Kasia z Heilbronnu | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Jerzy Jarocki | Polska | 1994
Spektakl „Kasia z Heilbronnu” jest olśniewającą bogactwem literackich pomysłów opowieścią o miłości córki płatnerza i Heilbronnu i hrabiego Fryderyka. Uczucie to zostało im przepowiedziane we śnie. Jednak Kasia, aby osiągnąć cel, musi przejść zwycięsko przez wiele prób, Fryderyk zaś, który początkowo ze swe przeznaczenie bierze inną kobietę, musi poznać swój błąd i zrozumieć, że to Kasia jest bliźniaczką połową jego duszy. W tej bajkowej historii kryją się filozoficzne rozważania o ludzkim przeznaczeniu i wiara w porządek, który jest niezależny od ludzkich działań. Cała historia akcentuje dwoistość rzeczywistości – tej świadomej i widzialnej oraz tej, jaka odkrywa się na bezdrożach snu i marzeń. Dramat bohaterów Kleista jest bowiem realizacją marzeń uniwersalnych, a przez to bliskich i współczesnych.
Premiera na Scenie na Świebodzkim odbyła się 30 listopada 1994 roku. Przedstawienie zainaugurowało działalność nowej sceny Teatru Polskiego na Dworcu Świebodzkim, gdzie wrocławski zespół znalazł schronienie na czas odbudowy macierzystej siedziby, zniszczonej w pożarze. Zaadaptowane dla potrzeb teatru pomieszczenia starego, nieczynnego od lat dworca, dały realizatorom możliwość interesującego zagospodarowania przestrzeni scenicznej. Jerzy Jarocki odkrył ten XVIII-wieczny utwór dla polskiego teatru. Odkrył też Kingę Preis, której powierzył tytułową rolę. Przedstawienie „Kasia z Heilbronnu” stało się wydarzeniem, a jej wersja telewizyjna daje nam szansę zapoznania się z tym wybitnym spektaklem, który ze względu na specyfikę inscenizacji powiązanej z architekturą dworca nie mógł być wystawiany poza macierzystą sceną.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje
Spektakl „Kasia z Heilbronnu” jest olśniewającą bogactwem literackich pomysłów opowieścią o miłości córki płatnerza i Heilbronnu i hrabiego Fryderyka. Uczucie to zostało im przepowiedziane we śnie. Jednak Kasia, aby osiągnąć cel, musi przejść zwycięsko przez wiele prób, Fryderyk zaś, który początkowo ze swe przeznaczenie bierze inną kobietę, musi poznać swój błąd i zrozumieć, że to Kasia jest bliźniaczką połową jego duszy. W tej bajkowej historii kryją się filozoficzne rozważania o ludzkim przeznaczeniu i wiara w porządek, który jest niezależny od ludzkich działań. Cała historia akcentuje dwoistość rzeczywistości – tej świadomej i widzialnej oraz tej, jaka odkrywa się na bezdrożach snu i marzeń. Dramat bohaterów Kleista jest bowiem realizacją marzeń uniwersalnych, a przez to bliskich i współczesnych.
Premiera na Scenie na Świebodzkim odbyła się 30 listopada 1994 roku. Przedstawienie zainaugurowało działalność nowej sceny Teatru Polskiego na Dworcu Świebodzkim, gdzie wrocławski zespół znalazł schronienie na czas odbudowy macierzystej siedziby, zniszczonej w pożarze. Zaadaptowane dla potrzeb teatru pomieszczenia starego, nieczynnego od lat dworca, dały realizatorom możliwość interesującego zagospodarowania przestrzeni scenicznej. Jerzy Jarocki odkrył ten XVIII-wieczny utwór dla polskiego teatru. Odkrył też Kingę Preis, której powierzył tytułową rolę. Przedstawienie „Kasia z Heilbronnu” stało się wydarzeniem, a jej wersja telewizyjna daje nam szansę zapoznania się z tym wybitnym spektaklem, który ze względu na specyfikę inscenizacji powiązanej z architekturą dworca nie mógł być wystawiany poza macierzystą sceną.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje
LUX: Love Me Tender | [pokaz z AD] | bezpłatne bilety tylko w kasie kina
reż.Anna Cazenave Cambet | Francja | 2025
Clémence wyznaje byłemu mężowi, że spotyka się z kobietami. Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy były partner chce odebrać jej prawa do opieki nad synem. To początek długiej walki o prawo Clémence do bycia matką i kobietą – do swobodnego decydowania o własnym życiu.
Clémence wyznaje byłemu mężowi, że spotyka się z kobietami. Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy były partner chce odebrać jej prawa do opieki nad synem. To początek długiej walki o prawo Clémence do bycia matką i kobietą – do swobodnego decydowania o własnym życiu.
Oldboy | KinoZmysły | degustacja
reż. Park Chan-wook | Korea Południowa | 2003
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Po seansie, zapraszamy na kulinarną interpretację filmu, przygotowaną przez restaurację Oseyo 25. Cykl KinoZmysły to zaproszenie do degustacji, w której emocje posiadają swój autorski smak.
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Po seansie, zapraszamy na kulinarną interpretację filmu, przygotowaną przez restaurację Oseyo 25. Cykl KinoZmysły to zaproszenie do degustacji, w której emocje posiadają swój autorski smak.
Rajski ogródek | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Paweł Miśkiewicz | Polska | 2001
Fragmenty utworów Tadeusza Różewicza „Grupa Laokoona”, „Wyszedł z domu”, „Dzidzibobo, czyli miłość romantyczna czeka już pod drzwiami”, „Rajski ogródek”, a także wiersz „Na drodze mojego życia”, stanowią tworzywo telewizyjnej wersji dyplomowego spektaklu z 2001 roku, czwartego roku PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Doskonała adaptacja sztuk scenicznych znakomitego dramaturga, poety i prozaika, sprawna reżyseria Pawła Miśkiewicza, brawurowe aktorstwo młodych wykonawców, a także świetnie współbrzmiące z tekstami autora piosenki Wandy Warskiej, sprawiły, że „Szkice z Różewicza” zostały zgodnie uznane przez krytykę i publiczność za najlepsze przedstawienie tamtego sezonu teatralnego.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Fragmenty utworów Tadeusza Różewicza „Grupa Laokoona”, „Wyszedł z domu”, „Dzidzibobo, czyli miłość romantyczna czeka już pod drzwiami”, „Rajski ogródek”, a także wiersz „Na drodze mojego życia”, stanowią tworzywo telewizyjnej wersji dyplomowego spektaklu z 2001 roku, czwartego roku PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Doskonała adaptacja sztuk scenicznych znakomitego dramaturga, poety i prozaika, sprawna reżyseria Pawła Miśkiewicza, brawurowe aktorstwo młodych wykonawców, a także świetnie współbrzmiące z tekstami autora piosenki Wandy Warskiej, sprawiły, że „Szkice z Różewicza” zostały zgodnie uznane przez krytykę i publiczność za najlepsze przedstawienie tamtego sezonu teatralnego.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
Armand | DKF
reż. Halfdan Ullmann Tøndel | Norwegia | 2024
Nagrodzony Camera D’Or I Europejską Nagrodą Filmową debiut Halfdana Ullmanna Tøndela. Armand jest dzieckiem sprawiającym kłopoty w szkole. Po incydencie z udziałem drugiego dziecka, do szkoły zostaje wezwana jego matka (nominowana do Oscara za „Wartość sentymentalną” Renate Reinsve). Ku zaskoczeniu Elisabeth, na miejscu czekają na nią rodzice chłopaka. Nikt nie wie co się wydarzyło i jaka była przyczyna incydentu. Pomiędzy Elisabeth a matką drugiego chłopca Sarah wywiązuje się konflikt, którego nikt nie potrafi (a może nie chce?) ugasić.
Nagrodzony Camera D’Or I Europejską Nagrodą Filmową debiut Halfdana Ullmanna Tøndela. Armand jest dzieckiem sprawiającym kłopoty w szkole. Po incydencie z udziałem drugiego dziecka, do szkoły zostaje wezwana jego matka (nominowana do Oscara za „Wartość sentymentalną” Renate Reinsve). Ku zaskoczeniu Elisabeth, na miejscu czekają na nią rodzice chłopaka. Nikt nie wie co się wydarzyło i jaka była przyczyna incydentu. Pomiędzy Elisabeth a matką drugiego chłopca Sarah wywiązuje się konflikt, którego nikt nie potrafi (a może nie chce?) ugasić.
Baby Broker | KinoKorea | prelekcja
reż. Hirokazu Koreeda | Korea Południowa | 2022
Sang-hyun (Song Kang-Ho) I jego przyjaciel Dong-soo (Gang Dong-Won) żyją skromnie, prowadząc małą pralnię i dorabiając na plebanii. Pewnej ulewnej nocy w oknie życia pojawia się niemowlę. Przekonani, że po porzuconego chłopca nikt się nie zgłosi, Sang-hyun i Dong-soo planują sprzedać go parze, która nie może mieć własnych dzieci. Kiedy wszystko wydaje się ustalone, niespodziewanie zjawia się matka dziecka.
Młoda dziewczyna odkrywa ich plan i chce zgłosić sprawę na policję. Porywacze przekonują ją jednak, że ich celem jest znalezienie dobrego domu dla małego Woo-sunga, więc dziewczyna postanawia wyruszyć z nimi na poszukiwania nowych rodziców. Wkrótce okazuje się, że ich śladem podążają dwie funkcjonariuszki policji. Po drodze na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że każdy ma coś na sumieniu…
„Baby Broker” to cudowna w swej wrażliwości opowieść, zadająca pytanie o kwestie etyki, wolności wyboru, pieniędzy, rodziny oraz tego, jak znaleźć miłość w tym szalonym bałaganie zwanym życiem.
Prelekcję pod tytułem „Hirokazu Koreeda: koreańska przygoda” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Sang-hyun (Song Kang-Ho) I jego przyjaciel Dong-soo (Gang Dong-Won) żyją skromnie, prowadząc małą pralnię i dorabiając na plebanii. Pewnej ulewnej nocy w oknie życia pojawia się niemowlę. Przekonani, że po porzuconego chłopca nikt się nie zgłosi, Sang-hyun i Dong-soo planują sprzedać go parze, która nie może mieć własnych dzieci. Kiedy wszystko wydaje się ustalone, niespodziewanie zjawia się matka dziecka.
Młoda dziewczyna odkrywa ich plan i chce zgłosić sprawę na policję. Porywacze przekonują ją jednak, że ich celem jest znalezienie dobrego domu dla małego Woo-sunga, więc dziewczyna postanawia wyruszyć z nimi na poszukiwania nowych rodziców. Wkrótce okazuje się, że ich śladem podążają dwie funkcjonariuszki policji. Po drodze na jaw wychodzą głęboko skrywane sekrety. Okazuje się, że każdy ma coś na sumieniu…
„Baby Broker” to cudowna w swej wrażliwości opowieść, zadająca pytanie o kwestie etyki, wolności wyboru, pieniędzy, rodziny oraz tego, jak znaleźć miłość w tym szalonym bałaganie zwanym życiem.
Prelekcję pod tytułem „Hirokazu Koreeda: koreańska przygoda” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejską kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Bez wyjścia
reż. Park Chan-wook | Korea Południowa | 2025
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacji dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacji dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Buntownik z wyboru | DKF | quiz
reż. Gus Van Sant | USA | 1997
Film Gusa Van Santa został nagrodzony 2 Oscarami – za scenariusz oryginalny dla duetu Matt Damon/Ben Affleck, oraz za fantastyczną rolę drugoplanową nieodżałowanego Robina Williamsa. Will (Matt Damon) jest geniuszem matematycznym, jednak nie ma udokumentowanego wykształcenia. Żeby uratować się przed odsiadką, związaną z pobiciem policjanta, decyduje się na naukę pod kierunkiem profesora MIT, oraz na terapię. Przeprowadzić ma ją pozostający w żałobie po śmierci ukochanej żony Sean (jedna z najlepszych kreacji Robina Williamsa). Spotkania z Seanem przywołują wspomnienia i inspirują Willa do przepracowania problemów z przeszłości.
Film Gusa Van Santa został nagrodzony 2 Oscarami – za scenariusz oryginalny dla duetu Matt Damon/Ben Affleck, oraz za fantastyczną rolę drugoplanową nieodżałowanego Robina Williamsa. Will (Matt Damon) jest geniuszem matematycznym, jednak nie ma udokumentowanego wykształcenia. Żeby uratować się przed odsiadką, związaną z pobiciem policjanta, decyduje się na naukę pod kierunkiem profesora MIT, oraz na terapię. Przeprowadzić ma ją pozostający w żałobie po śmierci ukochanej żony Sean (jedna z najlepszych kreacji Robina Williamsa). Spotkania z Seanem przywołują wspomnienia i inspirują Willa do przepracowania problemów z przeszłości.
Chicago | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Rob Marshall | USA, Niemcy, Kanada, Wielka Brytania | 2002
„Chicago” to musical kryminalny w reżyserii Roba Marshalla, oparty na broadwayowskim spektaklu Johna Kandera i Freda Ebba.
Akcja filmu toczy się w Chicago w latach 20. XX wieku. Opowiada historię Roxie Hart, ambitnej tancerki, która po zabójstwie kochanka trafia do więzienia. Tam poznaje Velmę Kelly, gwiazdę sceny oskarżoną o morderstwo męża i siostry. Obie kobiety rywalizują nie tylko o wolność, lecz także o sławę i zainteresowanie mediów, manipulując opinią publiczną przy pomocy charyzmatycznego adwokata Billy’ego Flynna.
Film łączy czarną komedię, satyrę i musical, pokazując, jak media potrafią zamienić przestępstwo w widowisko. Numery muzyczne są stylizowane na występy sceniczne i odzwierciedlają emocje oraz ambicje bohaterów.
„Chicago” to musical kryminalny w reżyserii Roba Marshalla, oparty na broadwayowskim spektaklu Johna Kandera i Freda Ebba.
Akcja filmu toczy się w Chicago w latach 20. XX wieku. Opowiada historię Roxie Hart, ambitnej tancerki, która po zabójstwie kochanka trafia do więzienia. Tam poznaje Velmę Kelly, gwiazdę sceny oskarżoną o morderstwo męża i siostry. Obie kobiety rywalizują nie tylko o wolność, lecz także o sławę i zainteresowanie mediów, manipulując opinią publiczną przy pomocy charyzmatycznego adwokata Billy’ego Flynna.
Film łączy czarną komedię, satyrę i musical, pokazując, jak media potrafią zamienić przestępstwo w widowisko. Numery muzyczne są stylizowane na występy sceniczne i odzwierciedlają emocje oraz ambicje bohaterów.
Chinatown | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Roman Polański | USA | 1974
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Pechowy prywatny detektyw, tajemnicza piękność, bezwzględny mafioso oraz skomplikowana intryga utkana ze zdrady, morderstw, korupcji, skandali i śmiertelnie niebezpiecznych układów. Wszystko to w mrocznej i stylowej opowieści o latach 30., uznawanej za pozycję wyjątkową i ponadczasową, a także za hołd Romana Polańskiego dla niezwykłego gatunku, jakim jest klasyczny czarny kryminał. Intrygujący scenariusz (Oscar dla Roberta Towne), mistrzowska reżyseria i niezapomniane kreacje.
Człowiek z blizną | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Brian De Palma | USA | 1983
To jedno z najbardziej ikonicznych dzieł amerykańskiego kina gangsterskiego. Film opowiada historię Tony’ego Montany – kubańskiego emigranta, który w brutalnym świecie Miami lat 80. wspina się na sam szczyt narkotykowego imperium, płacąc za swój sukces najwyższą cenę.
Status klasyki zapewniły filmowi nie tylko charyzmatyczna, legendarna rola Ala Pacino, ale także bezkompromisowa wizja reżyserska Briana De Palmy i scenariusz Olivera Stone’a. „Człowiek z blizną” w nowatorski sposób zreinterpretował mit amerykańskiego snu, pokazując go jako drogę prowadzącą do moralnej degradacji, przemocy i samotności. Film stał się przełomowy w ukazywaniu brutalności i estetyki nadmiaru, charakterystycznej dla epoki reaganowskiej.
Z biegiem lat „Człowiek z blizną” zyskał kultowy status, wywierając ogromny wpływ na kino, popkulturę, muzykę hip-hopową i sposób przedstawiania bohatera-antyherosa. To film, który nie tylko definiuje gatunek gangsterski na nowo, ale także pozostaje aktualnym komentarzem na temat władzy, ambicji i ceny sukcesu.
To jedno z najbardziej ikonicznych dzieł amerykańskiego kina gangsterskiego. Film opowiada historię Tony’ego Montany – kubańskiego emigranta, który w brutalnym świecie Miami lat 80. wspina się na sam szczyt narkotykowego imperium, płacąc za swój sukces najwyższą cenę.
Status klasyki zapewniły filmowi nie tylko charyzmatyczna, legendarna rola Ala Pacino, ale także bezkompromisowa wizja reżyserska Briana De Palmy i scenariusz Olivera Stone’a. „Człowiek z blizną” w nowatorski sposób zreinterpretował mit amerykańskiego snu, pokazując go jako drogę prowadzącą do moralnej degradacji, przemocy i samotności. Film stał się przełomowy w ukazywaniu brutalności i estetyki nadmiaru, charakterystycznej dla epoki reaganowskiej.
Z biegiem lat „Człowiek z blizną” zyskał kultowy status, wywierając ogromny wpływ na kino, popkulturę, muzykę hip-hopową i sposób przedstawiania bohatera-antyherosa. To film, który nie tylko definiuje gatunek gangsterski na nowo, ale także pozostaje aktualnym komentarzem na temat władzy, ambicji i ceny sukcesu.
Dobry chłopiec
reż. Jan Komasa | Polska, Wielka Brytania | 2025
Dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon) lubi swoje beztroskie, pełne używek i lekkomyślnej przemocy życie. Pewnej nocy zostaje porwany przez nieznajomego, Chrisa (Stephen Graham). Budząc się w piwnicy położonego na uboczu domu, chłopak trafia w sam środek dysfunkcyjnej rodzinnej dynamiki. Chris i jego tajemnicza żona Kathryn (Andrea Riseborough) próbują uczynić z niego „dobrego chłopca” poprzez wymuszoną i specyficzną resocjalizację. Ta przewrotna opowieść o wolności i kontroli pokazuje, jak zmuszony do czytania książek i uczenia się manier Tommy, myśli tylko o jednym – jak stamtąd uciec.
Dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon) lubi swoje beztroskie, pełne używek i lekkomyślnej przemocy życie. Pewnej nocy zostaje porwany przez nieznajomego, Chrisa (Stephen Graham). Budząc się w piwnicy położonego na uboczu domu, chłopak trafia w sam środek dysfunkcyjnej rodzinnej dynamiki. Chris i jego tajemnicza żona Kathryn (Andrea Riseborough) próbują uczynić z niego „dobrego chłopca” poprzez wymuszoną i specyficzną resocjalizację. Ta przewrotna opowieść o wolności i kontroli pokazuje, jak zmuszony do czytania książek i uczenia się manier Tommy, myśli tylko o jednym – jak stamtąd uciec.
Drama | pokaz przedpremierowy
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad "i". No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Fargo | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Ethan Coen, Joel Coen | USA, Wielka Brytania | 1996
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Fargo, to jedno z najważniejszych dzieł kina amerykańskiego lat 90. i film, który na trwałe zapisał się w historii kina jako mistrzowskie połączenie kryminału, czarnej komedii i groteski. Akcja rozgrywa się w zaśnieżonej Minnesocie, gdzie pozornie banalne porwanie szybko przeradza się w serię absurdalnych i brutalnych wydarzeń.
Unikalny styl braci Coen: precyzyjnie skonstruowany scenariusz, charakterystyczny humor oparty na kontraście między przemocą a codzienną banalnością oraz wyraziste, zapadające w pamięć postaci. Szczególne miejsce zajmuje kreacja Frances McDormand jako ciężarnej szeryf Marge Gunderson – bohaterki, która dzięki empatii, inteligencji i spokojowi przeciwstawia się chaosowi i ludzkiej chciwości.
Film w przewrotny sposób demitologizuje amerykańskie wyobrażenia o prowincji i „zwykłych ludziach”, pokazując, jak drobne decyzje mogą prowadzić do moralnej katastrofy. Fargo stało się również punktem odniesienia dla współczesnego kina niezależnego, inspirując kolejne pokolenia twórców i widzów, a jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w późniejszym serialu telewizyjnym.
To klasyka, która łączy formalną perfekcję z ironicznym spojrzeniem na ludzką naturę — film jednocześnie mroczny, zabawny i zaskakująco humanistyczny.
Father Mother Sister Brother | FKS
reż. Jim Jarmusch | Francja, USA, Irlandia | 2025
Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, w Dublinie i w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów.
Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, w Dublinie i w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów.
Hamnet
reż. Chloé Zhao | Wielka Brytania | 2025
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, „Hamleta”.
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, „Hamleta”.
Jedna bitwa po drugiej
Gdy po latach powraca ich śmiertelny wróg, grupa byłych rewolucjonistów jednoczy się, aby uratować córkę swego towarzysza.
Kasyno | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Martin Scorsese | USA, Francja | 1995
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
Chicagowski Żyd, Sam Rothstein (Robert De Niro), nazywany przez wszystkich Asem, jest zawodowym graczem i genialnym hazardzistą. Mafia ściąga go do Las Vegas, powierzając mu ważną misję. Dzięki wpływowym protektorom Sam obejmuje kontrolę nad kilkoma dochodowymi kasynami. W prowadzeniu interesów pomaga mu najlepszy przyjaciel, Nicky Santoro (Joe Pesci), psychopatyczny zabójca, który trudni się likwidowaniem niewygodnych klientów.
To klasyka kina gangsterskiego - dzięki mistrzowskiej reżyserii Martina Scorsesego, wybitnym kreacjom aktorskim Roberta De Niro, Joe Pesciego i Sharon Stone oraz bezkompromisowemu, brutalnie szczerego ukazaniu świata władzy, pieniędzy i przemocy. Charakterystyczna narracja, dynamiczny montaż, ikoniczna muzyka i wizualny przepych Las Vegas sprawiają, że „Kasyno” pozostaje ponadczasowym studium chciwości, ambicji i moralnego upadku.
KILL BILL: The Whole Bloody Affair | pokaz specjalny
reż. Quentin Tarantino | USA | 2006
„Kill Bill: The Whole Bloody Affair” Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło bez kategorii wiekowej, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował – wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi „The Whole Bloody Affair” pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina – rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Czas trwania: 275' - w tym 15-minutowa przerwa
Początek przerwy: 01:50:31:00
Koniec przerwy: 02:05:34:00
„Kill Bill: The Whole Bloody Affair” Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło bez kategorii wiekowej, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował – wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi „The Whole Bloody Affair” pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina – rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Czas trwania: 275' - w tym 15-minutowa przerwa
Początek przerwy: 01:50:31:00
Koniec przerwy: 02:05:34:00
Kopnęłabym cię, gdybym mogła
reż. Mary Bronstein | USA | 2025
Film „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” wyprodukowany przez studio A24, z nagrodzoną na Berlinale 2025 kreacją Rose Byrne, to emocjonalny rollercoaster o kobiecie, która każdego dnia toczy walkę z rzeczywistością, rozpadającym się życiem i własnymi granicami wytrzymałości. Kiedy jej córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż znika w interesach, świat Lindy zaczyna się walić, zamieniając jej codzienność w bieg z przeszkodami, którego nie da się ukończyć. W bliskich kadrach o niesamowitej intensywności wizualnej film pulsuje napięciem i emocjami. Rose Byrne tworzy kreację na miarę Oscara, wykonując mistrzowski slalom między gniewem, rozpaczą, determinacją i szaleństwem. To realistyczny, przejmujący, a zarazem niepokojący portret kobiety, która w obliczu chaosu próbuje zachować resztki kontroli. Reżyserka Mary Bronstein, czerpiąc inspirację z własnej historii, i producent Josh Safdie („Nieoszlifowane diamenty”) serwują kino, które obala mit doskonałego macierzyństwa i zostawia widza bez tchu. W drugoplanowej obsadzie występują rewelacyjni Conan O’Brien jako terapeuta i raper A$AP Rocky jako dozorca motelu.
Film „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” wyprodukowany przez studio A24, z nagrodzoną na Berlinale 2025 kreacją Rose Byrne, to emocjonalny rollercoaster o kobiecie, która każdego dnia toczy walkę z rzeczywistością, rozpadającym się życiem i własnymi granicami wytrzymałości. Kiedy jej córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż znika w interesach, świat Lindy zaczyna się walić, zamieniając jej codzienność w bieg z przeszkodami, którego nie da się ukończyć. W bliskich kadrach o niesamowitej intensywności wizualnej film pulsuje napięciem i emocjami. Rose Byrne tworzy kreację na miarę Oscara, wykonując mistrzowski slalom między gniewem, rozpaczą, determinacją i szaleństwem. To realistyczny, przejmujący, a zarazem niepokojący portret kobiety, która w obliczu chaosu próbuje zachować resztki kontroli. Reżyserka Mary Bronstein, czerpiąc inspirację z własnej historii, i producent Josh Safdie („Nieoszlifowane diamenty”) serwują kino, które obala mit doskonałego macierzyństwa i zostawia widza bez tchu. W drugoplanowej obsadzie występują rewelacyjni Conan O’Brien jako terapeuta i raper A$AP Rocky jako dozorca motelu.
Król umiera, czyli Ceremonie | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Jerzy Grzegorzewski | Polska |1996
„Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać” – pisał w swoim testamencie dramaturg Eugène Ionesco. Jego „Król umiera, czyli Ceremonie” jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.
Marta Steiner, „Król umiera”, w: Słowo Polskie. 14.11.1996
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
„Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać” – pisał w swoim testamencie dramaturg Eugène Ionesco. Jego „Król umiera, czyli Ceremonie” jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.
Marta Steiner, „Król umiera”, w: Słowo Polskie. 14.11.1996
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem przez Justynę Oleksy – założycielkę Teatru Czterech. Po seansach będą odbywać się spotkania z twórcami poszczególnych spektakli.
LUX: Christy | [pokaz z AD] | bezpłatne bilety tylko w kasie kina
reż. Brendan Canty | Irlandia, Zjednoczone Królestwo | 2025
Siedemnastoletni Christy zostaje wyrzucony z domu zastępczego na przedmieściach Cork. Musi zamieszkać ze swoim starszym bratem przyrodnim, z którym od dawna nie utrzymuje kontaktów. Shane zakłada, że to tymczasowe rozwiązanie, jednak Christy zaczyna czuć się w robotniczej dzielnicy jak u siebie. Nawiązuje nowe przyjaźnie i poznaje dalszą rodzinę. Mimo złej sławy, która otacza jego krewnych, dzięki nim zaczyna lepiej rozumieć własną przeszłość. Shane zrobi wszystko, by zapewnić Christy’emu lepszą przyszłość. Wiąże się to jednak z wyborem, który może znów oddalić braci od siebie. Po wielu latach bez kontaktu bracia muszą skonfrontować się ze swoją trudną przeszłością, a jednocześnie podjąć decyzję, które zaważą na ich przyszłości.
Siedemnastoletni Christy zostaje wyrzucony z domu zastępczego na przedmieściach Cork. Musi zamieszkać ze swoim starszym bratem przyrodnim, z którym od dawna nie utrzymuje kontaktów. Shane zakłada, że to tymczasowe rozwiązanie, jednak Christy zaczyna czuć się w robotniczej dzielnicy jak u siebie. Nawiązuje nowe przyjaźnie i poznaje dalszą rodzinę. Mimo złej sławy, która otacza jego krewnych, dzięki nim zaczyna lepiej rozumieć własną przeszłość. Shane zrobi wszystko, by zapewnić Christy’emu lepszą przyszłość. Wiąże się to jednak z wyborem, który może znów oddalić braci od siebie. Po wielu latach bez kontaktu bracia muszą skonfrontować się ze swoją trudną przeszłością, a jednocześnie podjąć decyzję, które zaważą na ich przyszłości.
LUX: Dźwięki miłości | [pokaz z AD] | bezpłatne bilety tylko w kasie kina
reż. Eva Libertad | Hiszpania| 2025
Ángela, głucha kobieta, oraz jej słyszący partner Héctor spodziewają się dziecka. Po narodzinach córki ich związek przechodzi kryzys, a Ángela musi zmierzyć się z wychowniem córki w świecie pełnym barier.
Ángela, głucha kobieta, oraz jej słyszący partner Héctor spodziewają się dziecka. Po narodzinach córki ich związek przechodzi kryzys, a Ángela musi zmierzyć się z wychowniem córki w świecie pełnym barier.
LUX: To był zwykły przypadek | [pokaz z AD] | debata | bezpłatne bilety tylko w kasie kina
reż. Jafar Panahi | Iran, Francja, Luksemburg | 2025
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza iorańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą. W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząć, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować sie ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jed odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Po seansie odbędzie się debata.
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza iorańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą. W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząć, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować sie ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jed odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Po seansie odbędzie się debata.
LUX: Wartość sentymentalna | [pokaz z AD] | bezpłatne bilety tylko w kasie kina
reż. Joachim Trier | Norwegia, Francja, Dania, Niemcy, Szwecja | 2025
Siostry Nora i Agnes próbują ponownie zbliżyć się do swojego ojca Gustava – charyzmatycznego, niegdyś słynnego reżysera. Gustav proponuje Norze, aktorce teatralnej, rolę w filmie, dzięki któremu chce odzyskać dawną sławę. Nora odrzuca propozycję i wkrótce dowiaduje się, że ojciec obsadził w jej miejsce hollywoodzką gwiazdę. Z dnia na dzień obie siostry muszą odnaleźć się w trudnej relacji z ojcem, a sytuację komplikuje amerykańska gwiazda.
Siostry Nora i Agnes próbują ponownie zbliżyć się do swojego ojca Gustava – charyzmatycznego, niegdyś słynnego reżysera. Gustav proponuje Norze, aktorce teatralnej, rolę w filmie, dzięki któremu chce odzyskać dawną sławę. Nora odrzuca propozycję i wkrótce dowiaduje się, że ojciec obsadził w jej miejsce hollywoodzką gwiazdę. Z dnia na dzień obie siostry muszą odnaleźć się w trudnej relacji z ojcem, a sytuację komplikuje amerykańska gwiazda.
Mary Stuart | Z dużej sceny na duży ekran | spotkanie
reż. Remigiusz Brzyk | Polsla | 2003
Sztuka „Mary Stuart” jest swoistą biografią historyczną. Przedstawia ostatnie godziny przed egzekucją Mary – ją samą i otaczających królową ludzi. A przede wszystkim rządzące nimi namiętności. Rytuał zabijania wystawiony na pokaz, samotność w obliczu śmierci i próby zachowania godności do ostatniej chwili to główne tematy przedstawienia. Wolfgang Hildesheimer pisał „Moja koncepcja postaci opiera się […] na przypuszczeniu, iż Mary Stuart sama nie była lojalna wobec innych, ani też innym nie zaszczepiła lojalności: jest to jedyny przejaw swobody interpretacyjnej w mojej sztuce”.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Sztuka „Mary Stuart” jest swoistą biografią historyczną. Przedstawia ostatnie godziny przed egzekucją Mary – ją samą i otaczających królową ludzi. A przede wszystkim rządzące nimi namiętności. Rytuał zabijania wystawiony na pokaz, samotność w obliczu śmierci i próby zachowania godności do ostatniej chwili to główne tematy przedstawienia. Wolfgang Hildesheimer pisał „Moja koncepcja postaci opiera się […] na przypuszczeniu, iż Mary Stuart sama nie była lojalna wobec innych, ani też innym nie zaszczepiła lojalności: jest to jedyny przejaw swobody interpretacyjnej w mojej sztuce”.
„Z dużej sceny na duży ekran” to cykl powstały we współpracy z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Opowiedziana na dużym ekranie podróż przez najciekawsze przedstawienia Teatru Polskiego we Wrocławiu ostatnich dekad. Każdorazowo projekcje będą poprzedzone krótkim wprowadzeniem Justyny Oleksy – założycielki Teatru Czterech. Po seansach zapraszamy na spotkanie z twórcami.
Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej
reż. Emi Buchwald | Polska | 2025
Seans przedpremierowy połączony ze spotkaniem z reżyserką filmu – Emi Buchwald.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Seans przedpremierowy połączony ze spotkaniem z reżyserką filmu – Emi Buchwald.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Nienawiść | DKF
reż. Mathieu Kassovitz | Francja | 1995
Wstrząsający film Mathieu Kassovitza, za który otrzymał nagrodę za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes, trzy Cezary (w tym za najlepszy film roku) a także nagrodę Europejskiej Akademii Filmowej dla najlepszego młodego europejskiego filmu roku. W jednej z głównych ról wystąpiła przyszła gwiazda francuskiego kina – Vincent Cassel. „Nienawiść” opowiada o 24 godzinach z życia Araba Saida, Żyda Vince’a i czarnoskórego Huberta podczas których ważą się losy młodych ludzi. To moment decydujący po burzliwej nocy podczas której policja zraniła młodego Araba a jeden z funkcjonariuszy zgubił… broń.
Wstrząsający film Mathieu Kassovitza, za który otrzymał nagrodę za reżyserię na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes, trzy Cezary (w tym za najlepszy film roku) a także nagrodę Europejskiej Akademii Filmowej dla najlepszego młodego europejskiego filmu roku. W jednej z głównych ról wystąpiła przyszła gwiazda francuskiego kina – Vincent Cassel. „Nienawiść” opowiada o 24 godzinach z życia Araba Saida, Żyda Vince’a i czarnoskórego Huberta podczas których ważą się losy młodych ludzi. To moment decydujący po burzliwej nocy podczas której policja zraniła młodego Araba a jeden z funkcjonariuszy zgubił… broń.
Ojciec chrzestny | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Francis Ford Coppola | USA | 1972
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
To jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych filmów w historii kina. Epicka opowieść o rodzinie Corleone ukazuje świat amerykańskiej mafii jako zamknięty system władzy, lojalności i przemocy, rządzący się własnym kodeksem moralnym.
O wyjątkowości i klasyczności filmu decyduje mistrzowskie połączenie kina gangsterskiego z dramatem rodzinnym. Coppola koncentruje się nie tyle na samej przestępczości, ile na mechanizmach dziedziczenia władzy i stopniowej przemianie Michaela Corleone – od niechętnego outsidera do bezwzględnego przywódcy. Kreacje Marlona Brando i Ala Pacino przeszły do historii kina, a ikoniczne dialogi, muzyka Nina Roty oraz operowanie światłem stworzyły niepowtarzalny, mroczny styl filmu.
Ojciec chrzestny na nowo zdefiniował kino gangsterskie, nadając mu psychologiczną głębię i tragiczny wymiar. Film stał się uniwersalną opowieścią o władzy, rodzinie i cenie ambicji, a jego wpływ na język kina, narrację i sposób portretowania antybohatera pozostaje niepodważalny do dziś.
To dzieło, które nie tylko wyznaczyło standardy gatunku, ale także na trwałe zmieniło sposób opowiadania historii w kinie — absolutna klasyka światowej kinematografii.
Panna Młoda!
reż. Maggie Gyllenhaal | USA | 2026
Samotny Frankenstein (Christian Bale) wyrusza do Chicago lat 30., by odnaleźć pomoc u wybitnej, wyprzedzającej swoje czasy lekarki i badaczki – dr Euphronius (Annette Bening). Wspólnie przywracają do życia zamordowaną młodą kobietę, Idę, z której rodzi się Panna Młoda (Jessie Buckley). Nowo narodzona kobieta okazuje się kimś znacznie więcej, niż ktokolwiek mógł przewidzieć. Jej pojawienie się rozpala niebezpieczny romans, przyciąga uwagę policji i staje się iskrą zapalną dla dzikiego, radykalnego ruchu społecznego.
PANNA MŁODA! to odważna, nowoczesna reinterpretacja mitu Frankensteina – punkowa opowieść miłosna w duchu „Bonnie i Clyde”, łącząca romans, bunt i kino gatunkowe z wyraźnie autorskim charakterem. To historia dwojga outsiderów uciekających przed światem, konwencjami i narzuconymi rolami, opowiedziana z energią, stylem i bezkompromisową emocjonalnością.
Za kamerą stanęła Maggie Gyllenhaal, reżyserka, której twórczość konsekwentnie przyciąga widzów poszukujących kina ambitnego, a jednocześnie silnie angażującego emocjonalnie. Jej nazwisko stanowi dziś realną wartość programową zarówno dla kin studyjnych, jak i komercyjnych.
Samotny Frankenstein (Christian Bale) wyrusza do Chicago lat 30., by odnaleźć pomoc u wybitnej, wyprzedzającej swoje czasy lekarki i badaczki – dr Euphronius (Annette Bening). Wspólnie przywracają do życia zamordowaną młodą kobietę, Idę, z której rodzi się Panna Młoda (Jessie Buckley). Nowo narodzona kobieta okazuje się kimś znacznie więcej, niż ktokolwiek mógł przewidzieć. Jej pojawienie się rozpala niebezpieczny romans, przyciąga uwagę policji i staje się iskrą zapalną dla dzikiego, radykalnego ruchu społecznego.
PANNA MŁODA! to odważna, nowoczesna reinterpretacja mitu Frankensteina – punkowa opowieść miłosna w duchu „Bonnie i Clyde”, łącząca romans, bunt i kino gatunkowe z wyraźnie autorskim charakterem. To historia dwojga outsiderów uciekających przed światem, konwencjami i narzuconymi rolami, opowiedziana z energią, stylem i bezkompromisową emocjonalnością.
Za kamerą stanęła Maggie Gyllenhaal, reżyserka, której twórczość konsekwentnie przyciąga widzów poszukujących kina ambitnego, a jednocześnie silnie angażującego emocjonalnie. Jej nazwisko stanowi dziś realną wartość programową zarówno dla kin studyjnych, jak i komercyjnych.
Perugino. Wieczny renesans | FKS
reż. Giovanni Piscaglia | Wielka Brytania, Włochy | 2023
Film to hołd dla artysty, który w znaczący sposób zainspirował największych światowych malarzy, takich jak Rafael, tworząc dzieła pełne nieśmiertelnego piękna. Sztuka Perugina łączy dwa światy: podobnie jak Piero della Francesca dawał on upust swej fascynacji architekturą, wciąż zajmując się sztuką sakralną. Perugino osiągnął w malarstwie doskonałą równowagę między człowiekiem a naturą, rzeczywistością a ideałem.
Film to hołd dla artysty, który w znaczący sposób zainspirował największych światowych malarzy, takich jak Rafael, tworząc dzieła pełne nieśmiertelnego piękna. Sztuka Perugina łączy dwa światy: podobnie jak Piero della Francesca dawał on upust swej fascynacji architekturą, wciąż zajmując się sztuką sakralną. Perugino osiągnął w malarstwie doskonałą równowagę między człowiekiem a naturą, rzeczywistością a ideałem.
Poprzednie życie | KinoKorea | prelekcja
reż. Celine Song | USA, Korea Południowa | 2023
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
„Poprzednie życie” to love story, która z lekkością i wdziękiem definiuje na nowo zasady ekranowego romansu, rozkochując w sobie widzów Sundance, Berlinale i fanów studia A24. To na wskroś współczesny film, który goi złamane serca, daje szansę miłości, godzi przeszłość z przyszłością, uczy rozstawać się bez gniewu i z nadzieją na nowy początek. Dokonuje przy tym niemożliwego: sprawa, że zakochacie się w każdym z trojga bohaterów.
In-Yun to koreańskie przekonanie, że ludzie zbliżają się do siebie, bo ich dusze poznały się w poprzednich wcieleniach. Nora (Great Lee) i Hae Sung (Teo Yoo) dorastali razem w Korei Południowej. Rozdzieleni przez los jako dzieci, odnajdują się po latach dzięki mediom społecznościowym. W końcu miłosna i migrancka odyseja zaprowadzi oboje do Nowego Jorku. Nora jest już wtedy mężatką, a Hae Sung świeżo upieczonym singlem. „Co by było, gdyby?” – to pytanie nie przestaje kołatać w ich głowach. A także w głowie męża Nory (John Magaro), zaskoczona nagłą wizytą Koreańczyka. „Poprzednie życie” przywołuje ducha trylogii Richarda Linklatera i najlepszych nowojorskich opowieści filmowych. Historii rozpiętej między Nowym Jorkiem i Seulem, nowoczesną technologią i upragnionym dotykiem, wspomnieniami i teraźniejszością, towarzyszą echa buddyjskiej refleksji nad przeznaczeniem i duchowym wymiarem relacji.
To nawiązanie jest nieprzypadkowe: reżyserka „Poprzedniego życia” pochodzi z Korei Południowej. Swój magiczny debiut, kolejny przebój od studia A24, okrzyknięty przez amerykańską krytykę „najlepszym filmem roku”, Celine Song osnuła wokół własnych wspomnień. W rezultacie powstała niezwykła historia o miłości, utraconych nadziei i nowych szansach. I tej nieuchwytnej tęsknocie za poprzednim życiem, które nosi w sobie każdy z nas.
Prelekcję pod tytułem „Celine Song: w poszukiwaniu kurzeni” poprowadzi Magda Malinowska – badaczka kina azjatyckiego, w szczególności – przemysłu filmowego Korei Południowej. Programerka kinowa, edukatorka filmowa i event managerka, od kilkunastu lat związana z trójmiejska kulturą. Po seansie zapraszamy do dyskusji.
Równoleżnik Zero: Dahomej | prelekcja
reż. Mati Diop | Francja, Senegal, Benin | 2024
Nagrodzony Złotym Niedźwiedziem na Berlinale „Dahomej” to opowieść o tym, co jest fundamentem naszej kultury, kto powinien odpowiadać za krzywdy sprzed dekad oraz czy dawna sztuka może budować nasze narodowe „tu i teraz”. 26 obiektów opuszcza muzeum w Paryżu, by po ponad stu latach znaleźć się w Królestwie Dahomeju – dzisiejszym Beninie. Owa podróż to nie tylko wydarzenie wagi symbolicznej i politycznej, ale także rodzaj zmartwychwstania. Potężna statua króla Gezo budzi się w muzealnych podziemiach i zabiera głos. Fikcyjny monolog wielkiego władcy tworzy narracyjną warstwę filmu i pozwala obiektom sprowadzonym do roli dzieł sztuki czy etnograficznych ciekawostek odzyskać prawdziwe moce. I przede wszystkim: daje impuls do dyskusji o jakże współczesnych i realnych problemach. „Dahomej” zadaje też kluczowe pytania o to czy można ograbić naród z jego ducha? Jak wyzwolić się z wpływów języka i kultury dawnego kolonizatora? Wybitna reżyserka, Mati Diop, zręcznie prowadzi całą opowieść unikając akademickich pułapek, za to oddając głos młodości, która musi wyciągnąć wnioski z własnej historii.
Seans filmu będzie poprzedzony krótką prelekcją dr Karoliny Bieniek, wprowadzającą w temat zwrotu pozaeuropejskich zbiorów muzealnych oraz współczesnych debat o dekolonizacji instytucji kultury. To zaproszenie do wspólnego przyjrzenia się temu, jak powstały muzealne kolekcje, jakie historie zostały w nich utrwalone – i jaki głosy przez długi czas pozostawały niesłyszane. Film „Dahomej” stawia poruszające pytania o pamięć, sprawczość i odpowiedzialność: czy można odebrać społecznościom nie tylko przedmioty, ale też fragmenty ich historii i duchowości? Jak działają przemoc symboliczna i kulturowa – i co dziś może oznaczać odbudowanie relacji z dziedzictwem, które przez dekady pozostawało poza zasięgiem swoich twórców?
Nagrodzony Złotym Niedźwiedziem na Berlinale „Dahomej” to opowieść o tym, co jest fundamentem naszej kultury, kto powinien odpowiadać za krzywdy sprzed dekad oraz czy dawna sztuka może budować nasze narodowe „tu i teraz”. 26 obiektów opuszcza muzeum w Paryżu, by po ponad stu latach znaleźć się w Królestwie Dahomeju – dzisiejszym Beninie. Owa podróż to nie tylko wydarzenie wagi symbolicznej i politycznej, ale także rodzaj zmartwychwstania. Potężna statua króla Gezo budzi się w muzealnych podziemiach i zabiera głos. Fikcyjny monolog wielkiego władcy tworzy narracyjną warstwę filmu i pozwala obiektom sprowadzonym do roli dzieł sztuki czy etnograficznych ciekawostek odzyskać prawdziwe moce. I przede wszystkim: daje impuls do dyskusji o jakże współczesnych i realnych problemach. „Dahomej” zadaje też kluczowe pytania o to czy można ograbić naród z jego ducha? Jak wyzwolić się z wpływów języka i kultury dawnego kolonizatora? Wybitna reżyserka, Mati Diop, zręcznie prowadzi całą opowieść unikając akademickich pułapek, za to oddając głos młodości, która musi wyciągnąć wnioski z własnej historii.
Seans filmu będzie poprzedzony krótką prelekcją dr Karoliny Bieniek, wprowadzającą w temat zwrotu pozaeuropejskich zbiorów muzealnych oraz współczesnych debat o dekolonizacji instytucji kultury. To zaproszenie do wspólnego przyjrzenia się temu, jak powstały muzealne kolekcje, jakie historie zostały w nich utrwalone – i jaki głosy przez długi czas pozostawały niesłyszane. Film „Dahomej” stawia poruszające pytania o pamięć, sprawczość i odpowiedzialność: czy można odebrać społecznościom nie tylko przedmioty, ale też fragmenty ich historii i duchowości? Jak działają przemoc symboliczna i kulturowa – i co dziś może oznaczać odbudowanie relacji z dziedzictwem, które przez dekady pozostawało poza zasięgiem swoich twórców?
Stowarzyszenie Umarłych Poetów | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Peter Weir | USA | 1989
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Jeden z najbardziej poruszających filmów o młodości, edukacji i sile niezależnego myślenia. Akcja rozgrywa się w konserwatywnej elitarnej szkole dla chłopców, gdzie pojawienie się nauczyciela literatury, Johna Keatinga, staje się impulsem do intelektualnego i emocjonalnego przebudzenia uczniów.
Stowarzyszenie umarłych poetów przeciwstawia skostniały system edukacji idei wolności, kreatywności i odwagi w poszukiwaniu własnego głosu. Hasło „Carpe diem” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii kina, symbolizując bunt przeciw konformizmowi i lękowi przed samodzielnym wyborem drogi życiowej.
Film Petera Weira łączy klasyczną narrację z emocjonalną szczerością, tworząc opowieść ponadczasową i wciąż aktualną. Jego wpływ widoczny jest zarówno w kinie, jak i w kulturze popularnej — jako punkt odniesienia dla historii o nauczycielach, mentorach i młodych ludziach konfrontujących się z autorytetem.
To klasyka, która nie traci swojej siły wraz z upływem lat — wzruszająca, inspirująca i przypominająca o odpowiedzialności za własne życie i wybory.
Szczęki | 10/10 Klasyka filmowa | tematyczne party
reż. Steven Spielberg | USA | 1975
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Jeden z najbardziej przełomowych filmów w historii kina i dzieło, które na zawsze zmieniło sposób myślenia o kinie rozrywkowym. Thriller opowiada historię nadmorskiego miasteczka terroryzowanego przez ogromnego rekina, stając się jednocześnie studium strachu, zbiorowej paniki i ludzkiej bezradności wobec nieznanego.
Spielberg, ukrywając potwora przed kamerą, udowodnił, że sugestia i atmosfera mogą być skuteczniejsze niż dosłowność. Ikoniczna muzyka Johna Williamsa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w dziejach kina, a film wyznaczył standardy narracyjne i marketingowe dla współczesnego blockbustera.
Szczęki łączą kino gatunkowe z uniwersalną opowieścią o strachu i odpowiedzialności, pokazując konflikt między bezpieczeństwem wspólnoty a ekonomicznymi interesami władzy. Film zapoczątkował erę letnich hitów kinowych, jednocześnie zachowując artystyczną precyzję i emocjonalną intensywność.
To klasyka, która do dziś działa na wyobraźnię widzów — film nie tylko przerażający, ale też fundamentalny dla historii kina popularnego.
Tajny agent | pokaz przedpremierowy
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Testament Ann Lee
reż. Mona Fastvold | Wielka Brytania, USA | 2025
Spekulatywna reinterpretacja niezwykłej historii Ann Lee, założycielki wspólnoty religijnej znanej jako Szejkerzy. Amanda Seyfried wciela się tu w rolę nieposkromionej przywódczyni ruchu, która opowiadała się za równouprawnieniem płci i równością społeczną, wierząc zarazem, że jest żeńskim wcieleniem Chrystusa.
Spekulatywna reinterpretacja niezwykłej historii Ann Lee, założycielki wspólnoty religijnej znanej jako Szejkerzy. Amanda Seyfried wciela się tu w rolę nieposkromionej przywódczyni ruchu, która opowiadała się za równouprawnieniem płci i równością społeczną, wierząc zarazem, że jest żeńskim wcieleniem Chrystusa.
To się nie dzieje | dolnośląska premiera | spotkanie
reż. Artur Wyrzykowski | Polska | 2026
Jedna wiadomość wywraca życie Bartka (Tomasz Schuchardt) do góry nogami. Gdy dowiaduje się, że jego syn (Borys Otawa) może być zamieszany w zbrodnię, decyduje się wziąć sprawy w swoje ręce. Choć dla dziecka zrobi wszystko, każda godzina przybliża go do konfrontacji z prawdą – nie tylko o chłopcu, ale także o sobie.
To opowieść o dojrzewaniu do trzeźwego spojrzenia na swoje życie. Chciałem uchwycić dekonstrukcję silnej męskości, która ostatecznie, w zderzeniu z czymś trudnym, okazuje się krucha i fasadowa. – mówi reżyser.
„To się nie dzieje”, debiut fabularny Artura Wyrzykowskiego, to gęsty thriller o granicach miłości i ojcostwie wystawionym na najcięższą próbę. W rolach głównych wystąpili: Tomasz Schuchardt (Dom Dobry), Paulina Gałązka (Na Twoim miejscu) oraz debiutujący na dużym ekranie młody aktor i raper – Borys Otawa. Autorką ścieżki dźwiękowej jest Teoniki Rożynek, kompozytorka muzyki m.in. do filmów "Prime Time" i "Roving Woman".
Film zaprezentowano w konkursie Perspektywy na Festiwalu Filmowym w Gdyni. Zdjęcia autorstwa Ernesta Wilczyńskiego przyniosły filmowi nominację do Złotej Żaby na festiwalu Camerimage. Produkcja osiągnęła także sukces międzynarodowy, trafiając do selekcji Black Nights Film Festival w Tallinnie.
Jedna wiadomość wywraca życie Bartka (Tomasz Schuchardt) do góry nogami. Gdy dowiaduje się, że jego syn (Borys Otawa) może być zamieszany w zbrodnię, decyduje się wziąć sprawy w swoje ręce. Choć dla dziecka zrobi wszystko, każda godzina przybliża go do konfrontacji z prawdą – nie tylko o chłopcu, ale także o sobie.
To opowieść o dojrzewaniu do trzeźwego spojrzenia na swoje życie. Chciałem uchwycić dekonstrukcję silnej męskości, która ostatecznie, w zderzeniu z czymś trudnym, okazuje się krucha i fasadowa. – mówi reżyser.
„To się nie dzieje”, debiut fabularny Artura Wyrzykowskiego, to gęsty thriller o granicach miłości i ojcostwie wystawionym na najcięższą próbę. W rolach głównych wystąpili: Tomasz Schuchardt (Dom Dobry), Paulina Gałązka (Na Twoim miejscu) oraz debiutujący na dużym ekranie młody aktor i raper – Borys Otawa. Autorką ścieżki dźwiękowej jest Teoniki Rożynek, kompozytorka muzyki m.in. do filmów "Prime Time" i "Roving Woman".
Film zaprezentowano w konkursie Perspektywy na Festiwalu Filmowym w Gdyni. Zdjęcia autorstwa Ernesta Wilczyńskiego przyniosły filmowi nominację do Złotej Żaby na festiwalu Camerimage. Produkcja osiągnęła także sukces międzynarodowy, trafiając do selekcji Black Nights Film Festival w Tallinnie.
Uwierz w ducha | 10/10 Klasyka filmowa
reż. Jerry Zucker | USA | 1990
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Jeden z najbardziej rozpoznawalnych melodramatów przełomu lat 80. i 90., który w wyjątkowy sposób łączy kino romantyczne z elementami thrillera i nadprzyrodzonej fantazji. Historia miłości Sama i Molly, przerwanej tragiczną śmiercią, staje się opowieścią o sile uczuć przekraczających granice życia i śmierci.
Kreacje Patricka Swayze, Demi Moore i nagrodzonej Oscarem Whoopi Goldberg nadały historii wiarygodność i lekkość, a słynna scena przy kole garncarskim oraz muzyka Unchained Melody stały się symbolami filmowego romantyzmu
„Uwierz w ducha” trafiło do masowej wyobraźni dzięki umiejętnemu balansowaniu między wzruszeniem, humorem i napięciem. Film zapoczątkował modę na łączenie melodramatu z fantastyką w kinie popularnym i udowodnił, że kino gatunkowe może opowiadać historie głęboko emocjonalne, nie tracąc przy tym swojej przystępności.
To klasyka kina popularnego — poruszająca, romantyczna i ponadczasowa opowieść o miłości, pamięci i potrzebie bliskości.
Wartość sentymentalna
reż. Joachim Trier | Norwegia, Niemcy, Dania, Francja, Szwecja | 2025
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Wieśniaccy Zombie | Najlepsze z najgorszych
reż. Pericles Lewnes | USA | 1987
Absurdalny humor i bimbrownia, która wywołała apokalipsę zombie
Amerykańska armia gubi w lesie beczkę radioaktywnych odpadów. Lokalni miłośnicy bimbru uznają, że to najwyraźniej… prezent od losu. Domowa produkcja alkoholu zostaje „ulepszona” tajemniczą substancją i szybko okazuje się, że to – o dziwo – nie był dobry pomysł. Każdy, kto spróbuje skażonego trunku, zmienia się w zombie, a ponieważ na tej wsi nikt nie odmawia darmowego bimbru, epidemia rozchodzi się szybciej niż plotka na festynie. W krótkim czasie cała okolica zostaje opanowana przez hordę nieumarłych wieśniaków, a garstka przypadkowych bohaterów próbuje przetrwać w świecie, w którym radioaktywna bimbrownia staje się początkiem zombie-apokalipsy.
„Wieśniaccy zombie” to bezczelna, niskobudżetowa komedia grozy, która łączy bardzo B-klasowy horror i absurdalny humor – bez cienia skrępowania. Jest tu dużo sztucznej krwi, ale jeszcze więcej zabawy i tempo przypominające jazdę bez trzymanki po leśnej drodze – wszystko celowo przerysowane, odjechane i grane z pełnym przekonaniem. To kino VHS-owej ery w najczystszej postaci. Idealnie dla widzów, którzy lubią absurdalny humor i filmy, w których logika przegrywa z pomysłem.
Film wyreżyserował Pericles Lewnes, twórca związany z amerykańskim kinem ultra-niezależnym lat 80., który „Wieśniackich zombie” zrealizował poza mainstreamem – tanio, szybko i z wyraźną radością z przekraczania granic dobrego smaku. To produkcja pomyślana z myślą o rynku VHS, gdzie liczyła się energia, pomysł i czysta zabawa konwencją. Z czasem film „Wieśniaccy zombie” dorobił się statusu kultowej, samoświadomej komedii grozy, uwielbianej za absurd, anarchiczny humor i bezwstydną radość z bycia filmem, który dokładnie wie, czym jest i ani przez chwilę nie próbuje udawać czegoś więcej.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Absurdalny humor i bimbrownia, która wywołała apokalipsę zombie
Amerykańska armia gubi w lesie beczkę radioaktywnych odpadów. Lokalni miłośnicy bimbru uznają, że to najwyraźniej… prezent od losu. Domowa produkcja alkoholu zostaje „ulepszona” tajemniczą substancją i szybko okazuje się, że to – o dziwo – nie był dobry pomysł. Każdy, kto spróbuje skażonego trunku, zmienia się w zombie, a ponieważ na tej wsi nikt nie odmawia darmowego bimbru, epidemia rozchodzi się szybciej niż plotka na festynie. W krótkim czasie cała okolica zostaje opanowana przez hordę nieumarłych wieśniaków, a garstka przypadkowych bohaterów próbuje przetrwać w świecie, w którym radioaktywna bimbrownia staje się początkiem zombie-apokalipsy.
„Wieśniaccy zombie” to bezczelna, niskobudżetowa komedia grozy, która łączy bardzo B-klasowy horror i absurdalny humor – bez cienia skrępowania. Jest tu dużo sztucznej krwi, ale jeszcze więcej zabawy i tempo przypominające jazdę bez trzymanki po leśnej drodze – wszystko celowo przerysowane, odjechane i grane z pełnym przekonaniem. To kino VHS-owej ery w najczystszej postaci. Idealnie dla widzów, którzy lubią absurdalny humor i filmy, w których logika przegrywa z pomysłem.
Film wyreżyserował Pericles Lewnes, twórca związany z amerykańskim kinem ultra-niezależnym lat 80., który „Wieśniackich zombie” zrealizował poza mainstreamem – tanio, szybko i z wyraźną radością z przekraczania granic dobrego smaku. To produkcja pomyślana z myślą o rynku VHS, gdzie liczyła się energia, pomysł i czysta zabawa konwencją. Z czasem film „Wieśniaccy zombie” dorobił się statusu kultowej, samoświadomej komedii grozy, uwielbianej za absurd, anarchiczny humor i bezwstydną radość z bycia filmem, który dokładnie wie, czym jest i ani przez chwilę nie próbuje udawać czegoś więcej.
Pokaz filmu zostanie poprzedzony prelekcją Jakuba Balcerzaka – prelegenta i moderatora w DKF Politechnika.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzów miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria.
Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Wpatrując się w słońce | FKS | pokaz przedpremierowy
reż. Mascha Schilinski | Niemcy | 2025
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.