To był zwykły przypadek | pokaz przedpremierowy
reż. Jafar Panahi | Francja, Iran Luksemburg | 2025
Nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu w Cannes, nominowany w najważniejszych kategoriach do Złotych Globów oraz Europejckich Nagród Filmowych, film który znalazł się na shortliście do Oscara – „To był zwykły przypadek” jest przejmującą humanistyczną refleksją nad tematami traumy, przebaczenia i moralności. Irański reżyser Jafar Panahi powraca z filmem, który – podobnie jak jego poprzednie dzieła – mocno uderza w autorytarny reżim, i mówi że „Przebaczenie od zemsty dzieli jeden krok.”
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą.
W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu w Cannes, nominowany w najważniejszych kategoriach do Złotych Globów oraz Europejckich Nagród Filmowych, film który znalazł się na shortliście do Oscara – „To był zwykły przypadek” jest przejmującą humanistyczną refleksją nad tematami traumy, przebaczenia i moralności. Irański reżyser Jafar Panahi powraca z filmem, który – podobnie jak jego poprzednie dzieła – mocno uderza w autorytarny reżim, i mówi że „Przebaczenie od zemsty dzieli jeden krok.”
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą.
W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Ciemna strona Mount Everest
reż. Jereme Watt | Kanada | 2025
Porywający wizualnie film, ukazujący piękno szczytów Himalajów. Tym razem oglądamy go z rzadkiej perspektywy – Szerpów, bez których nie odbyłaby się żadna wyprawa. Nepalczyk wybiera się na niebezpieczną misję, aby uspokoić górskich bogów, którzy wymagają szacunku do natury. Czomolungma oznacza po nepalsku „Bogini Matka Ziemia”. Turyści ustawiają się w kolejce, żeby „zdobyć” najwyższą górę świata, ale nie wszystkim to się udaje i dlatego Mt. Everest stał się cmentarzem, pełnym zamrożonych ciał.
Słynny himalaista Mingma Tsiri Sherpa, buddysta, łamie słowo dane rodzinie, że nie będzie już się wspinał. Udaje się na ostatnią wyprawę na Mt. Everest, aby oczyścić świętą górę z martwych ciał himalaistów, które zostały tam porzucone. Misja jest trudna. W filmie poznajemy ze szczegółami całą drogę na ten wyjątkowy szczyt.
Porywający wizualnie film, ukazujący piękno szczytów Himalajów. Tym razem oglądamy go z rzadkiej perspektywy – Szerpów, bez których nie odbyłaby się żadna wyprawa. Nepalczyk wybiera się na niebezpieczną misję, aby uspokoić górskich bogów, którzy wymagają szacunku do natury. Czomolungma oznacza po nepalsku „Bogini Matka Ziemia”. Turyści ustawiają się w kolejce, żeby „zdobyć” najwyższą górę świata, ale nie wszystkim to się udaje i dlatego Mt. Everest stał się cmentarzem, pełnym zamrożonych ciał.
Słynny himalaista Mingma Tsiri Sherpa, buddysta, łamie słowo dane rodzinie, że nie będzie już się wspinał. Udaje się na ostatnią wyprawę na Mt. Everest, aby oczyścić świętą górę z martwych ciał himalaistów, które zostały tam porzucone. Misja jest trudna. W filmie poznajemy ze szczegółami całą drogę na ten wyjątkowy szczyt.
Donnie Darko | DKF
reż. Richard Kelly | USA | 2001
Film, który zapoczątkował karierę Jake'a Gyllenhaala jako gwiazdy Hollywood. Richard Kelly (reżyser i scenarzysta) powiedział, że to opowieść o przeznaczeniu, utrzymana w estetyce kina młodzieżowego. „Donnie Darko” powstał 25 lat temu, ale nigdy wcześniej nie miał w Polsce kinowej dystrybucji. Z biegiem czasu zyskał rzesze oddanych fanów, którzy poświęcają mnóstwo czasu na analizowanie i rozmyślanie: „o co w tym wszystkim chodzi?”. Ten film jest niczym sen, który próbujesz zrozumieć po przebudzeniu, ale wraz z każdym kolejnym seansem zmieniasz zdanie na temat tego, co wydawało ci się, że wiesz o tej produkcji. A jednak widzowie bardzo chętnie do niej wracają.
Film, który zapoczątkował karierę Jake'a Gyllenhaala jako gwiazdy Hollywood. Richard Kelly (reżyser i scenarzysta) powiedział, że to opowieść o przeznaczeniu, utrzymana w estetyce kina młodzieżowego. „Donnie Darko” powstał 25 lat temu, ale nigdy wcześniej nie miał w Polsce kinowej dystrybucji. Z biegiem czasu zyskał rzesze oddanych fanów, którzy poświęcają mnóstwo czasu na analizowanie i rozmyślanie: „o co w tym wszystkim chodzi?”. Ten film jest niczym sen, który próbujesz zrozumieć po przebudzeniu, ale wraz z każdym kolejnym seansem zmieniasz zdanie na temat tego, co wydawało ci się, że wiesz o tej produkcji. A jednak widzowie bardzo chętnie do niej wracają.
Dreams
reż. Michel Franco | Meksyk, USA | 2025
Jennifer, zamożna amerykańska filantropka, prowadzi fundację wspierającą młode talenty. Znajduje miłość w ramionach pięknego i uzdolnionego meksykańskiego młodego baletmistrza, Fernando. Jednak kiedy ryzykując życiem, Fernando dociera do Stanów Zjednoczonych z nadzieją na rozwój kariery i wsparcie ze strony Jennifer, nie jest zadowolona. Pełen napięcia i balansujący na cienkiej granicy sił i emocji film jest nie tylko opowieścią o miłości i namiętności, lecz także refleksją nad społecznymi nierównościami, nadużyciami władzy oraz skomplikowanymi relacjami amerykańsko-meksykańskimi.
Jennifer, zamożna amerykańska filantropka, prowadzi fundację wspierającą młode talenty. Znajduje miłość w ramionach pięknego i uzdolnionego meksykańskiego młodego baletmistrza, Fernando. Jednak kiedy ryzykując życiem, Fernando dociera do Stanów Zjednoczonych z nadzieją na rozwój kariery i wsparcie ze strony Jennifer, nie jest zadowolona. Pełen napięcia i balansujący na cienkiej granicy sił i emocji film jest nie tylko opowieścią o miłości i namiętności, lecz także refleksją nad społecznymi nierównościami, nadużyciami władzy oraz skomplikowanymi relacjami amerykańsko-meksykańskimi.
Dźwięki miłości
reż. Eva Libertad | Hiszpania | 2025
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, uniwersalna i poruszająca opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie oraz wyjątkowo czułe i subtelne spojrzenie na rodzicielstwo – pełne niuansów i prawdziwych emocji. Laureat nagród publiczności na międzynarodowych festiwalach, uznany za najlepszy hiszpański film roku.
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, uniwersalna i poruszająca opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie oraz wyjątkowo czułe i subtelne spojrzenie na rodzicielstwo – pełne niuansów i prawdziwych emocji. Laureat nagród publiczności na międzynarodowych festiwalach, uznany za najlepszy hiszpański film roku.
Father Mother Sister Brother
reż. Jim Jarmusch | Francja, USA, Irlandia | 2025
„FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers”. Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina.
„FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers”. Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina.
Hamnet
reż. Chloé Zhao | Wielka Brytania | 2025
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, „Hamleta”.
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, „Hamleta”.
Kuba i Alaska | KinoUkraïna
reż. Yegor Troyanovsky | Ukraina, Francja, Belgia | 2025
Pierwszy tak bardzo kobiecy dokument o wojnie w Ukrainie przybliża historię pary ratowniczek medycznych, zajmujących się ewakuacją rannych z pola walki. Tytułowe pseudonimy idealnie oddają różnice w ich temperamentach: żywiołowa Kuba świetnie uzupełnia się z odpowiedzialną Alaską. Przyjaźń cementują brawurowe eskapady, podczas których ratują życie kolegów – i chwile wytchnienia, kiedy choć na moment znika stres. Wszystko zmienia się kiedy Alaska zostaje ciężko ranna. Wojna pokazuje swoje prawdziwe oblicze, a zamiast adrenaliny pojawia się cierpienie, niepewność i refleksja. Czy bycie żołnierką musi wiązać się z porzuceniem marzeń? Intensywny, przepełniony dobrą energią film Troyanovskyego pokazuje, że sens życia najłatwiej uchwycić w momentach największego zagrożenia, a prawdziwa przyjaźń jest mocniejsza niż strach.
Po seansie spotkanie z Tomaszem Sikorą – muzykiem, realizatorem dźwięku, producentem, promotorem zbliżenia kultur i narodów, pomysłodawcą i współtwórcą Festiwalu Twórczej Współpracy WROCloveUKRAINA.
Pierwszy tak bardzo kobiecy dokument o wojnie w Ukrainie przybliża historię pary ratowniczek medycznych, zajmujących się ewakuacją rannych z pola walki. Tytułowe pseudonimy idealnie oddają różnice w ich temperamentach: żywiołowa Kuba świetnie uzupełnia się z odpowiedzialną Alaską. Przyjaźń cementują brawurowe eskapady, podczas których ratują życie kolegów – i chwile wytchnienia, kiedy choć na moment znika stres. Wszystko zmienia się kiedy Alaska zostaje ciężko ranna. Wojna pokazuje swoje prawdziwe oblicze, a zamiast adrenaliny pojawia się cierpienie, niepewność i refleksja. Czy bycie żołnierką musi wiązać się z porzuceniem marzeń? Intensywny, przepełniony dobrą energią film Troyanovskyego pokazuje, że sens życia najłatwiej uchwycić w momentach największego zagrożenia, a prawdziwa przyjaźń jest mocniejsza niż strach.
Po seansie spotkanie z Tomaszem Sikorą – muzykiem, realizatorem dźwięku, producentem, promotorem zbliżenia kultur i narodów, pomysłodawcą i współtwórcą Festiwalu Twórczej Współpracy WROCloveUKRAINA.
La Grazia | pokaz przedpremierowy
reż. Paolo Sorrentino | Włochy | 2025
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Miłość, która zostaje | KinoZmysły | degustacja
reż. Hlynur Pálmason | Islandia, Dania, Szwecja, Francja | 2025
Anna jest artystką wizualną, Magnús rybakiem, przechodzą przez proces separacji. Wychowują trójkę dzieci i spotykają się tak często, jak pozwalają im na to życiowa sytuacja i zobowiązania zawodowe.
Po seansie, zapraszamy na kulinarną interpretację filmu, przygotowaną przez restaurację Dinette (wyróżnioną w przewodniku Michelin 2025). Cykl KinoZmysły to zaproszenie do degustacji, w której emocje posiadają swój autorski smak.
Anna jest artystką wizualną, Magnús rybakiem, przechodzą przez proces separacji. Wychowują trójkę dzieci i spotykają się tak często, jak pozwalają im na to życiowa sytuacja i zobowiązania zawodowe.
Po seansie, zapraszamy na kulinarną interpretację filmu, przygotowaną przez restaurację Dinette (wyróżnioną w przewodniku Michelin 2025). Cykl KinoZmysły to zaproszenie do degustacji, w której emocje posiadają swój autorski smak.
Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej | pokaz przedpremierowy | spotkanie
reż. Emi Buchwald | Polska | 2025
Seans przedpremierowy połączony ze spotkaniem z reżyserką filmu – Emi Buchwald.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Seans przedpremierowy połączony ze spotkaniem z reżyserką filmu – Emi Buchwald.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Niedziele | FKS
reż. Alauda Ruiz de Azúa | Francja, Hiszpania | 2025
"Niedziele" w reżyserii wschodzącej gwiazdy europejskiego kina Alaudy Ruiz de Azúa to poruszająca opowieść o współczesnej rodzinie. Opowiada historię Ainary, inteligentnej nastolatki stojącej u progu dorosłości, która w pewnym momencie odkrywa w sobie powołanie religijne. Postanawia wstąpić do zakonu zamkniętego. Jej decyzja budzi sprzeciw bliskich, a proces "rozeznania" staje się dla dziewczyny bolesnym doświadczeniem - nie z powodu duchowych wątpliwości, lecz braku zrozumienia ze strony rodziny.
"Niedziele" w reżyserii wschodzącej gwiazdy europejskiego kina Alaudy Ruiz de Azúa to poruszająca opowieść o współczesnej rodzinie. Opowiada historię Ainary, inteligentnej nastolatki stojącej u progu dorosłości, która w pewnym momencie odkrywa w sobie powołanie religijne. Postanawia wstąpić do zakonu zamkniętego. Jej decyzja budzi sprzeciw bliskich, a proces "rozeznania" staje się dla dziewczyny bolesnym doświadczeniem - nie z powodu duchowych wątpliwości, lecz braku zrozumienia ze strony rodziny.
Pomoc domowa
reż. Paul Feig | USA | 2025
Milli ma za sobą niełatwą przeszłość, więc to czego dziś szuka, to spokojna przystań z dala od zgiełku i potencjalnych kłopotów. Chętnie więc zatrudnia się jako pomoc domowa w wielkim domu bogatego małżeństwa Winchesterów. Sprząta, gotuje, odbiera ze szkoły córkę swych pracodawców, a wolne chwile spędza samotnie w małym pokoju na poddaszu. Choć zachowania domowników zaczynają budzić jej coraz większy niepokój, stara się to ignorować. Mimo wszystko zazdrości pani Winchester jej pełnego przepychu, idealnego życia. Jednak gdy pewnego dnia odkryje skrywany za grubymi murami posiadłości sekret Winchesterów, zrozumie, że znalazła się w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Nieoczekiwanie z pomocą mogą przyjść jej doświadczenia trudnej przeszłości.
Milli ma za sobą niełatwą przeszłość, więc to czego dziś szuka, to spokojna przystań z dala od zgiełku i potencjalnych kłopotów. Chętnie więc zatrudnia się jako pomoc domowa w wielkim domu bogatego małżeństwa Winchesterów. Sprząta, gotuje, odbiera ze szkoły córkę swych pracodawców, a wolne chwile spędza samotnie w małym pokoju na poddaszu. Choć zachowania domowników zaczynają budzić jej coraz większy niepokój, stara się to ignorować. Mimo wszystko zazdrości pani Winchester jej pełnego przepychu, idealnego życia. Jednak gdy pewnego dnia odkryje skrywany za grubymi murami posiadłości sekret Winchesterów, zrozumie, że znalazła się w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Nieoczekiwanie z pomocą mogą przyjść jej doświadczenia trudnej przeszłości.
Rodzina do wynajęcia
reż. Hikari | USA, Japonia | 2025
Amerykański aktor mieszkający w Tokio podejmuje pracę dla japońskiej agencji jako „członek rodziny do wynajęcia”.
Amerykański aktor mieszkający w Tokio podejmuje pracę dla japońskiej agencji jako „członek rodziny do wynajęcia”.
Ścieżki życia
reż. Marianne Elliott | Wielka Brytania | 2024
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Śmierć przez pokusę | Najlepsze z najgorszych
reż. James Bond III | USA | 1990
Samuel L. Jackson w wampirycznym horrorze w rytmie R&B
Nowy Jork przełomu lat 80. i 90. wygląda tu jak miejsce, w którym kazanie spotyka klub nocny, a grzech czai się za każdym rogiem – zwykle w czerwonej sukience. „Śmierć przez pokusę” to miejski horror zrobiony z ambicją, który chce być jednocześnie ostrzeżenie moralnym, erotycznym thrillerem i opowieścią o demonach… czasem dosłownie. Fabuła skupia się na młodym, religijnym mężczyźnie, który przyjeżdża do miasta, by zostać pastorem. Szybko okazuje się jednak, że Nowy Jork to nie tylko dusze do zbawienia, ale też kobieta-demon, uwodząca mężczyzn i wysyłająca ich prosto do piekła – po krótkim intensywnym romansie. Seks grzech i kara idą tu ramię w ramię, a film ani przez chwilę nie udaje subtelności.
„Śmierć przez pokusę” ma klimat nocnego kina VHS: neonowe światła, zadymione wnętrza, jazzowo-funkowy soundtrack i erotykę podszytą kaznodziejskim tonem. To horror, który bardziej „Śmierć przez pokusę”, a moralne przesłanie podaje wprost, bez mrugania okiem. Każda scena wygląda, jakby powstała gdzieś pomiędzy teledyskiem R&B a późnowieczornym kinem erotycznym z ramówki kablówki. Film balansuje na granicy powagi i pulpy. Z jednej strony chce być ostrzeżeniem przed grzechem, z drugiej – wyraźnie czerpie przyjemność z pokazywania pokus, przed którymi ostrzega. Efekt jest nierówny, momentami naiwny, ale właśnie w tym tkwi jego urok: to horror, który jednocześnie potępia i celebruje swoje własne obsesje.
Od strony czysto filmowej „Śmierć przez pokusę” to: ograniczony budżet, nierówne aktorstwo, dialogi wypowiadane z kaznodziejską powagą i efekty specjalne, które bardziej sygnalizują nadnaturalne zagrożenie, niż je przekonująco pokazują. Ale ta B-klasowość nie jest tu wadą – to ona nadaje filmowi charakter nocnego seansu, w którym klimat, atmosfera i bezwstydna dosłowność liczą się bardziej niż techniczna perfekcja. To kino robione serio, choć środkami, które nie zawsze nadążają za ambicjami.
„Śmierć przez pokusę” powstał jako niezależny projekt w realiach nowojorskiego kina końca lat 80., poza głównym nurtem i studyjną kontrolą. Film funkcjonował przede wszystkim w obiegu grindhouse’owym i VHS-owym, gdzie znalazł swoją publiczność: widzów nocnej telewizji, wypożyczalni kaset i kina eksploatacji. Dziś uchodzi za tytuł kultowy – ceniony za bezpośredniość, miejski klimat i szczerość, z jaką łączy horror, erotykę i moralitet. Idealne dla: fanów miejskiego horroru, kina VHS, demonów w ludzkiej skórze, erotyki lat 90. i filmów klasy B, które moralizują, ale nie potrafią powstrzymać się przed grzechem.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
romansie. Seks grzech i kara idą tu ramię w ramię, a film ani przez chwilę nie udaje subtelności.
„Śmierć przez pokusę” ma klimat nocnego kina VHS: neonowe światła, zadymione wnętrza, jazzowo-funkowy soundtrack i erotykę podszytą kaznodziejskim tonem. To horror, który bardziej „Śmierć przez pokusę”, a moralne przesłanie podaje wprost, bez mrugania okiem. Każda scena wygląda, jakby powstała gdzieś pomiędzy teledyskiem R&B a późnowieczornym kinem erotycznym z ramówki kablówki. Film balansuje na granicy powagi i pulpy. Z jednej strony chce być ostrzeżeniem przed grzechem, z drugiej – wyraźnie czerpie przyjemność z pokazywania pokus, przed którymi ostrzega. Efekt jest nierówny, momentami naiwny, ale właśnie w tym tkwi jego urok: to horror, który jednocześnie potępia i celebruje swoje własne obsesje.
Od strony czysto filmowej „Śmierć przez pokusę” to: ograniczony budżet, nierówne aktorstwo, dialogi wypowiadane z kaznodziejską powagą i efekty specjalne, które bardziej sygnalizują nadnaturalne zagrożenie, niż je przekonująco pokazują. Ale ta B-klasowość nie jest tu wadą – to ona nadaje filmowi charakter nocnego seansu, w którym klimat, atmosfera i bezwstydna dosłowność liczą się bardziej niż techniczna perfekcja. To kino robione serio, choć środkami, które nie zawsze nadążają za ambicjami.
„Śmierć przez pokusę” powstał jako niezależny projekt w realiach nowojorskiego kina końca lat 80., poza głównym nurtem i studyjną kontrolą. Film funkcjonował przede wszystkim w obiegu grindhouse’owym i VHS-owym, gdzie znalazł swoją publiczność: widzów nocnej telewizji, wypożyczalni kaset i kina eksploatacji. Dziś uchodzi za tytuł kultowy – ceniony za bezpośredniość, miejski klimat i szczerość, z jaką łączy horror, erotykę i moralitet. Idealne dla: fanów miejskiego horroru, kina VHS, demonów w ludzkiej skórze, erotyki lat 90. i filmów klasy B, które moralizują, ale nie potrafią powstrzymać się przed grzechem.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Samuel L. Jackson w wampirycznym horrorze w rytmie R&B
Nowy Jork przełomu lat 80. i 90. wygląda tu jak miejsce, w którym kazanie spotyka klub nocny, a grzech czai się za każdym rogiem – zwykle w czerwonej sukience. „Śmierć przez pokusę” to miejski horror zrobiony z ambicją, który chce być jednocześnie ostrzeżenie moralnym, erotycznym thrillerem i opowieścią o demonach… czasem dosłownie. Fabuła skupia się na młodym, religijnym mężczyźnie, który przyjeżdża do miasta, by zostać pastorem. Szybko okazuje się jednak, że Nowy Jork to nie tylko dusze do zbawienia, ale też kobieta-demon, uwodząca mężczyzn i wysyłająca ich prosto do piekła – po krótkim intensywnym romansie. Seks grzech i kara idą tu ramię w ramię, a film ani przez chwilę nie udaje subtelności.
„Śmierć przez pokusę” ma klimat nocnego kina VHS: neonowe światła, zadymione wnętrza, jazzowo-funkowy soundtrack i erotykę podszytą kaznodziejskim tonem. To horror, który bardziej „Śmierć przez pokusę”, a moralne przesłanie podaje wprost, bez mrugania okiem. Każda scena wygląda, jakby powstała gdzieś pomiędzy teledyskiem R&B a późnowieczornym kinem erotycznym z ramówki kablówki. Film balansuje na granicy powagi i pulpy. Z jednej strony chce być ostrzeżeniem przed grzechem, z drugiej – wyraźnie czerpie przyjemność z pokazywania pokus, przed którymi ostrzega. Efekt jest nierówny, momentami naiwny, ale właśnie w tym tkwi jego urok: to horror, który jednocześnie potępia i celebruje swoje własne obsesje.
Od strony czysto filmowej „Śmierć przez pokusę” to: ograniczony budżet, nierówne aktorstwo, dialogi wypowiadane z kaznodziejską powagą i efekty specjalne, które bardziej sygnalizują nadnaturalne zagrożenie, niż je przekonująco pokazują. Ale ta B-klasowość nie jest tu wadą – to ona nadaje filmowi charakter nocnego seansu, w którym klimat, atmosfera i bezwstydna dosłowność liczą się bardziej niż techniczna perfekcja. To kino robione serio, choć środkami, które nie zawsze nadążają za ambicjami.
„Śmierć przez pokusę” powstał jako niezależny projekt w realiach nowojorskiego kina końca lat 80., poza głównym nurtem i studyjną kontrolą. Film funkcjonował przede wszystkim w obiegu grindhouse’owym i VHS-owym, gdzie znalazł swoją publiczność: widzów nocnej telewizji, wypożyczalni kaset i kina eksploatacji. Dziś uchodzi za tytuł kultowy – ceniony za bezpośredniość, miejski klimat i szczerość, z jaką łączy horror, erotykę i moralitet. Idealne dla: fanów miejskiego horroru, kina VHS, demonów w ludzkiej skórze, erotyki lat 90. i filmów klasy B, które moralizują, ale nie potrafią powstrzymać się przed grzechem.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
romansie. Seks grzech i kara idą tu ramię w ramię, a film ani przez chwilę nie udaje subtelności.
„Śmierć przez pokusę” ma klimat nocnego kina VHS: neonowe światła, zadymione wnętrza, jazzowo-funkowy soundtrack i erotykę podszytą kaznodziejskim tonem. To horror, który bardziej „Śmierć przez pokusę”, a moralne przesłanie podaje wprost, bez mrugania okiem. Każda scena wygląda, jakby powstała gdzieś pomiędzy teledyskiem R&B a późnowieczornym kinem erotycznym z ramówki kablówki. Film balansuje na granicy powagi i pulpy. Z jednej strony chce być ostrzeżeniem przed grzechem, z drugiej – wyraźnie czerpie przyjemność z pokazywania pokus, przed którymi ostrzega. Efekt jest nierówny, momentami naiwny, ale właśnie w tym tkwi jego urok: to horror, który jednocześnie potępia i celebruje swoje własne obsesje.
Od strony czysto filmowej „Śmierć przez pokusę” to: ograniczony budżet, nierówne aktorstwo, dialogi wypowiadane z kaznodziejską powagą i efekty specjalne, które bardziej sygnalizują nadnaturalne zagrożenie, niż je przekonująco pokazują. Ale ta B-klasowość nie jest tu wadą – to ona nadaje filmowi charakter nocnego seansu, w którym klimat, atmosfera i bezwstydna dosłowność liczą się bardziej niż techniczna perfekcja. To kino robione serio, choć środkami, które nie zawsze nadążają za ambicjami.
„Śmierć przez pokusę” powstał jako niezależny projekt w realiach nowojorskiego kina końca lat 80., poza głównym nurtem i studyjną kontrolą. Film funkcjonował przede wszystkim w obiegu grindhouse’owym i VHS-owym, gdzie znalazł swoją publiczność: widzów nocnej telewizji, wypożyczalni kaset i kina eksploatacji. Dziś uchodzi za tytuł kultowy – ceniony za bezpośredniość, miejski klimat i szczerość, z jaką łączy horror, erotykę i moralitet. Idealne dla: fanów miejskiego horroru, kina VHS, demonów w ludzkiej skórze, erotyki lat 90. i filmów klasy B, które moralizują, ale nie potrafią powstrzymać się przed grzechem.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Tańcz albo giń | Najlepsze z najgorszych
reż. Richard W. Munchkin | USA | 1987
Jason próbuje ogarnąć dwie rzeczy naraz: doprowadzić swój zespół taneczny do wielkiego występu i wyrwać się z uzależnienia od narkotyków. Problem w tym, że mieszka z współlokatorem, który handluje kokainą a kiedy ten zostaje zabity za przekręt w interesach, Jason zaczyna być nękany przez dealerów, którzy są przekonani, że to on ukrywa brakujący towar. Taniec? Jest. Kryminał narkotykowy? Jest. Wybór między tańcem a kłopotami? Cały czas.
To jest kino, które wygląda i brzmi jak późnonocna kaseta VHS: taneczny sznyt epoki (ambicje w stylu: „chcę zrobić coś jak „Flashdance”) zderzony z brudnym wątkiem narkotykowym i narastającą paranoją. Do tego dochodzi Las Vegas jako tło – miasto, które samo w sobie jest neonem, obietnicą i ostrzeżeniem jednocześnie. W efekcie dostajemy bardzo 80sową hybrydę: taneczny thriller z erotycznymi scenami i narkotykowym brudem, w którym parkiet, sypialnia i ulica funkcjonują na równych prawach.
Richard W. Munchkin reżyseruje „Tańcz albo giń” jako kino klasy B powinno być kręcone: na wysokim pulsie, niskim budżecie i bez zatrzymywania muzyki. Realne lokacje, umowna dramaturgia i aktorstwo balansujące między pasją a przesadą składają się na film, który nie zawsze trafia w rytm, ale nigdy nie schodzi z parkietu. To kino, które nie próbuje być eleganckie – woli być głośne, spocone i szczere.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Jason próbuje ogarnąć dwie rzeczy naraz: doprowadzić swój zespół taneczny do wielkiego występu i wyrwać się z uzależnienia od narkotyków. Problem w tym, że mieszka z współlokatorem, który handluje kokainą a kiedy ten zostaje zabity za przekręt w interesach, Jason zaczyna być nękany przez dealerów, którzy są przekonani, że to on ukrywa brakujący towar. Taniec? Jest. Kryminał narkotykowy? Jest. Wybór między tańcem a kłopotami? Cały czas.
To jest kino, które wygląda i brzmi jak późnonocna kaseta VHS: taneczny sznyt epoki (ambicje w stylu: „chcę zrobić coś jak „Flashdance”) zderzony z brudnym wątkiem narkotykowym i narastającą paranoją. Do tego dochodzi Las Vegas jako tło – miasto, które samo w sobie jest neonem, obietnicą i ostrzeżeniem jednocześnie. W efekcie dostajemy bardzo 80sową hybrydę: taneczny thriller z erotycznymi scenami i narkotykowym brudem, w którym parkiet, sypialnia i ulica funkcjonują na równych prawach.
Richard W. Munchkin reżyseruje „Tańcz albo giń” jako kino klasy B powinno być kręcone: na wysokim pulsie, niskim budżecie i bez zatrzymywania muzyki. Realne lokacje, umowna dramaturgia i aktorstwo balansujące między pasją a przesadą składają się na film, który nie zawsze trafia w rytm, ale nigdy nie schodzi z parkietu. To kino, które nie próbuje być eleganckie – woli być głośne, spocone i szczere.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
W innym świecie | FKS
reż. Riccardo Milani | Włochy | 2024
Przed nauczycielem szkoły podstawowej Michele Cortese zdaje się otwierać nowe życie. Po 35 latach nauczania w miejskiej dżungli, przeprowadza się ze stolicy Włoch do odległej sielskiej wioski Rupe w Parku Narodowym Abruzji. Przydział do pracy w Instytucie im. Cesidio Gentile jest spełnieniem jego marzeń. Ma nadzieję, że w tym spokojnym miejscu uda mu się znaleźć szczęście i odzyskać wiarę w wartość zawodu nauczyciela. Jednak życie w górach, i to w środku zimy, jest bardziej wymagające, niż mógł sądzić. Powoli pokonuje swe wielkomiejskie przyzwyczajenia i zżywa się z – początkowo podśmiewającymi się z niego – mieszkańcami wioski. Kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, nadchodzi niespodziewana wiadomość, że szkoła zostanie zamknięta w czerwcu z powodu braku zapisów. Rozpoczyna się wyścig z czasem, a pomysł na ocalenie szkoły wydaje się być mocno kontrowersyjny…
Przed nauczycielem szkoły podstawowej Michele Cortese zdaje się otwierać nowe życie. Po 35 latach nauczania w miejskiej dżungli, przeprowadza się ze stolicy Włoch do odległej sielskiej wioski Rupe w Parku Narodowym Abruzji. Przydział do pracy w Instytucie im. Cesidio Gentile jest spełnieniem jego marzeń. Ma nadzieję, że w tym spokojnym miejscu uda mu się znaleźć szczęście i odzyskać wiarę w wartość zawodu nauczyciela. Jednak życie w górach, i to w środku zimy, jest bardziej wymagające, niż mógł sądzić. Powoli pokonuje swe wielkomiejskie przyzwyczajenia i zżywa się z – początkowo podśmiewającymi się z niego – mieszkańcami wioski. Kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, nadchodzi niespodziewana wiadomość, że szkoła zostanie zamknięta w czerwcu z powodu braku zapisów. Rozpoczyna się wyścig z czasem, a pomysł na ocalenie szkoły wydaje się być mocno kontrowersyjny…
Wielki błękit [wersja reżyserska] | DKF | quiz
reż. Luc Besson | Francja, Włochy | 1988
Zainspirowana autentycznymi wydarzeniami historia rywalizujących nurków, którzy prześcigali się w biciu rekordów świata w głębokości zanurzenia w tzw. nurkowaniu swobodnym, czyli bez użycia aparatu do oddychania. W środku tej pełnej sprzeczności relacji, czasem przyjacielskiej, częściej wrogiej, pojawia się fascynująca kobieta. Jednak pasja do niebezpiecznego sportu pochłania Jacquesa i Enzo, co doprowadzi ich do najtrudniejszej próby w ich karierach. Luc Besson pokazuje się tu jako reżyser z okiem do pięknych kadrów i pełen nostalgii narrator starej jak świat opowieści o konflikcie osobowości. Wspaniałe role główne i ikoniczna muzyka Erica Serry.
Zainspirowana autentycznymi wydarzeniami historia rywalizujących nurków, którzy prześcigali się w biciu rekordów świata w głębokości zanurzenia w tzw. nurkowaniu swobodnym, czyli bez użycia aparatu do oddychania. W środku tej pełnej sprzeczności relacji, czasem przyjacielskiej, częściej wrogiej, pojawia się fascynująca kobieta. Jednak pasja do niebezpiecznego sportu pochłania Jacquesa i Enzo, co doprowadzi ich do najtrudniejszej próby w ich karierach. Luc Besson pokazuje się tu jako reżyser z okiem do pięknych kadrów i pełen nostalgii narrator starej jak świat opowieści o konflikcie osobowości. Wspaniałe role główne i ikoniczna muzyka Erica Serry.
Wysokie i niskie tony
reż. Emmanuel Courcol | Francja | 2024
Thibaut (Benjamin Lavernhe) to światowej sławy dyrygent, który podróżuje po świecie. Kiedy dowiaduje się, że został adoptowany, odkrywa istnienie brata Jimmy’ego (Pierre Lottin), pracownika szkolnej stołówki, który gra na puzonie w orkiestrze dętej na północy Francji. Podobno dzieli ich wszystko oprócz miłości do muzyki. Wykrywając wyjątkowe zdolności swojego brata, Thibaut wyznacza sobie misję naprawienia niesprawiedliwości przeznaczenia…
Thibaut (Benjamin Lavernhe) to światowej sławy dyrygent, który podróżuje po świecie. Kiedy dowiaduje się, że został adoptowany, odkrywa istnienie brata Jimmy’ego (Pierre Lottin), pracownika szkolnej stołówki, który gra na puzonie w orkiestrze dętej na północy Francji. Podobno dzieli ich wszystko oprócz miłości do muzyki. Wykrywając wyjątkowe zdolności swojego brata, Thibaut wyznacza sobie misję naprawienia niesprawiedliwości przeznaczenia…