fryderyk zaś, który początkowo ze swe przeznaczenie bierze inną kobietę, musi poznać swój błąd i zrozumieć, że to Kasia jest bliźniaczką połową jego duszy. W tej bajkowej historii kryją się filozoficzne rozważania o ludzkim przeznaczeniu i wiara w porządek, który jest niezależny od ludzkich działań. Cała historia akcentuje dwoistość rzeczywistości – tej świadomej i widzialnej oraz tej, jaka odkrywa się na bezdrożach snu i marzeń. Dramat bohaterów Kleista jest bowiem realizacją marzeń uniwersalnych, a przez to bliskich i współczesnych.
Premiera na Scenie na Świebodzkim odbyła się 30 listopada 1994 roku. Przedstawienie zainaugurowało działalność nowej sceny Teatru Polskiego na Dworcu Świebodzkim, gdzie wrocławski zespół znalazł schronienie na czas odbudowy macierzystej siedziby, zniszczonej w pożarze. Zaadaptowane dla potrzeb teatru pomieszczenia starego, nieczynnego od lat dworca, dały realizatorom możliwość interesującego zagospodarowania przestrzeni scenicznej. Jerzy Jarocki odkrył ten XVIII-wieczny utwór dla polskiego teatru. Odkrył też Kingę Preis, której powierzył tytułową rolę. Przedstawienie „Kasia z Heilbronnu” stało się wydarzeniem, a jej wersja telewizyjna daje nam szansę zapoznania się z tym wybitnym spektaklem, który ze względu na specyfikę inscenizacji powiązanej z architekturą dworca nie mógł być wystawiany poza macierzystą sceną.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Oldboy | KinoZmysły | degustacja
reż. Park Chan-wook | Korea Południowa | 2003
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Po seansie, zapraszamy na kulinarną interpretację filmu, przygotowaną przez restaurację Oseyo 25. Cykl KinoZmysły to zaproszenie do degustacji, w której emocje posiadają swój autorski smak.
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Po seansie, zapraszamy na kulinarną interpretację filmu, przygotowaną przez restaurację Oseyo 25. Cykl KinoZmysły to zaproszenie do degustacji, w której emocje posiadają swój autorski smak.
Rajski ogródek | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Paweł Miśkiewicz | Polska | 2001
Fragmenty utworów Tadeusza Różewicza „Grupa Laokoona”, „Wyszedł z domu”, „Dzidzibobo, czyli miłość romantyczna czeka już pod drzwiami”, „Rajski ogródek”, a także wiersz „Na drodze mojego życia”, stanowią tworzywo telewizyjnej wersji dyplomowego spektaklu z 2001 roku, czwartego roku PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Doskonała adaptacja sztuk scenicznych znakomitego dramaturga, poety i prozaika, sprawna reżyseria Pawła Miśkiewicza, brawurowe aktorstwo młodych wykonawców, a także świetnie współbrzmiące z tekstami autora piosenki Wandy Warskiej, sprawiły, że „Szkice z Różewicza” zostały zgodnie uznane przez krytykę i publiczność za najlepsze przedstawienie tamtego sezonu teatralnego.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Fragmenty utworów Tadeusza Różewicza „Grupa Laokoona”, „Wyszedł z domu”, „Dzidzibobo, czyli miłość romantyczna czeka już pod drzwiami”, „Rajski ogródek”, a także wiersz „Na drodze mojego życia”, stanowią tworzywo telewizyjnej wersji dyplomowego spektaklu z 2001 roku, czwartego roku PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Doskonała adaptacja sztuk scenicznych znakomitego dramaturga, poety i prozaika, sprawna reżyseria Pawła Miśkiewicza, brawurowe aktorstwo młodych wykonawców, a także świetnie współbrzmiące z tekstami autora piosenki Wandy Warskiej, sprawiły, że „Szkice z Różewicza” zostały zgodnie uznane przez krytykę i publiczność za najlepsze przedstawienie tamtego sezonu teatralnego.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Baby Broker | KinoKorea | prelekcja
reż. Hirokazu Koreeda | Korea Południowa | 2022
Sang-hyun (Song Kang-Ho) I jego przyjaciel Dong-soo (Gang Dong-Won) żyją skromnie, prowadząc małą pralnię i dorabiając na plebanii. Pewnej ulewnej nocy w oknie życia pojawia się niemowlę. Przekonani, że po porzuconego chłopca nikt się nie zgłosi, Sang-hyun i Dong-soo planują sprzedać go parze, która nie może mieć własnych dzieci. Kiedy wszystko wydaje się ustalone, niespodziewanie zjawia się matka dziecka.
Młoda dziewczyna odkrywa ich plan i chce zgłosić sprawę na policję. Porywacze przekonują ją jednak, że ich celem jest znalezienie dobrego domu dla małego Woo-sunga, więc dziewczyna postanawia wyruszyć z nimi na poszukiwania nowych rodziców. Wkrótce okazuje się, że ich śladem podążają dwie funkcjonariuszki policji. Po drodze na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że każdy ma coś na sumieniu…
„Baby Broker” to cudowna w swej wrażliwości opowieść, zadająca pytanie o kwestie etyki, wolności wyboru, pieniędzy, rodziny oraz tego, jak znaleźć miłość w tym szalonym bałaganie zwanym życiem.
Prelekcję pod tytułem „Hirokazu Koreeda: koreańska przygoda” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Sang-hyun (Song Kang-Ho) I jego przyjaciel Dong-soo (Gang Dong-Won) żyją skromnie, prowadząc małą pralnię i dorabiając na plebanii. Pewnej ulewnej nocy w oknie życia pojawia się niemowlę. Przekonani, że po porzuconego chłopca nikt się nie zgłosi, Sang-hyun i Dong-soo planują sprzedać go parze, która nie może mieć własnych dzieci. Kiedy wszystko wydaje się ustalone, niespodziewanie zjawia się matka dziecka.
Młoda dziewczyna odkrywa ich plan i chce zgłosić sprawę na policję. Porywacze przekonują ją jednak, że ich celem jest znalezienie dobrego domu dla małego Woo-sunga, więc dziewczyna postanawia wyruszyć z nimi na poszukiwania nowych rodziców. Wkrótce okazuje się, że ich śladem podążają dwie funkcjonariuszki policji. Po drodze na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że każdy ma coś na sumieniu…
„Baby Broker” to cudowna w swej wrażliwości opowieść, zadająca pytanie o kwestie etyki, wolności wyboru, pieniędzy, rodziny oraz tego, jak znaleźć miłość w tym szalonym bałaganie zwanym życiem.
Prelekcję pod tytułem „Hirokazu Koreeda: koreańska przygoda” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Chicago | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Rob Marshall | USA, Niemcy, Kanada, Wielka Brytania | 2002
„Chicago” to musical kryminalny w reżyserii Roba Marshalla, oparty na broadwayowskim spektaklu Johna Kandera i Freda Ebba.
Akcja filmu toczy się w Chicago w latach 20. XX wieku. Opowiada historię Roxie Hart, ambitnej tancerki, która po zabójstwie kochanka trafia do więzienia. Tam poznaje Velmę Kelly, gwiazdę sceny oskarżoną o morderstwo męża i siostry. Obie kobiety rywalizują nie tylko o wolność, lecz także o sławę i zainteresowanie mediów, manipulując opinią publiczną przy pomocy charyzmatycznego adwokata Billy’ego Flynna.
Film łączy czarną komedię, satyrę i musical, pokazując, jak media potrafią zamienić przestępstwo w widowisko. Numery muzyczne są stylizowane na występy sceniczne i odzwierciedlają emocje oraz ambicje bohaterów.
„Chicago” to musical kryminalny w reżyserii Roba Marshalla, oparty na broadwayowskim spektaklu Johna Kandera i Freda Ebba.
Akcja filmu toczy się w Chicago w latach 20. XX wieku. Opowiada historię Roxie Hart, ambitnej tancerki, która po zabójstwie kochanka trafia do więzienia. Tam poznaje Velmę Kelly, gwiazdę sceny oskarżoną o morderstwo męża i siostry. Obie kobiety rywalizują nie tylko o wolność, lecz także o sławę i zainteresowanie mediów, manipulując opinią publiczną przy pomocy charyzmatycznego adwokata Billy’ego Flynna.
Film łączy czarną komedię, satyrę i musical, pokazując, jak media potrafią zamienić przestępstwo w widowisko. Numery muzyczne są stylizowane na występy sceniczne i odzwierciedlają emocje oraz ambicje bohaterów.
Chinatown | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Roman Polański | USA | 1974
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Chronologia wody
reż.Kristen Stewart | USA, Francja, Łotwa | 2026
Wychowana w środowisku rozdartym przemocą i alkoholem, Lidia Yuknavitch wydawała się skazana na samozniszczenie i porażkę, dopóki słowa nie dały jej nieoczekiwanej wolności w postaci literatury. Adaptacja autobiograficznego bestsellera Yuknavitch, opowiada o podróży Lidii w poszukiwaniu własnego głosu, badając, w jaki sposób traumę można przekształcić w sztukę poprzez ponowne przejęcie kontroli nad własną krwawą historią, zwłaszcza tą, której doświadczają wyłącznie kobiety i dziewczęta.
Wychowana w środowisku rozdartym przemocą i alkoholem, Lidia Yuknavitch wydawała się skazana na samozniszczenie i porażkę, dopóki słowa nie dały jej nieoczekiwanej wolności w postaci literatury. Adaptacja autobiograficznego bestsellera Yuknavitch, opowiada o podróży Lidii w poszukiwaniu własnego głosu, badając, w jaki sposób traumę można przekształcić w sztukę poprzez ponowne przejęcie kontroli nad własną krwawą historią, zwłaszcza tą, której doświadczają wyłącznie kobiety i dziewczęta.
Drama
reż. Kristoffer Borgli | USA | 2025
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Dyrygent
reż. Ondřej Provazník | Czechy, Słowacja | 2026
Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.
Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.
Fargo | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Ethan Coen, Joel Coen | USA, Wielka Brytania | 1996
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Kapitan Bomba: Zemsta Faraona | pokaz specjalny
reż. Bartosz Walaszek | Polska | 2012
Tym razem dzielny, międzygalaktyczny wojak będzie musiał się zmierzyć ze starożytnymi wojownikami i spróbować ocalić ludzkość!
Kapitan Bomba wraz ze swoją flotą dostaje niebezpieczną misję. Musi dowiedzieć się co stało się z ekipą archeologów. Zaczynają się kłopoty. Czy rasa ludzka przetrwa starcie ze starożytnymi wojownikami? Czy Sułtan Kosmitów otruje Kapitana Bombę? Czy księżyc-cukrzyk powstrzyma się od zjedzenia tłustego mięsa? Czy Klaudia ma AIDS?
Tym razem dzielny, międzygalaktyczny wojak będzie musiał się zmierzyć ze starożytnymi wojownikami i spróbować ocalić ludzkość!
Kapitan Bomba wraz ze swoją flotą dostaje niebezpieczną misję. Musi dowiedzieć się co stało się z ekipą archeologów. Zaczynają się kłopoty. Czy rasa ludzka przetrwa starcie ze starożytnymi wojownikami? Czy Sułtan Kosmitów otruje Kapitana Bombę? Czy księżyc-cukrzyk powstrzyma się od zjedzenia tłustego mięsa? Czy Klaudia ma AIDS?
Kasyno | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Martin Scorsese | USA, Francja | 1995
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
KILL BILL: The Whole Bloody Affair | pokaz specjalny
reż. Quentin Tarantino | USA | 2006
„Kill Bill: The Whole Bloody Affair” Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło bez kategorii wiekowej, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował – wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi „The Whole Bloody Affair” pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina – rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Czas trwania: 275' - w tym 15-minutowa przerwa
Początek przerwy: 01:50:31:00
Koniec przerwy: 02:05:34:00
„Kill Bill: The Whole Bloody Affair” Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło bez kategorii wiekowej, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował – wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi „The Whole Bloody Affair” pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina – rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Czas trwania: 275' - w tym 15-minutowa przerwa
Początek przerwy: 01:50:31:00
Koniec przerwy: 02:05:34:00
Król umiera, czyli Ceremonie | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Jerzy Grzegorzewski | Polska | 1996
„Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać” – pisał w swoim testamencie dramaturg Eugène Ionesco. Jego „Król umiera, czyli Ceremonie” jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.
Marta Steiner, „Król umiera”, w: Słowo Polskie. 14.11.1996
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
„Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać” – pisał w swoim testamencie dramaturg Eugène Ionesco. Jego „Król umiera, czyli Ceremonie” jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.
Marta Steiner, „Król umiera”, w: Słowo Polskie. 14.11.1996
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Kwiecień
reż. Dea Kulumbegashvili | Gruzja, Włochy, Francja | 2024
Nina (Ia Sukhitashvili) jest ginekolożką prowadzącą surowe życie we wschodniej Gruzji, u podnóża Wielkiego Kaukazu. Podobnie jak otaczające ją krajobrazy, Nina charakteryzuje się twardym i nieustępliwym charakterem — łatwo wyróżnia się w miejscu, gdzie niezależne kobiety mogą napotkać trudności.
Mimo ciągłych przeszkód, pozostaje nieugięta w swoich wyborach i wierna swojej misji. Oprócz pracy jako ginekolożka, potajemnie przeprowadza aborcje dla zdesperowanych kobiet.
Kiedy krótko po porodzie, który odbierała, umiera dziecko, jej moralność i profesjonalizm zostają poddane wnikliwej ocenie. Gdy plotki o nielegalnych aborcjach docierają do administracji szpitala, Nina staje się obiektem dochodzenia. Chociaż otrzymuje pewną ochronę od Davida (Kakha Kintsurashvili), kolegi i dawnego kochanka — a także korzysta z faktu iż główny lekarza(Merab Ninidze) ma wątpliwości — presja zewnętrzna rośnie.
Nina (Ia Sukhitashvili) jest ginekolożką prowadzącą surowe życie we wschodniej Gruzji, u podnóża Wielkiego Kaukazu. Podobnie jak otaczające ją krajobrazy, Nina charakteryzuje się twardym i nieustępliwym charakterem — łatwo wyróżnia się w miejscu, gdzie niezależne kobiety mogą napotkać trudności.
Mimo ciągłych przeszkód, pozostaje nieugięta w swoich wyborach i wierna swojej misji. Oprócz pracy jako ginekolożka, potajemnie przeprowadza aborcje dla zdesperowanych kobiet.
Kiedy krótko po porodzie, który odbierała, umiera dziecko, jej moralność i profesjonalizm zostają poddane wnikliwej ocenie. Gdy plotki o nielegalnych aborcjach docierają do administracji szpitala, Nina staje się obiektem dochodzenia. Chociaż otrzymuje pewną ochronę od Davida (Kakha Kintsurashvili), kolegi i dawnego kochanka — a także korzysta z faktu iż główny lekarza(Merab Ninidze) ma wątpliwości — presja zewnętrzna rośnie.
Łobuz
reż. Harris Dickinson | Wielka Brytania | 2026
Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Mary Stuart | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Remigiusz Brzyk | Polsla | 2003
Sztuka „Mary Stuart” jest swoistą biografią historyczną. Przedstawia ostatnie godziny przed egzekucją Mary – ją samą i otaczających królową ludzi. A przede wszystkim rządzące nimi namiętności. Rytuał zabijania wystawiony na pokaz, samotność w obliczu śmierci i próby zachowania godności do ostatniej chwili to główne tematy przedstawienia. Wolfgang Hildesheimer pisał „Moja koncepcja postaci opiera się […] na przypuszczeniu, iż Mary Stuart sama nie była lojalna wobec innych, ani też innym nie zaszczepiła lojalności: jest to jedyny przejaw swobody interpretacyjnej w mojej sztuce”.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Sztuka „Mary Stuart” jest swoistą biografią historyczną. Przedstawia ostatnie godziny przed egzekucją Mary – ją samą i otaczających królową ludzi. A przede wszystkim rządzące nimi namiętności. Rytuał zabijania wystawiony na pokaz, samotność w obliczu śmierci i próby zachowania godności do ostatniej chwili to główne tematy przedstawienia. Wolfgang Hildesheimer pisał „Moja koncepcja postaci opiera się […] na przypuszczeniu, iż Mary Stuart sama nie była lojalna wobec innych, ani też innym nie zaszczepiła lojalności: jest to jedyny przejaw swobody interpretacyjnej w mojej sztuce”.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Michael
reż Antoine Fuqua | USA, Wielka Brytania | 2026
Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.
Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album „Off the Wall” (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę „Thriller”. Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).
Młody Michael Jackson (Juliano Krue Valdi) jako ósme z dziesięciorga dzieci od najmłodszych lat jest przygotowywany do kariery muzycznej pod okiem surowego ojca (Colman Domingo). Z rodzinnym zespołem Jackson Five odnosi pierwsze sukcesy, a już w wieku 13 lat rozpoczyna karierę solową. Również w dorosłości życiem Michaela (Jaafar Jackson) rządzi muzyka.
Pod koniec lat 70. poznaje na planie filmowym Dianę Ross (Kat Graham) oraz producenta Quincy Jonesa (Kendrick Sampson), co zmienia jego muzyczne kierunki. Album „Off the Wall” (1979), wyprodukowany przez Jonesa, odnosi ogromny sukces, a w 1982 roku zostaje przebity przez przełomową i najlepiej sprzedającą się płytę „Thriller”. Równolegle z tymi sukcesami dochodzi do zerwania współpracy z ojcem Joe, którego Jackson zwalnia z funkcji menedżera i zastępuje prawnikiem Johnem Brancą (Miles Teller).
Mów mi Jimpa
reż. Sophie Hyde | Australia, Finlandia, Holandia | 2025
Reżyserka Hannah (Olivia Colman) podróżuje z mężem Harrym (Daniel Henshall) i nastoletnim dzieckiem Frances (Aud Mason-Hyde) z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę (John Lithgow). Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.
Reżyserka Hannah (Olivia Colman) podróżuje z mężem Harrym (Daniel Henshall) i nastoletnim dzieckiem Frances (Aud Mason-Hyde) z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę (John Lithgow). Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.
Ojciec chrzestny | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Francis Ford Coppola | USA | 1972
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
Ostatnia sesja w Paryżu
reż. Rebecca Zlotowski | Francja | 2025
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
Pan Nikt kontra Putin | FKS
reż. David Borenstein, Pavel Talankin | Dania, Czechy | 2025
Pełen życia nauczyciel Pasha pracuje jako nauczyciel w tej samej szkole podstawowej, do której uczęszczał jako dziecko w rodzinnym mieście w górach Uralu. Jednak inwazja Rosji na Ukrainę w 2022 roku zmieniła wszystko. Nagle szkoła i społeczność, które tak kochał, przekształciły się z miejsca nauki i swobodnej ekspresji w przestrzeń militaryzacji i ideologii państwowej. Wkrótce jego uczniowie i członkowie ich rodzin zostają zwerbowani do walki, a Pasha musi zadać sobie pytanie, co jedna osoba może w takiej sytuacji zrobić. Nauczyciel decyduje się na działalność pod przykrywką, aby sfilmować, co naprawdę dzieje się w jego własnej szkole. Tworzony w tajemnicy przez dwa lata film jest niezapomnianym portretem życia w dzisiejszej Rosji i trudnych wyborów, przed którymi stają obywatele, gdy kraj, który kochają, znajduje się w rękach władcy absolutnego.
Pełen życia nauczyciel Pasha pracuje jako nauczyciel w tej samej szkole podstawowej, do której uczęszczał jako dziecko w rodzinnym mieście w górach Uralu. Jednak inwazja Rosji na Ukrainę w 2022 roku zmieniła wszystko. Nagle szkoła i społeczność, które tak kochał, przekształciły się z miejsca nauki i swobodnej ekspresji w przestrzeń militaryzacji i ideologii państwowej. Wkrótce jego uczniowie i członkowie ich rodzin zostają zwerbowani do walki, a Pasha musi zadać sobie pytanie, co jedna osoba może w takiej sytuacji zrobić. Nauczyciel decyduje się na działalność pod przykrywką, aby sfilmować, co naprawdę dzieje się w jego własnej szkole. Tworzony w tajemnicy przez dwa lata film jest niezapomnianym portretem życia w dzisiejszej Rosji i trudnych wyborów, przed którymi stają obywatele, gdy kraj, który kochają, znajduje się w rękach władcy absolutnego.
Pieśni płonącej ziemi | KinoUkraïna
reż. Olha Zhurba | Ukraina, Dania, Szwecja, Francja | 2024
Audiowizualny dziennik kręcony przez dwa lata w różnych odległościach od linii frontu pokazuje zanurzenie Ukrainy w otchłani wojny totalnej. Pejzaże zniszczonych miejsc, okazjonalne dialogi, spotkania, cisza oraz dźwięki wchodzące i wychodzące z kadru, oddają chronologię normalizacji tej dramatycznej sytuacji. Film dokumentuje subtelne zmiany w ukraińskim społeczeństwie. Panika i przerażenie, obecne w pierwszych tygodniach rosyjskiej inwazji, powoli przekształcają się w odrętwienie oraz akceptację śmierci i zniszczenia. Sytuacja staje się normalnością dla miejscowej ludności, a dla reszty świata – refleksją. Na tle tego (meta)fizycznego krajobrazu zbiorowej katastrofy nowe pokolenie Ukraińców powoli próbuje wyobrazić sobie przyszłość.
Po seansie spotkanie z Bogdanem Frymorgenem – autorem książki o Ukrainie "Raport z oblężonego umysłu". Rozmowę prowadzi Anna Ursulenko.
Audiowizualny dziennik kręcony przez dwa lata w różnych odległościach od linii frontu pokazuje zanurzenie Ukrainy w otchłani wojny totalnej. Pejzaże zniszczonych miejsc, okazjonalne dialogi, spotkania, cisza oraz dźwięki wchodzące i wychodzące z kadru, oddają chronologię normalizacji tej dramatycznej sytuacji. Film dokumentuje subtelne zmiany w ukraińskim społeczeństwie. Panika i przerażenie, obecne w pierwszych tygodniach rosyjskiej inwazji, powoli przekształcają się w odrętwienie oraz akceptację śmierci i zniszczenia. Sytuacja staje się normalnością dla miejscowej ludności, a dla reszty świata – refleksją. Na tle tego (meta)fizycznego krajobrazu zbiorowej katastrofy nowe pokolenie Ukraińców powoli próbuje wyobrazić sobie przyszłość.
Po seansie spotkanie z Bogdanem Frymorgenem – autorem książki o Ukrainie "Raport z oblężonego umysłu". Rozmowę prowadzi Anna Ursulenko.
Poprzednie życie | KinoKorea | prelekcja
reż. Celine Song | USA, Korea Południowa | 2023
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Projekt Hail Mary
reż. Phil Lord, Christopher Miller | USA | 2026
Nauczyciel nauk ścisłych Ryland Grace (Ryan Gosling) budzi się na statku kosmicznym lata świetlne od domu, nie pamiętając, kim jest ani jak się tam znalazł. Gdy wraca mu pamięć, zaczyna odkrywać swoją misję: rozwiązać zagadkę tajemniczej substancji powodującej wygaśnięcie słońca. Musi wykorzystać swoją wiedzę naukową i niekonwencjonalne pomysły, aby ocalić wszystko na Ziemi przed zagładą, ale nieoczekiwana przyjaźń oznacza, że być może nie będzie musiał robić tego sam.
Nauczyciel nauk ścisłych Ryland Grace (Ryan Gosling) budzi się na statku kosmicznym lata świetlne od domu, nie pamiętając, kim jest ani jak się tam znalazł. Gdy wraca mu pamięć, zaczyna odkrywać swoją misję: rozwiązać zagadkę tajemniczej substancji powodującej wygaśnięcie słońca. Musi wykorzystać swoją wiedzę naukową i niekonwencjonalne pomysły, aby ocalić wszystko na Ziemi przed zagładą, ale nieoczekiwana przyjaźń oznacza, że być może nie będzie musiał robić tego sam.
Przepis na morderstwo
reż. John Patton Ford | Francja, USA, Wielka Brytania | 2026
Stylowy, pełen napięcia thriller, który wciąga widza w mroczny świat zemsty, chciwości i rodzinnych sekretów. W rolach głównych Glen Powell („Top Gun: Maverick”, „Tylko nie ty”), nominowana do Złotego Globu Margaret Qualley („Substancja”, „Biedne istoty”), wielokrotnie nominowany do Oscara Ed Harris („Truman Show”, „Córka”, serial „Westworld”) oraz nominowana do nagrody BAFTA Jessica Henwick („Glass Onion: Film z serii Na noże”). Za kamerą stanął John Patton Ford, twórca nagrodzonego Independent Spirit Award debiutu „Na złej drodze” ze zjawiskową Aubrey Plazą w roli głównej. Wydziedziczony przez swoją bajecznie bogatą rodzinę Becket Redfellow (Glen Powell) postanawia za wszelką cenę odzyskać należną mu fortunę. Na drodze do celu stoi jednak „tylko” jedna przeszkoda – musi po kolei wyeliminować siedmioro krewnych. W bezwzględnej grze o pieniądze nie ma miejsca na skrupuły, a każdy krok Becketa wciąga go coraz głębiej w niebezpieczną spiralę intryg i manipulacji. Jego działania splatają się w morderczo zabawną opowieść, pełną nieprzewidywalnych zwrotów akcji, tworzących perfekcyjnie poprowadzoną rozgrywkę.
Stylowy, pełen napięcia thriller, który wciąga widza w mroczny świat zemsty, chciwości i rodzinnych sekretów. W rolach głównych Glen Powell („Top Gun: Maverick”, „Tylko nie ty”), nominowana do Złotego Globu Margaret Qualley („Substancja”, „Biedne istoty”), wielokrotnie nominowany do Oscara Ed Harris („Truman Show”, „Córka”, serial „Westworld”) oraz nominowana do nagrody BAFTA Jessica Henwick („Glass Onion: Film z serii Na noże”). Za kamerą stanął John Patton Ford, twórca nagrodzonego Independent Spirit Award debiutu „Na złej drodze” ze zjawiskową Aubrey Plazą w roli głównej. Wydziedziczony przez swoją bajecznie bogatą rodzinę Becket Redfellow (Glen Powell) postanawia za wszelką cenę odzyskać należną mu fortunę. Na drodze do celu stoi jednak „tylko” jedna przeszkoda – musi po kolei wyeliminować siedmioro krewnych. W bezwzględnej grze o pieniądze nie ma miejsca na skrupuły, a każdy krok Becketa wciąga go coraz głębiej w niebezpieczną spiralę intryg i manipulacji. Jego działania splatają się w morderczo zabawną opowieść, pełną nieprzewidywalnych zwrotów akcji, tworzących perfekcyjnie poprowadzoną rozgrywkę.
Romería | pokaz przedpremierowy
reż. Carla Simón | Hiszpania | 2026
Osiemnastoletnia Marina odwiedza swoich biologicznych, dotąd nieznanych dziadków. Potrzebuje ich podpisu do dopełnienia formalności związanych ze stypendium na studia filmowe. Z pozoru techniczna i krótka wizyta przeradza się w konfrontację z przeszłością, rodzinnymi traumami, przemilczeniami i trudnymi wspomnieniami. Marina spotyka członków swojej - nieswojej rodziny, odkrywa też pamiętnik pisany ręką matki.
Osiemnastoletnia Marina odwiedza swoich biologicznych, dotąd nieznanych dziadków. Potrzebuje ich podpisu do dopełnienia formalności związanych ze stypendium na studia filmowe. Z pozoru techniczna i krótka wizyta przeradza się w konfrontację z przeszłością, rodzinnymi traumami, przemilczeniami i trudnymi wspomnieniami. Marina spotyka członków swojej - nieswojej rodziny, odkrywa też pamiętnik pisany ręką matki.
Serce gór | Najlepsze z najgorszych
reż. Rafał M. Lipka | Polska | 2004
Polska wyprawa do krainy fantasy
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem – tajemniczym kamieniem zwanym Serce Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza wiec w drogę, by odzyskać żonę i artefakt – a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyt epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową – i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy – filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Polska wyprawa do krainy fantasy
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem – tajemniczym kamieniem zwanym Serce Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza wiec w drogę, by odzyskać żonę i artefakt – a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyt epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową – i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy – filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Stowarzyszenie Umarłych Poetów | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Peter Weir | USA | 1989
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Szczęki | 10/10 Klasyka filmowa | tematyczne party
reż. Steven Spielberg | USA | 1975
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Szeregowiec Ryan | DKF
reż. Steven Spielberg | USA | 1998
Nagrodzony pięcioma Oscarami (w tym za zdjęcia Janusza Kamińskiego) i dwoma Złotymi Globami dramat wojenny Stevena Spielberga. Amerykański reżyser w bardzo realistyczny sposób dokonał rekonstrukcji lądowania Amerykanów na normandzkiej Plaży Omaha w 1944 roku i wydarzeń, które nastąpiły po nim.
Nagrodzony pięcioma Oscarami (w tym za zdjęcia Janusza Kamińskiego) i dwoma Złotymi Globami dramat wojenny Stevena Spielberga. Amerykański reżyser w bardzo realistyczny sposób dokonał rekonstrukcji lądowania Amerykanów na normandzkiej Plaży Omaha w 1944 roku i wydarzeń, które nastąpiły po nim.
Tajny agent
reż. Kleber Mendonça Filho | Niemcy, Francja, Holandia, Brazylia | 2025
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki”, „Bacurau”, „Aquarius”) powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos”) powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie” oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki”, „Bacurau”, „Aquarius”) powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos”) powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie” oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Tycjan: Imperium barw | FKS
reż. Laura Chiossone, Giulio Boato | Włochy | 2022
Filmowa podróż przez życie i twórczość mistrza malarstwa, który zdołał uchwycić na swoich niepowtarzalnych obrazach duszę Wenecji i jej mieszkańców. Obdarzony niezwykłym talentem oraz smykałką do interesów, Tycjan szybko stał się najbardziej pożądanym nazwiskiem na dworach całej Europy, przyćmiewając innych twórców tamtych czasów. Jego dzieła wyznaczyły kierunek, w jakim podążyła cała epoka i do dziś inspirują rzesze artystów. Genialny portrecista, mistrzowsko interpretował zarówno motywy religijne, jak i mitologiczne. Twierdził, że “sztuka jest potężniejsza od natury” i w zgodzie z tym hasłem żył oraz tworzył.
Filmowa podróż przez życie i twórczość mistrza malarstwa, który zdołał uchwycić na swoich niepowtarzalnych obrazach duszę Wenecji i jej mieszkańców. Obdarzony niezwykłym talentem oraz smykałką do interesów, Tycjan szybko stał się najbardziej pożądanym nazwiskiem na dworach całej Europy, przyćmiewając innych twórców tamtych czasów. Jego dzieła wyznaczyły kierunek, w jakim podążyła cała epoka i do dziś inspirują rzesze artystów. Genialny portrecista, mistrzowsko interpretował zarówno motywy religijne, jak i mitologiczne. Twierdził, że “sztuka jest potężniejsza od natury” i w zgodzie z tym hasłem żył oraz tworzył.
Uwierz w ducha | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Jerry Zucker | USA | 1990
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Wpatrując się w słońce
reż. Mascha Schilinski | Niemcy | 2025
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Zemsta embriona | Najlepsze z najgorszych
reż. Francis Teri | USA | 1990
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się w mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską – lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość – gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna – buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się w mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską – lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość – gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna – buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Zwierzęta nocy | DKF | quiz
reż. Tom Ford | USA | 2016
Wysmakowany wizualnie film z wybitną muzyką Abla Korzeniowskiego. Tom Ford, uznany projektant mody, wyreżyserował rasowy thriller psychologiczny z elementami noir. Śledzimy w nim losy właścicielki galerii sztuki Susan, która dostaje do przeczytania książkę napisaną przez jej byłego męża.
Wysmakowany wizualnie film z wybitną muzyką Abla Korzeniowskiego. Tom Ford, uznany projektant mody, wyreżyserował rasowy thriller psychologiczny z elementami noir. Śledzimy w nim losy właścicielki galerii sztuki Susan, która dostaje do przeczytania książkę napisaną przez jej byłego męża.
Żywot Briana | pokaz specjalny
reż. Terry Jones | Wielka Brytania | 1979
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.